ความรักที่แน่นแฟ้น

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ ในห้องพักเขตสลัมชั้นในดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แต่สำหรับหลินเฟยแล้ว เสียงนี้เปรียบเสมือนจังหวะหัวใจที่ดึงเขากลับมาจากห้วงความคิดอันดำมืด คำพูดทิ้งท้ายจากหน้าจอระบบยังคงก้องกังวานในโสตประสาท *“ยินดีด้วยนะ หมอเทวะแรงก์ SSS... แต่เกมล่าสลากชีวิตของจริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!”* เปรี้ยง! เสียงฟ้าคำรามด้านนอกสะเทือนเลื่อนลั่น หยาดฝนกระหน่ำซัดสาดลงมาใส่หลังคาสังกะสีจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับสรวงสวรรค์กำลังพยายามกลบเสียงความพินาศที่กำลังจะมาเยือน หลินเฟยในชุดคลุมฮูดสีดำขยับตัวเล็กน้อย แววตาคมกริบฉายประกายสีทองจางๆ ของพลังระดับ SSS ที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง เขารู้ดีว่าเบื้องหลังประตูบานนั้นไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นความอบอุ่นเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ที่เน่าเฟะใบนี้ แอ๊ด... ประตูเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างเพรียวบางในชุดกันฝนเปียกชุ่ม ลินดา คู่หมั้นสาวของเขา ยืนถือร่มเก่าๆ ที่หักงอไปซีกหนึ่ง หยดน้ำฝนเกาะพราวบนเส้นผมสีดำสนิทและแพขนขายาวงอนของเธอ แม้สภาพจะดูเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักในโรงงานเขตอุตสาหกรรม แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับสุกสกาวและเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างล้นปรี่ "หลินเฟย... คุณยังไม่นอนอีกเหรอคะ... เอ๊ย... ยังไม่นอนอีกเหรอครับ?" ลินดาเผลออุทานด้วยความคุ้นชิน ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เมื่อเห็นว่าเขายังคงนั่งจ้องหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยเคว้งคว้างกลางห้อง หลินเฟยขยับยิ้มอ่อนโยน แววตาที่เคยเย็นชาและไร้ความปราณีต่อศัตรูแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นทันที เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้โยกเยก เดินตรงเข้าไปหาร่างที่เปียกปอนนั้นอย่างไร้ลังเล มือหนายื่นออกไปหยิบผ้าขนหนูผืนเก่าแต่สะอาดสะอ้านจากราวตากผ้ามาคลุมไหล่ให้เธออย่างเบามือ "ข้างนอกฝนตกหนักมาก ทำไมไม่รอให้ฝนซาค่อยกลับมาล่ะครับ ลินดา" น้ำเสียงของหลินเฟยทุ้มนุ่มและเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยอย่างจริงใจ ลินดาส่ายหัวช้าๆ แพขนตากระพริบไล่หยดน้ำฝน เธอเอื้อมมือเรียวเล็กมาจับมือที่สวมถุงมือหนังของเขาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านเข้ามาในใจของหลินเฟย ทำให้ความตึงเครียดจากระบบและแรงกดดันจากพวกสมาคมฮันเตอร์มลายหายไปในพริบตา "ฉัน... ฉันเป็นห่วงคุณค่ะ... เป็นห่วงคุณครับ" ลินดาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ฉันรู้ว่าช่วงนี้คุณต้องเผชิญกับเรื่องบ้าๆ อะไรบ้าง สมาคมฮันเตอร์ ตระกูลใหญ่พวกนั้น... แล้วก็เสียงกระซิบแปลกๆ ในหัวที่คุณคอยปิดบังฉันอยู่ตลอด... หลินเฟยคะ... เราไม่ได้ตัวคนเดียวนะคะ ฉันอยู่ตรงนี้... ข้างๆ คุณเสมอนะครับ" ประโยคท้ายเธอแอบอมยิ้มเมื่อเห็นหลินเฟยทำหน้าเลิกลั่กเล็กน้อยกับสรรพนามที่เผลอหลุดปากออกมาสลับไปมา แต่แววตาของเธอกลับจริงจังและมั่น หลินเฟยดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกอย่างทะนุถนอม กลิ่นอายฝนผสมกับกลิ่นสบู่ราคาถูกบนตัวเธอกลับหอมหวานยิ่งกว่าน้ำหอมราคาแพงระยับจากย่านคนรวย อ้อมกอดนี้คือความจริงอันหนักแน่นที่พิสูจน์ว่า ต่อให้โลกทั้งใบจะตราหน้าว่าเขาเป็นแค่ "ฮันเตอร์ฝึกหัดตกอับ" หรือ "หมอเทวะสติฟั่นเฟือน" แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้... เขาคือโลกทั้งใบ "ขอบคุณนะ ลินดา" หลินเฟยซุกใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มสูดดมความหอมเพื่อเติมพลังชีวิต "คุณจำวันที่เรากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปห่อสุดท้ายด้วยกันได้ไหม? วันนั้นผมบอกว่าสักวันหนึ่ง ผมจะทำให้คุณได้ใส่ชุดหรูหรา นั่งรถหรู และเหยียบพวกที่เคยเหยียบเราให้จมดิน" ลินดาซบหน้าลงกับอกแกร่ง พยักหน้ารับช้าๆ เสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นคือเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดในชีวิตเธอ "ฉันจำได้ค่ะ... และฉันก็เชื่อมาตลอด ไม่ใช่เพราะว่าคุณมีพลังวิเศษอะไรหรอกนะ แต่เพราะฉันเชื่อมั่นในตัวผู้ชายคนนี้... ผู้ชายที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา" ทันใดนั้นเอง... