หมอเทวะแรงก์ SSS คือผมเอง

"กล้าดียังไงถึงเอาขยะไร้ค่ามาขวางทางสมาคมฮันเตอร์!" เสียงคำรามของไทสันยังไม่ทันจางหายไปในอากาศ ประตูเหล็กกล้าที่บุด้วยแร่ไทเทเนียมหนากว่าสามนิ้วก็บิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับถูกค้อนยักษ์ของเทพเจ้าแห่งสงครามฟาดเข้าใส่ แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเศษเหล็กที่กระเด็นราวกับกระสุนปืน ไทสันและเหล่าลูกน้องระดับสูงต่างผงถอยหลังด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเงาร่างของใครบางคนก้าวผ่านม่านควันเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน หลินเฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย มือหนากุมมือของลินดา—คู่หมั้นสาวที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่เขามาตลอด—เอาไว้แน่นสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเธอ แต่ไม่มีแม้แต่รอยความหวาดกลัวในแววตานั้น มีเพียงความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ที่ส่งผ่านความอบอุ่นมายังเขา และก่อนที่ไทสันจะทันได้เอ่ยคำขอร้องชีวิต เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูกลุ่มควัน พร้อมกับรอยยิ้มอันคุ้นเคยที่ทำให้หลินเฟยต้องหรี่ตามองด้วยความประหลาดใจ... ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ประธานกิตติมศักดิ์ หลี่เซียน' ผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งสมาคมฮันเตอร์ภาคพื้นทวีป ชายชราผู้มักจะปรากฏตัวพร้อมกับบอดี้การ์ดระดับแรงก์ SSS นับสิบคน บัดนี้กลับก้มศีรษะลงเก้าสิบองศาอย่างนอบน้อม ยิ่งกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับผู้นำประเทศเสียอีก "นายท่านหลิน... ทางเรามารับท่านช้าไป ขอโปรดอภัยด้วยครับ!" เสียงของหลี่เซียนสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อบรรยากาศรอบตัว แต่เป็นเพราะความตื่นตระหนกที่เกือบจะมาต้อนรับผู้ถือครองระบบมหาอำนาจช้าเกินไป ความเงียบงันราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างทันที ไทสันที่เมื่อครู่ยังวางท่าทางกร่างและหัวเราะเยาะหลินเฟยถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า สมองอันทึบตันของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่พยายามประมวลผลสิ่งที่เห็นตรงหน้า—ประธานสมาคมผู้ไม่เคยโค้งคำนับให้ใคร ยอมก้มหัวให้กับเด็กหนุ่มยากจนที่เขาเพิ่งจะเหยียดหยามว่าเป็น 'สุนัขข้างถนน' เนี่ยนะ? "มะ... เป็นไปไม่ได้!" ไทสันก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ขาของเขาสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "แก... แกเป็นแค่ฮันเตอร์ฝึกหัดตกอับไม่ใช่เหรอวะหลินเฟย! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อตึกนี้ แกเอาอำนาจอะไรมาสั่งให้ท่านหลี่เซียนต้องทำแบบนี้!" หลินเฟยไม่ได้รีบร้อนตอบ เขาดึงลินดาให้มาหลบอยู่ด้านหลังตนเองอย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าราวกับราชสีห์ที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ ทุกย่างก้าวที่เขาสัมผัสพื้นสร้างแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง "ไทสัน..." น้ำเสียงของหลินเฟยราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งความปราณี "แกเคยบอกว่าโลกนี้ตัดสินกันที่เงินและอำนาจใช่ไหม?" "กะ... แก..." "ถูกต้องแล้วล่ะ" หลินเฟยกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความสะใจที่รอคอยมานาน "แล้วทีนี้... แกอยากรู้ไหมล่ะว่าเงินในระบบของฉันมันมีเท่าไหร่?" ปลายนิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนในห้อง—ไม่ใช่แค่เสียงธรรมดา แต่เป็นเสียงประกาศศักดาแห่งความมั่งคั่งที่สั่นสะเทือนระบบเศรษฐกิจของโลกฮันเตอร์ [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการซื้อกิจการทั้งหมดของ 'กิลด์อัสนีทมิฬ' รวมถึงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของตึกสมาคมสาขานี้] [ยอดเงินในบัญชีระบบปัจจุบัน: ∞ (ไม่จำกัดวงเงิน)] [ดำเนินการหักเงินสด... สำเร็จ!] [ท่านได้กลาย เป็นเจ้าของสิทธิ์ขาด 100% ของกิลด์อัสนีทมิฬเรียบร้อยแล้ว ทุกคนในกิลด์นี้ตกเป็น 'ลูกจ้าง' ของท่านโดยสมบูรณ์] สิ้นเสียงระบบ ร่างของไทสันทรุดฮวบลงคุกเข่ากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เขารู้สึกเหมือนมีภูเขาตกลงมาทับร่าง แรงกดดันระดับเทพเจ้าทำให้เขาหายใจไม่ออก เลือดกำเดาไหลซึมออกจากจมูกช้าๆ "มะ... ไม่จริง นายท่านหลิน! ผมตาบอดเอง! ผมมันโง่เง่า! ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย!" ไทสันสติหลุดกระเจิง เขาคลานเข้าไปกราบกรานแทบเท้าของหลินเฟย น้ำตาน้ำมูกไหลปนเปกันจนดูไม่จืด ภาพลักษณ์ของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงสุนัขตัวหนึ่งที่กำลังร้องขอชีวิต ลินดามองภาพนั้นด้วยแววตาที่สะท้อนความรู้สึกซับซ้อน เธอยังจำวันที่พวกเขาไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อยามาประทังชีวิตในวันที่หลินเฟยบาดเจ็บจากการลงดันเจี้ยน วันนั้นไทสันคือคนที่เตะพวกเขาออกจากประตูสมาคมอย่างไร้เยื่อใย แต่วันนี้... ผู้ชายคนเดิมที่เธอเลือกฝากชีวิตไว้ด้วย กลับเหยียบย่ำคนผู้นั้นไว้ใต้ฝ่าเท้าด้วยอำนาจที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าใครจะจินตนาการ หลินเฟยเหลือบสายตามองไทสันราวกับมองเศษขยะชิ้นหนึ่ง ก่อนจะก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของอีกฝ่ายเย็นเฉียบ "ตอนที่แกเหยียบย่ำพวกเรา แกเคยคิดถึงวันนี้ไหม?" "ผม... ผมขอโทษ..." ไทสันตัวสั่นเทา ละล่ำละลักพูดไม่ออก "ความผิดพลาดมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และสำหรับแก..." หลินเฟยสะบัดมือเบาๆ "ระบบ... ปลดล็อกสถานะฮันเตอร์ของมัน และส่งตัวไปให้แผนกฟื้นฟูสุขภาพระดับนรกซะ" "รับทราบครับนายท่าน!" หลี่เซียนโค้งรับคำสั่งทันที บอดี้การ์ดด้านหลังก้าวเข้ามาหิ้วปีกไทสันที่กรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกตอนลากตัวออกไปจากห้องอย่างไม่ใยดี ห้องโถงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงหลินเฟย ลินดา และหลี่เซียนที่ยังคงยืนก้มศีรษะรอคำสั่ง หลินเฟยหันกลับมามองคู่หมั้นสาว แววตาที่เคยเย็นชาและดุดันเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ เขายื่นมือออกไปลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ "เหนื่อยมามากแล้วนะ ลินดา" หลินเฟยเอמהยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "จากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าดูถูกเธออีกแล้ว" ลินดายิ้มออกมาทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่หลินเฟยเคยเห็นมา เธอโผเข้ากอดเอวของเขาแน่น ซบใบหน้าลงกับอกเสื้อของชายหนุ่มผู้เป็นทั้งชีวิตและลมหายใจ "ฉันรู้มาตลอดค่ะ... ว่าคุณต้องทำได้" เสียงพึมพำอู้อี้ดังขึ้นจากอ้อมอก หลินเฟยโอบกอดเธอไว้แนบแน่น สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทั่วทั้งเมืองหลวง แต่อนาคตของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่นี่ เพราะในหัวของเขากล่องข้อความจากระบบระดับ SSS ยังคงกระพริบเตือนถึง 'เป้าหมายที่แท้จริง' ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังสมาคมฮันเตอร์ระดับโลก ทว่า ก่อนที่ความเงียบสงบจะทันได้โอบล้อมคนทั้งคู่ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับวิกฤตสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกสมาคม หน้าจออินเทอร์เฟซทั้งหมดดับวูบลง ก่อนจะปรากฏภาพโฮโลแกรมสีเลือดของบุคคลลึกลับสวมหน้ากากกะโหลกเงิน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังขึ้นผ่านระบบกระจายเสียงส่วนกลาง— *"ยินดีด้วยนะ หมอเทวะแรงก์ SSS... แต่เกมล่าสลากชีวิตของจริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!"* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของหมอเทวะสายเปย์คนนี้ด้วยนะครับ!