ล่มสลายในพริบตา

"เซ็นสิครับ... หรือจะให้ผมช่วยจับมือพวกคุณเซ็นดี?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของตระกูลวรโชติ เอกสารนับร้อยฉบับที่กองอยู่ตรงหน้าถูกดันด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของริน ไปหยุดอยู่ตรงหน้าของ 'เมธา' ประธานบริษัทผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาอย่างไร้ความปราณีในอดีต ใบหน้าของเมธายามนี้ซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ มือที่ถือปากกาพยายามจะเซ็นชื่อลงบนเอกสารโอนกิจการสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูถูกเหียดหยาม ตอนนี้กลับเหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ เมื่อตระหนักได้ว่าอาณาจักรธุรกิจที่บรรพบุรุษสร้างมาหลายสิบปี กำลังจะถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยงพอร์ตภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยพลังเงินตราอันไร้ขีดจำกัดของระบบที่เขาไม่แม้แต่จะจินตนาการถึง "ทะ... ทําไม..." เมธากัดฟันกรอด เสียงสั่นเครือหลุดลอดไรฟัน "บริษัทของเรามีมูลค่าในตลาดนัดหลายหมื่นล้าน นาย... นายเอาเงินมหาศาลขนาดนี้มาจากไหนกัน ริน! แกมันก็แค่ไอ้พนักงานกระจอกที่ฉันเพิ่งไล่ออกไปเมื่อเดือนก่อนไม่ใช่หรือไง!" รินเพียงแค่หัวเราะในลำคอเบาๆ เขายืดตัวพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบมองชายชราตรงหน้าเหมือนมองมดปลวกตัวหนึ่ง "คนเรามันเปลี่ยนกันได้ครับ คุณเมธา..." รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาที่บาดลึกถึงกระดูก "ตอนที่คุณเหยียบผมลงกับพื้นจนจมดิน คุณคงไม่คิดสินะครับว่า วันหนึ่งสุนัขที่คุณไล่เตะไล่ต่อย จะกลับมาซื้อโรงฆ่าสัตว์ทั้งโรง พร้อมกับไล่คุณออกไปตัวเปล่าแบบนี้" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก บรรดาผู้ถือหุ้นและกรรมการบริษัทคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าซบกับโต๊ะ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหรือส่งเสียงคัดค้าน เพราะพวกเขารู้ดีว่า ในเวลานี้ ใครก็ตามที่ขัดขวางริน จะต้องกลายเป็นบุคคลล้มละลายชั่วข้ามคืนอย่างแน่นอน หนี้สินทั้งหมดของบริษัทถูกรินกว้านซื้อไว้ในมือ และสัญญาจ้างงานทั้งหมดถูกยกเลิก มีเพียงทางเลือกเดียวคือ เซ็นโอนหุ้น แล้วไสหัวออกไปจากตึกแห่งนี้ "พี่รินครับ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาจากด้านหลังดึงสติของรินให้หันกลับไปมอง มินตรา คู่ชีวิตที่คอยเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามาในวันที่ลำบากที่สุด เธอยืนอยู่ข้างกายด้วยชุดสูทสีขาวสะอาดตา มือเรียวเล็กเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ไหล่ของเขา แววตาของเธอมองมาที่รินด้วยความรัก ความเชื่อมั่น และความห่วงใยระคนกัน รินหันไปส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ ความเย็นชาทั้งหมดในแววตาพลันมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นลึกซึ้งที่เขามีให้ผู้หญิงคนนี้คนเดียว เขายื่นมือไปกุมมือเรียวของเธอไว้แน่น ฝ่ามืออุ่นๆ ของเขาคือเครื่องยืนยันว่า ต่อจากนี้ไป จะไม่มีความยากลำบากใดๆ มากล้ำกรายผู้หญิงคนนี้ได้อีกแล้ว "รอก่อนนะครับมินตรา ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว..." รินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เมื่อหันกลับมาเผชิญหน้ากับโต๊ะประชุมอีกครั้ง รินก็เปลี่ยนกลับมาเป็นสุภาพบุรุษผู้เย็นชาและเด็ดขาดในพริบตา เขานิ้วเคาะเบาๆ ที่พื้นโต๊ะกระจก "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วครับ... เซ็นครับ หรือถ้าไม่อยากเซ็น ร่างกายและเสื้อผ้าที่พวกคุณสวมอยู่ตอนนี้ ก็เป็นทรัพย์สินของบริษัทใหม่ผมทั้งหมดเหมือนกัน... ถอดมันออกแล้วเดินตัวเปล่าออกไปซะ!" พรึบ! เมษาสะดุ้งสุดตัวด้วยความอัปยศอดสู มือที่สั่นเทาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างจำยอม เสียงปลายปากกาขูดขีดกระดาษดังแกรกกราก เป็นสัญญาณแห่งการล่มสลายของตระกูลวรโชติอย่าง สมบูรณ์แบบ ทรัพย์สิน อำนาจ และชื่อเสียงที่สั่งสมมานานนับปี พังทลายลงภายในพริบตาเดียวต่อหน้าริน "เรียบร้อยครับท่านประธาน" เลขาส่วนตัวของรินก้าวเข้ามาโค้งคำนับ พร้อมกับรับแฟ้มเอกสารทั้งหมดไปตรวจสอบ "ตอนนี้กิจการในเครือวรโชติทั้งหมด ตกเป็นของท่านอย่างเป็นทางการแล้วครับ และพวกมัน... ถูกไล่ออกทั้งหมดแล้วครับ" รินพยักหน้ารับอย่างไม่แยแส เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทให้เข้ารูปเล็กน้อย ก่อนจะจูงมือมินตราเดินออกจากห้องประชุมท่ามกลางความเงียบงันและความสิ้นหวังของเหล่าอดีตผู้บริหารตระกูลวรโชติ ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินมาถึงโถงลิฟต์ส่วนตัวเพื่อเตรียมตัวกลับไปฉลองความสำเร็จ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ติ๊ง! เสียงลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายปริมาณในชุดสูทสีดำสนิท สวมแว่นตากันแดดทั้งที่อยู่ในอาคาร และมีรอยแผลเป็นลากยาวจากกกหูลงมาถึงคอ ชายคนนั้นไม่ได้เดินออกมา แต่เขากลับยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งมาให้ริน พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่มุมปาก "มีสายตรงถึงคุณครับ... นายท่านจาก 'เบื้องบน' ฝากบอกว่า เกมที่คุณกำลังเล่นอยู่นี้... เพิ่งจะผ่านด่านฝึกหัดเท่านั้นเองครับ" รินชะงักฝีเท้าลง ดวงตาหรี่แคบลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย ขณะที่มินตราขยับเข้ามาใกล้เขาโดยสัญชาตญาณ นิ้วเรียวของรินยื่นไปรับโทรศัพท์เครื่องนั้นมาถือไว้ ก่อนที่หน้าจอจะสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏเด่นหรา... **"ยินดีด้วยที่ยึดบริษัทกระจอกๆ ได้... แต่บัญชีเงินฝากของคุณ กำลังจะถูกแช่แข็งในอีก 3... 2..."** ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกัน ขอบพระคุณจากใจจริงครับ