ความลับที่ไม่มีใครรู้

เสียงครางหึ่งต่ำๆ ของเครื่องประมวลผลข้อมูลระดับควอนตัมดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของริน ราวกับเสียงคำรามของอสูรกายใต้พิภพที่เพิ่งตื่นจากการจำศีล หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามโปร่งแสงนับร้อยแผ่นลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงเรืองรองสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาที่ฉายแววเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง "รายงานผลการวิเคราะห์โครงสร้างทางการเงินและประวัติลับของตระกูลวรโชติ... เสร็จสิ้น" เสียงสังเคราะห์จากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับข้อมูลมหาศาลที่ถูกย่อยออกมาเป็นภาพสามมิติขนาดใหญ่ ตรงหน้าของรินเวลานี้ ไม่ได้มีแค่ยอดหนี้สินหรือบัญชีลับธรรมดา แต่มันคือ "สุสานข้อมูล" ที่รวบรวมความเน่าเฟะของตระกูลที่เคยเหยียบย่ำเขาไว้ใต้ฝ่าเท้ามาตลอดหลายปี รินแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้อบอุ่น แต่มันคือรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังชื่นชมเหยื่อดิ้นรนอยู่ในกำมือ "น่าสนใจเสียจริง... เงินซื้อทุกอย่างได้จริงๆ สินะครับ" รินพึมพำกับตัวเองเบาๆ สายตากวาดมองตัวเลขสีแดงฉานที่บ่งบอกถึงการยักยอกทรัพย์ การฟอกเงิน และสัญญากู้ยืมเงินนอกระบบที่เชื่อมโยงกับกลุ่มอิทธิพลมืด ประตูกระจกบานเลื่อนเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดทำงานเรียบง่ายแต่มองดูสง่างาม มินตราเดินถือแก้วกาแฟอุ่นๆ เข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ ดวงตากลมโตคู่นั้นมองสำรวจแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เธอฝากชีวิตไว้ด้วยความห่วงใย เธอวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ก่อนจะสวมกอดเขาจากด้านหลัง แขนเรียวโอบรอบคอหนา สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านจากเนื้อผ้าช่วยคลายความตึงเครียดในบรรยากาศลงได้บ้าง "เครียดมากไหมคะ... เอ่อ... ครับ?" มินตราเกือบเผลอหลุดคำคุ้นเคย แต่ก็รีบเปลี่ยนสรรพนามตามที่รินมักจะกระเซ้าเย้าแหย่เธออยู่บ่อยๆ รินหัวเราะในลำคอเบาๆ เอื้อมมือไปกุมมือเรียวนั้นไว้แล้วดึงเธอมานั่งลงบนตักกว้าง "สำหรับผมแล้ว ความเครียดไม่มีอยู่ในพจนานุกรมหรอกครับ มินตรา" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มืออีกข้างกดเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมให้หันไปทางหญิงสาว "ดูนี่สิครับ ของขวัญชิ้นต่อไปที่ผมเตรียมไว้ให้พวกสุนัขจนตรอกพวกนั้น" มินตราเบิกตากว้างเมื่อเห็นเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นข้อมูลเข้ารหัสระดับสูง ชื่อของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังที่ชัยยุทธและพวกพ้องภาคภูมิใจนักหนากำลังขึ้นสถานะ "เตรียมล้มละลาย" ด้วยฝีมือการทุ่มซื้อหุ้นคืนทั้งหมดของรินในชั่วพริบตาเดียว "นี่คุณ... กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของพวกเขาไว้ในมือแล้วเหรอคะ... ครับ?" มินตราถามด้วยความตกตะลึง ปนความทึ่งจนพูดแทบไม่เป็นคำ "ไม่ใช่แค่กว้านซื้อหรอกครับ... แต่ผมกำลังจะทำให้พวกมันกลายเป็นขอทานไร้บ้านอย่างแท้จริงต่างหาก" แววตาของรินวาวโรจน์ขึ้นวับหนึ่ง ความแค้นที่สะสมมานานนับปีได้รับการชำระสะง้างด้วยพลังอำนาจที่ไร้ขีดจำกัดของระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า รินหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา กดโทรออกไปยังหมายเลขที่คุ้นเคย ปลายสายรับอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ฮัลโหล... ใคร... ใครนั่น?" เสียงของชัยยุทธลอดออกมาจากลำโพง ฟังดูก็รู้ว่าสติหลุดกระเจิงไปหมดแล้วหลังจากเจอฤทธิ์เดชของบัตรดำเมื่อตอนกลางวัน "ผมเองครับ ชัยยุทธ... อดีตลูกน้องที่คุณเคยสั่งให้รปภ. ลากตัวผมออกไปโยนทิ้งหน้าบริษัทไงครับ จำไม่ได้แล้วหรือครับ?" รินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่เย็นเยียบจนคนฟังขนหัวลุก "ริน! แก... แกต้องการอะไรอีกวะ! กูยอมมึงแล้วนี่! เงินในบัญชี กูโอนให้มึงหมดแล้วไง!" ชัยยุทธกรีดร้องลั่นโทรศัพท์ เสียงหอบหายใจดังสะท้อนราวกับคนใกล้ขาดใจ "เงินพวกนั้นมันเป็นแค่ดอกเบี้ยเริ่มต้นต่างหากล่ะครับ" รินยิ้มเยาะ "สิ่งที่ผมโทรมาหาคุณในตอนนี้ คือการแจ้งเตือนรอบสุดท้าย... อีกสิบนาทีข้างหน้า สำนักงานใหญ่ของคุณกำลังจะถูกยึดทรัพย์ และบัญชีธนาคารทั้งหมดของคุณจะถูกอายัดข้อหายักยอกทรัพย์บริษัท เตรียมตัวเก็บกระเป๋าไปนอนในคุกได้เลยนะครับ" *ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...* รินกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเนี้ยบกริบ ก่อนจะหันมามองมินตราที่ส่งยิ้มให้ด้วยความภาคภูมิใจ "ไปกันเถอะครับมินตรา เราไปดูฉากจบของละครโรงนี้ด้วยตาตัวเองกันดีกว่า" ทั้งสองก้าวเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งตรงไปยังลิฟต์แก้วส่วนตัวที่พาลงสู่ชั้นล่างสุดของตึกระฟ้า ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ภาพตรงหน้าคือลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่เปิดไฟสว่างจ้า ใบพัดขนาดยักษ์กำลังหมุนวนสร้างแรงลมมหาศาลพัดกระโชกเส้นผมของทั้งคู่ แต่ทว่า... ก่อนที่รินจะก้าวเท้าขึ้นไปบนบันไดเฮลิคอปเตอร์ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้นก็ดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอสีแดงฉานที่ปรากฏข้อความแปลกประหลาดซึ่งไม่เคยมีมาก่อน [คำเตือนจากระบบระดับสูงสุด: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลลับของท่านจากบุคคลภายนอก... และบุคคลผู้นั้นกำลังยืนรอท่านอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ลำนี้แล้วครับ นายท่าน] รินชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองร่างเงาสลัวที่นั่งไขว่ห้างรออยู่บนเบาะหนังภายในห้องโดยสารของเฮลิคอปเตอร์ ใบหน้านั้นค่อยๆ หันมาเผชิญหน้ากับแสงไฟ พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มาโดยตลอดนะครับ