บทเรียนจากความใจอ่อน

กลิ่นอายของกาแฟดำเข้มข้นที่เย็นชืดจนหยดสุดท้าย ไม่ได้ช่วยให้สมองของพิมพ์มาดาปลอดโปร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อดี เอกสารทางคดีนับร้อยหน้ากองพะเนิน ทว่าสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรทางกฎหมายเหล่านั้น ภาพสะท้อนในกระจกหน้าต่างห้องทำงานชั้นสี่สิบ... กำลังฉายภาพเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่เบื้องล่างริมฟุตบาท ตึกสูงชันทำให้เขากลายเป็นเพียงจุดสีดำเล็กๆ แต่สัญชาตญาณและความคุ้นเคยบางอย่างกรีดลึกในอกจนเธอต้องกำปากกาในมือแน่น ธันวา... ผู้ชายคนนั้นยังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิม ไม่ไปไหน และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับหัวใจที่เคยแหลกสลายของเธอ ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาะๆ ก่อนที่เลขาหน้าห้องจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าลังเล "คุณพิมพ์คะ... ทางคุณธันวาฝากสิ่งนี้มาให้ค่ะ เขาบอกว่าเป็นเอกสารสำคัญเกี่ยวกับคดีที่คุณกำลังดูแลอยู่ แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบอกว่า เขา... เขาไม่ยอมขยับไปไหนเลยตั้งแต่เช้าแล้วนะคะ" พิมพ์มาดาตวัดสายตาขึ้นมองซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเลขา หัวใจดวงที่เคยด้านชาไหววูบอย่างน่าสมเพช เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่เอกสารคดีอะไรทั้งสิ้น มันคือเครื่องมือ... ลูกไม้ตื้นๆ ของคนที่เคยคิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งการให้อภัย "เอาไปทิ้งถังขยะค่ะ" น้ำเสียงเรียบสนทนาเปล่งออกมาอย่างไร้เยื่อใย แต่มือที่วางอยู่บนตักกลับจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจิกเนื้อ "บอกเขาด้วยว่า ถ้าเขายังไม่ไป ฉันจะแจ้งข้อหาคุกคามและออกคำสั่งศาลห้ามเข้าใกล้" "เอ่อ... แต่ว่า..." "ฉันสั่งให้เอาไปทิ้งค่ะ!" น้ำเสียงที่ตอกกลับอย่างเฉียบขาดทำให้เลขารีบถอยหลังกรูดแล้วปิดประตูห้องลงทันที พิมพ์มาดายกมือขึ้นสัมผัสหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง จังหวะการเต้นของหัวใจมันช่างน่าหงุดหงิดเสียเหลือเกิน มันเต้นแรงเกินกว่าเหตุ... แรงจนเธอเกลียดตัวเอง ภาพวันวานย้อนกลับมาทับซ้อนอย่างไร้ความปรานี วันที่เธอต้องนอนจมกองเลือดอยู่บนเตียงโรงพยาบาลอย่างไร้ค่า วันที่เสียงสะอื้นไห้ของความเป็นแม่ถูกกลบด้วยความเย็นชาของผู้ชายที่ชื่อธันวา เขาบอกว่าเธอมันก็แค่ผู้หญิงน่ารำคาญคนหนึ่งที่เรียกร้องความสนใจ เขาเลือกที่จะเดินหันหลังให้ในวันที่ลูกในท้องกำลังจะขาดใจตายไปพร้อมกับเธอ... แผลเป็นในใจไม่ได้จางหายไปตามกาลเวลา มันแค่ถูกปิดตายด้วยความสำเร็จและคราบน้ำตาที่แห้งกรัง แต่ทำไม... แค่เพียงแววตาสำนึกผิดที่เธอเห็นในแวบแรกเมื่อวานนี้ ถึงเกือบทำให้กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาพังทลายลงได้เล่า? ความใจอ่อน... คือความโง่เขลาที่สุดที่ผู้หญิงอย่างพิมพ์มาดาจะอนุญาตให้ตัวเองทำเป็นครั้งที่สอง เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างเพื่อจะมองลงไปซ้ำให้แน่ใจว่าเขาควรจะไสหัวไปเสียที แต่ทว่า ภาพเบื้องล่างกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ธันวาไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว ร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพงกำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่งกับพื้นฟุตบาทที่เปียกชื้น ฝนปรอยๆ เริ่มโปรยลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ หยดน้ำฝนเกาะพราวบนเส้นผมและไหลอาบใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสจนหมดคราบ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น... สิ่งนั้นคือเด็กชายตัวเล็กอายุราวๆ สามขวบ สวมเสื้อกันฝนสีเหลืองสดใส เด็กน้อยคนนั้นกำลังยืนมองหน้าธันวาด้วยแววตาใสซื่อ ก่อนจะใช้มือป้อมๆ ยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กให้ชายหนุ่มซับเหงื่อและหยดน้ำฝน หัวใจของพิมพ์มาดาวูบหล่นลงไปถึงตาตุ่ม โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ร่างกายชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า นั่นไม่ใช่เด็กที่ไหน... โครงหน้าเรียว จมูกรั้น และดวงตากลมโตคู่นั้น ถอดแบบมาจากธันวาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! และที่สำคัญที่สุด... เด็กคนนั้นกำลังอยู่ในการดูแลของ "ป้าแก้ว" พี่เลี้ยงเก่าแก่ที่เธอจ้างให้ช่วยดูแลลูกชายลับๆ ที่เธออุตส่าห์ซ่อนไว้สุดขอบโลก! ความลับที่เธอใช้เวลาสามปีเต็มในการปกป้อง บัดนี้กำลังถูกเปิดเผยต่อหน้าอดีตสามีผู้เหี้ยมโหดคนนั้นแล้ว! เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานกรีดร้องแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พิมพ์มาดาก้าวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบเครื่องมือสื่อสารที่หน้าจอโชว์ชื่อของ "ป้าแก้ว" ปรากฏหรา เธอกดรับด้วยความหวังอันริบหรี่ แต่เสียงปลายสายกลับทำให้สติที่มีอยู่กระเจิงหายไปหมดสิ้น "คุณพิมพ์คะ... แย่แล้วค่ะคุณ... คุณธันวาเขา... เขาอุ้มคุณน้องไว้ แล้วเขาก็กำลังมองขึ้นมาบนหน้าต่างห้องทำงานของคุณค่ะ!" —แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - กระจกเงาสะท้อนใจ -