ก้าวแรกของการทำลาย

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกโยนลงกระแทกบนโต๊ะทำงานกระจกใสราคาแพง ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัทเอ แอนด์ เอ็ม กรุ๊ป จนพนักงานระดับสูงที่นั่งล้อมรอบโต๊ะสะดุ้งเฮือกพร้อมเพรียงกัน ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว แต่มันช่างเสียดแทงประสาทสัมผัสของผู้ชายที่นั่งอยู่ ณ หัวโต๊ะ ธันวาป้องปากด้วยมือหนาที่สั่นเทาเล็กน้อย สายตาคมกริบที่เคยใช้มองเหยียบย่ำผู้คนด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจเงิน บัดนี้กำลังเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อตัวเลขและข้อมูลทางการเงินบนกระดาษแผ่นนั้น กำลังทำลายเครดิตและอาณาจักรธุรกิจที่เขาใช้เวลาสร้างมาค่อนชีวิตให้พังทลายลงในพริบตา "นี่มัน... หมายความว่ายังไง" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงพลังและเต็มไปด้วยความมั่นใจ กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวร่างระหงในชุดสูทสีดำสนิทเข้ารูป ที่ยืนสง่านิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พิมพ์มาดายังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งร่องรอยของความปรานี เธอยืนประสานมือไว้เบื้องหน้าอย่างมั่นคง ราวกับราชIนีผู้ถือครองอำนาจเด็ดขาดในศาลเตี้ยแห่งนี้ แววตาคู่คมกริบของเธอสะท้อนภาพความพินาศของอดีสามีที่ครั้งหนึ่งเคยคิดว่าตนเองคือกฎหมาย "หมายความว่า บริษัทที่คุณบริหารด้วยความฉ้อฉลและซุกซ่อนหนี้สินเน่าๆ เอาไว้ ใกล้จะถึงกาลอวสานแล้วค่ะ ธันวา" พิมพ์มาดาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกกรีดลึกถึงกระดูกดำ "หลักฐานการทุจริตยักยอกเงินกองทุนและการฟอกเงินเหล่านี้ ถูกส่งตรงถึงมืออัยการสูงสุดและตลาดหลักทรัพย์เรียบร้อยแล้วภายในเช้าวันนี้" เสียงฮือฮาจากบอร์ดบริหารดังระงมขึ้นทันที ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ธันวาหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมและขมับของชายหนุ่มผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวด ผสมผสานกับความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน "พิมพ์... คุณทำแบบนี้ทำไม" เขากัดฟันกรอด เค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกผิดที่สะสมมาจากการสูญเสียลูกน้อยในอดีต และความเย็นชาที่เขาเคยมอบให้เธอกำลังย้อนกลับมาทุบตีหัวใจเขาจนแหลกเหลว "เราหย่ากันแล้ว... เรื่องในอDีต ผมยอมรับว่าผมผิด ผมชดใช้เท่าไหร่คุณถึงจะพอใจ ทำไมต้องทำลายทุกอย่างที่ผมสร้างด้วย" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยหยาดหยดแห่งความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้ใต้พรมมานานนับปี เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้เขาช้าๆ ส้นสูงกระทบพื้นกระจกเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังชีวิตของเขา "ชดใช้เหรอคะ?" เธอย้อนถาม เสียงกระซิบนั้นเย็นเยียบราวกับสายลมหนาวจากขั้วโลก ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี "คุณเอาอะไรมาพูดว่าชดใช้ ลูกของเรา... ดวงใจของฉัน... เขาไม่มีวันฟื้นกลับมาได้ เพียงเพราะคุณเลือกจะเซ็นเอกสารอนุมัติโครงการบ้าๆ นั่นแทนที่จะพาฉันไปโรงพยาบาลในวันที่ฉันสูญเสียเลือดจนแทบสิ้นใจ เงินเหรอ? อำนาจเหรอ? ของพวกนั้นมันซื้อลมหายใจของลูกฉันคืนมาไม่ได้หรอกค่ะ ธันวา!" ประโยคนั้นพุ่งเข้าปะทะอกของธันวาอย่างจัง เขารู้สึกจุกจนพูดไม่ออก ภาพวันวานอันโหดร้ายผุดขึ้นมาในหัว ความเย็นชาที่เขาปฏิบัติต่อภรรยาในยามที่เธอร้องขอความช่วยเหลือด้วยความสิ้นหวัง กำลังกลายเป็นเงากรรมที่ตามมาลากคอเขาลงสู่ขุมนรก "ผมขอโทษ..." คำสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากของนักธุรกิจหมื่นล้าน มันช่างน่าสมเพชและไร้ค่าในสายตาของเธอ เขาไร้ซึ่งข้อแก้ตัวใดๆ อีกต่อไป ยอมยืนก้มหน้ารับความเจ็บปวดที่เธอหยิบยื่นให้อย่างเต็มใจ เพราะเขารู้ดีว่า สิ่งที่เธอทำมันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่เขาเคยทำลายชีวิตเธอ "เก็บคำขอโทษของคุณไว้ใช้ตอนที่นั่งอยู่ในห้องพิจารณาคดีเถอะค่ะ" พิมพ์มาดาปรายตามองเอกสารบนโต๊ะด้วยความสมเพช "นี่เป็นแค่ก้าวแรก... ก้าวแรกของการทำลายล้างทุกสิ่งที่เคยเป็นของคุณ เพื่อให้คุณได้ลิ้มรสชาติของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง จนไม่เหลือแม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นคน แบบเดียวกับที่ฉันเคยเจอ" เธอยกเอกสารในมือขึ้นสะบัดเบาๆ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินก้าวออกจากห้องประชุมอันน่าอึดอัดนี้ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองชายหนุ่มที่ยืนทรุดกายลงบนเก้าอี้ด้วยความหมดแรงอีกเลย แต่ทว่า... ในจังหวะที่มือเรียวผลักบานประตูห้องประชุมให้เปิดออก ร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยประมาณหขวบเศษในชุดนักเรียนอนุบาล ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาชนเข้ากับขาของเธออย่างจัง จนเด็กน้อยเซถลาเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น หากแต่พิมพ์มาดาไม่รอช้า เธอรีบย่อกายลงโอบประคองร่างเล็กนั้นไว้ด้วยความตกใจและสัญชาตญาณความเป็นแม่ "อุ๊ย! ขอโทษครับคุณน้า ผมวิ่งตามคุณแม่ไม่ทัน..." เสียงใสแจ๋วของเด็กชายเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายใสแจ๋ว จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรูปปากหยักได้รูปที่ถอดแบบมาจากใครบางคน... ทำให้หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม ธันวาที่นั่งหมดสภาพอยู่หลังโต๊ะประชุม เมื่อได้ยินเสียงนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าอดีภรรยา... เลือดในกายของเขาก็เย็นเฉียบลงทันที เด็กผู้ชายหน้าตาละม้ายคล้ายเขาในวัยเด็กราวกับแกะ กำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่จ่าหน้าซองด้วยผลตรวจทางห้องปฏิบัติการ... และตราสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ชิ้นสำคัญ ที่เพิ่งร่วงหล่นลงแทบเท้าของพิมพ์มาดา! - แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - กระจกเงาสะท้อนใจ -