หลักฐานที่ถูกซ่อนไว้

เสียงกระดาษแฟ้มคดีพลิกกลับทีละหน้าในความเงียบงันของห้องทำงานทนายความยามวิกาล ดุจเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่การพังทลายของอาณาจักรที่ธันวาเพียรสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเล่ห์เหลี่ยม พิมพ์มาดากวาดสายตาคมกริบไล่เรียงตัวอักษรบนกระดาษเอสี่แผ่นบาง แต่มีน้ำหนักมากพอที่จะกดทับอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งให้จมดิ่งลงสู่ห้วงนรกแห่งความสำนึกผิด ปลายเล็บเรียวสวยที่เคลือบด้วยสีนู้ดเรียบหรูหยุดชะงักลงตรงบรรทัดที่ระบุชื่อบริษัทคู่สัญญา... ภาพโพลารอยด์ใบนั้นยังคงซุกซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก แต่วันที่ระบุไว้หลังภาพ ซึ่งเป็นช่วงเวลาสามเดือน *หลังจาก* วันที่เธอกับเขาเซ็นใบหย่าขาดจากกัน คือหลักฐานชิ้นโบแดงที่ตะโกนก้องว่า เขานอกใจเธอตั้งแต่เธอยังใช้สถานะภรรยา และยังคงระเริงอยู่ในกามารมณ์ขณะที่เธอกำลังนอนร้องไห้แทบขาดใจอยู่บนเตียงโรงพยาบาล หลังสูญเสียลูกน้อยในครรภ์ไปอย่างไร้เยื่อใย "คุณคิดว่าจะใช้เงินซื้อความเงียบได้ตลอดไปหรือคะ... ธันวา" พิมพ์มาดาพึมพำกับความว่างเปล่า มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย หากแต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังรอจังหวะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว เธอไม่ใช่พิมพ์มาดาคนเดิมที่เอาแต่นั่งกอดเข่าร้องไห้ รอคอยความสนใจจากสามีผู้เย็นชาอีกต่อไปแล้ว สามปีในวงการกฎหมายและการต่อสู้ในชั้นศาลหล่อหลอมให้เธอแกร่งดั่งเหล็กกล้า บาดแผลฉกรรจ์ในอดีตไม่ได้ทำให้เธอกลัว แต่มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่แผดเผาความแค้นให้ลุกโชน ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารใจกลางเมือง ธันวากลับนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในความมืด มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ส่องกระทบใบหน้าคมสันซึ่งฉายแววความเคร่งเครียด ดวงตาคู่คมจ้องมองภาพถ่ายเก่าๆ ในโทรศัพท์ ภาพที่เขาเคยคิดว่ามันไม่มีค่าอะไร ภาพของพิมพ์มาดายืนถือช่อดอกไม้ในวันครบรอบแต่งงานปีแรก แววตาของเธอในวันนั้นเต็มไปด้วยความหวังและความรัก แต่เขากลับปัดป้องมันด้วยความเย็นชา ปัดมือเธอออกอย่างไร้เยื่อใย และเดินหนีไปหาความสำราญภายนอก เขาลุกขึ้นเดินวนไปวนมาในห้องทำงานอย่างไร้ความสงบ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังสะท้อนก้อง หัวใจของเขากำลังถูกบีบอัดด้วยความรู้สึกผิดที่สายเกินแก้ เงินทอง อำนาจ และชื่อเสียงที่เขามีในตอนนี้ ไม่สามารถซื้อเวลากลับไปแก้ไขความผิดพลาดในอดีตได้เลย เขาก้าวพลาดไปก้าวเดียว แต่มันเป็นก้าวที่พรากทั้งลูกในท้องและภรรยาผู้รักเขาด้วยใจจริงไปตลอดกาล เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราดทำลายความเงียบ ธันวารีบคว้าขึ้นมาด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ เผื่อว่าจะเป็นเบอร์ของเธอ... พิมพ์มาดา "ว่าไง?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยรับสายด้วยความกระด้างตามนิสัย แต่ปลายสายกลับไม่ใช่คนที่เขาเฝ้ารอ (ท่านประธานครับ ทางคุณพิมพ์มาดา... ทนายความฝ่ายโจทก์ เธอไม่ได้ยื่นฟ้องแค่เรื่องแบ่งสินสมรสธรรมดาแล้วครับ) เสียงเลขาฯ ส่วนตัวรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ (เธอ... เธอเล่นเกมใหญ่ เธอรื้อคดีเก่าเมื่อสามปีก่อน ตอนที่บริษัทของเราประมูลที่ดินโครงการใหญ่ด้วยวิธีใต้โต๊ะ เอกสารการเงินชุดนั้น... มันไปอยู่กับเธอได้ยังไงก็ไม่ทราบครับ!) ธันวาชะงัก ก้อนเนื้อในอกกระตุกวูบ สติสัมปชัญญะแทบหลุดลอย ข้อมูลชุดนั้นเป็นความลับสุดยอดที่ถูกเก็บไว้ในเซฟดิจิทัล มีเพียงเขาและมือขวาคนสนิทเท่านั้นที่รู้รหัสผ่าน แล้วมันหลุดไปถึงมือพิมพ์มาดาได้อย่างไร? (และ... และยังมีอีกเรื่องครับท่าน) เลขาฯ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก (เธอไม่ได้ยื่นฟ้องในนามส่วนตัวครับ เธอยื่นฟ้องในนาม "ตัวแทนผู้เสียหายจากคดีฉ้อโกงประชาชน" ที่เชื่อมโยงกับบริษัทลูกของเรา... งานนี้ ถ้าเธอชนะ เราไม่ได้แค่เสียเงินพันล้านนะครับท่าน แต่คุณธันวาอาจจะต้อง... ติดคุกครับ!) ปัง! สมาร์ทโฟนในมือเกือบหลุดร่วง ธันวากำมันแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ผู้หญิงคนนั้น... ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและไม่มีพิษภัยคนนั้น กำลังใช้กฎหมายบีบคอเขาจนหายใจไม่ออก เธอไม่ได้ต้องการแค่เงินเพื่อชดเชยความเจ็บปวด เธอกำลังจะทำลายชีวิตของเขาทั้งเป็น! วันรุ่งขึ้น แสงแดดจัดจาดสาดส่องลงมาทาบทับตึกระฟ้าของสำนักงานกฎหมายชื่อดัง แต่บรรยากาศภายในห้องประชุมกลับหนาวเหน็บราวกับอยู่ในห้องแช่แข็ง พิมพ์มาดาก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท รองเท้าส้นสูงสีแดงเพลิงกระทบพื้นส่งเสียงก้องกังวานทุกย่างก้าว สะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยวและอำนาจที่อยู่ในมือ เส้นผมยาวสลวยถูกรวบตึงไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นฉายแววเยียบเย็นราวกับพญามัจจุราช เธอนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เปิดแฟ้มเอกสารคดีฉ้อโกงและคดีนอกใจที่รวบรวมหลักฐานมัดตัวแน่นหนา จนไม่มีช่องโหว่ให้หนีรอดได้เลยแม้แต่น้อย ประตูกระจกห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ธันวาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งร้อน ใบหน้าคมสันที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำจากการไม่ได้นอนมาทั้งคืน เขาจ้องมองอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ โลภ และหวาดกลัวระคนกัน "พิมพ์มาดา! คุณทำบ้าอะไรลงไป?" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ห้องประชุมสั่นสะเทือนเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ แต่พิมพ์มาดาแม้แต่คิ้วก็ไม่ขมวด เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงเคาะเบาๆ ลงบนขอบโต๊ะ "ยินดีต้อนรับค่ะ อดีตสามีผู้ประเสริฐ" พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตานิ่งสนิท น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งไส "ฉันเตือนคุณแล้วนะคะ ว่าอย่าท้าทายฉัน... ในฐานะทนายความ และในฐานะผู้หญิงที่คุณเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี" ธันวาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะโน้มตัวลงใช้มือสองข้างค้ำโต๊ะ จ้องหน้าเธอเขม็ง "คุณต้องการอะไรกันแน่? เงินเหรอ? อยากได้เท่าไหร่ว่ามา! ผมให้คุณได้ทุกอย่าง แลกกับการถอนฟ้องทั้งหมดซะ!" พิมพ์มาดายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หยามหยันและเย้ยหยันที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต เธอยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งเลื่อนไปตรงหน้าเขา เอกสารที่เขาไม่มีวันลืม "เงินเหรอคะ? คุณคิดว่าทุกอย่างบนโลกนี้ซื้อได้ด้วยเงินงั้นเหรอธันวา..." น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความแค้นที่อัดแน่น แต่ถูกสะกดไว้ด้วยความนิ่ง "ลูกของฉัน... ชีวิตที่แตกสลายของฉันในวันนั้น คุณเอาเงินจำนวนเท่าไหร่มาซื้อคืนได้บ้างล่ะคะ?" ธันวาก้มมองเอกสารแผ่นนั้น มือหนาสั่นเทาเมื่อเห็นหัวข้อคดี มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือ... ใบฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายทางแพ่งและอาญาในคดี "ละเลยหน้าที่และทำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย" ที่เธอแอบไปรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่จากประวัติการรักษาพยาบาลในคืนวันที่เธอแท้งลูก! ดวงตาของธันวาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด เขาล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไร้เรี่ยวแรง ความจริงที่เขาพยายามกลบฝังมันมาตลอดสามปี กำลังถูกขุดขึ้นมาประจานต่อหน้าศาล และผู้หญิงคนที่อยู่ตรงหน้า... คือผู้ถือดาบพิพากษาที่จะตัดหัวเขาให้หลุดจากบ่า ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็เบาหวิวขึ้น ก่อนที่ร่างเล็กป้อมในชุดนักเรียนอนุบาลของเด็กชายคนหนึ่งจะผลักประตูเข้ามาพร้อมกับถุงขนมในมือ "คุณแม่ครับ... คุณครูบอกว่าหมดเวลาเรียนแล้ว มารับผม... อ๊ะ!" เด็กชายหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าหน้าตาถมึงทึงนั่งอยู่ในห้องทำงานของแม่ ดวงตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากธันวาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน หันไปมองหน้าพิมพ์มาดาด้วยความสงสัย ธันวาหันขวับไปมองเด็กชายคนนั้น หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบตากับดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่สะท้อนเงาของเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่ผิดเพี้ยน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแค้นครั้งนี้ค่ะ - กระจกเงาสะท้อนใจ