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมากลางอากาศโดยไม่เกรงใจบรรยากาศโรแมนติกแม้แต่น้อย หน้าจอโฮโลแกรมขยายใหญ่ขึ้นด้วยแสงสว่างวาบจนห้องสลัมแคบๆ สว่างไสวราวกับเปิดไฟสปอตไลท์ [แจ้งเตือนระบบพิเศษ: ค้นพบ "พลังใจบริสุทธิ์" ระดับ SSS จากคู่พันธะ!] [สถานะจิตใจของโฮสต์และคู่หมั้นประสานกัน 100%] [ปลดล็อกสกิลติดตัวขั้นสูงสุด: "อ้อมกอดนิรันดร์แห่งหมอเทวะ" — เพิ่มพลังการรักษา 1,000% และสะท้อนดาเมจกายภาพทั้งหมดกลับไปยังผู้โจมตี 100%] [ยอดเงินในระบบอัปเดตอัตโนมัติ: +10,000,000,000 เครดิต (สิทธิ์พิเศษคู่ชีวิต)] หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองตัวเลขศูนย์หลายสิบตัวที่เพิ่มเข้ามาในบัญชีระบบอย่างหน้าตาเฉย เงินหมื่นล้านที่คนอื่นต้องใช้เวลาหาทั้งชีวิต ระบบของเขากลับโยนมาให้เหมือนเศษเหรียญ เพียงเพราะความรักและความจริงใจของผู้หญิงคนนี้ ลินดาผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นแสงสีทองเรืองรองรอบตัวหลินเฟย "นั่น... อะไรเหรอคะหลินเฟย? แสงพวกนั้น..." "ไม่มีอะไรหครับ... แค่ดอกเบี้ยจากความรักของเราน่ะ" หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ในเมื่อคุณให้กำลังใจผมมาขนาดนี้แล้ว... ก็ถึงเวลาที่เราต้องไปทวงคืนความยุติธรรมกันสักหน่อยแล้วล่ะครับ ลินดา" "ทวงคืนเหรอคะ? หมายความว่า..." กริ๊งงงงงงง! เสียงกริ่งประตูหน้าห้องดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงนั้นดังกระโชกโฮกฮากและไร้มารยาทโดยสิ้นเชิง ราวกับคนด้านนอกจงใจจะพังประตูเข้ามาให้ได้ ตามมาด้วยเสียงทุบประตูปังใหญ่จนฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน ปัง! ปัง! ปัง! "ไอ้หลินเฟย! แกไอ้สวะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนหยาบคายของผู้ชายคนหนึ่งดังทะลุกำแพงเข้ามา "สมาคมฮันเตอร์มีคำสั่งด่วนให้จับกุมแกในข้อหาลักลอบใช้พลังต้องห้าม! ถ้าไม่อยากตายคาที เปิดประตูส้นตีนนี่เดี๋ยวนี้โว้ย!" ลินดาสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าสวยซีดเผือดลงทันทีด้วยความตกใจ ความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดของสมาคมฮันเตอร์ฝังรากลึกอยู่ในใจคนชั้นล่างมานาน เธอกำชายเสื้อของหลินเฟยแน่นโดยสัญชาตญาณ "หลินเฟย... พวกมัน... พวกมันมาได้ยังไง..." หลินเฟยไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอย่างล้นเหลือ เขายกมือขึ้นลูบศีรษะของลินดาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม ดวงตาคู่คมกวาดมองไปที่ประตูไม้ผุๆ ก่อนจะยิ้มเยาะออกมา "ไม่ต้องกลัวครับ ลินดา" หลินเฟยพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังราวกับประกาศิตจากเทพเจ้า "พวกมันก็แค่สุนัขรับใช้ที่วิ่งมาหาที่ตาย... ในเมื่อพวกมันอยากเห็นพลังของหมอเทวะนัก ผมก็จะสงเคราะห์ให้พวกมันได้คุกเข่าร้องขอชีวิตแทบเท้าคุณเอง" เขายื่นมือไปหยิบการ์ดสีดำขอบทองอร่ามที่มีสัญลักษณ์ระบบสลักอยู่—บัตรเครดิตไร้ขีดจำกัดวงเงินที่เชื่อมต่อกับระบบมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกฮันเตอร์ หลินเฟยหันไปมองลินดาที่กำลังมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเดินนำหน้าเธอไปยังประตูบ้านที่กำลังจะถูกพังพังลงมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ครืนนนนน! เสียงพังประตูดังสนั่นหวั่นไหว บานพับไม้หักกระเด็นออกเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เผยให้เห็นเงาร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเกราะสมาคมฮันเตอร์ระดับสูงสามคนยืนแยกเขี้ยวอยู่หน้าห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของ "หัวหน้าหน่วยพิพากษาซ่ง" ที่ยืนไขว้มือมองเข้ามาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "เจอตัวแล้วไอ้สวะ... เอ๊ะ?" หัวหน้าหน่วยซ่งชะงักค้างทันที เมื่อเห็นหลินเฟยไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ชายหนุ่มกลับยืนกอดอกเคียงคู่กับหญิงสาวหน้าตาสุดสะสวยด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังรอต้อนรับแขกวีไอพี หลินเฟยปัดเศษฝุ่นที่เกาะไหล่ออกเบาๆ มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะชูการ์ดสีดำในมือขึ้นตรงหน้าแสงไฟสลัว พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของพวกมันต้องเย็นเฉียบ "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของพวกแก... เชิญรูดบัตรซื้อโลงศพกันได้เลยครับ" (โปรดติดตามตอนต่อไป...) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนหมอเทวะแรงก์ SSS มาโดยตลอดนะครับ!