เงินคือพระเจ้าในโลกนี้

"โกหก! เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะประชุมสั่นระริก ของเหลวสีอำพันกระฉอกเปรอะเปื้อนเอกสารลับระดับประเทศ ใบหน้าของ ‘ประธานตระกูลจ้าว’ บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン ดวงตาเบิกโพングจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือราวกับเห็นผีสาง ในห้องประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์ รัศมีแห่งความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก บรรดาผู้บริหารระดับสูงและเหล่าฮันเตอร์แรงก์ A ที่เคยยืนหยัดอยู่เคียงข้างตระกูลจ้าว ต่างหน้าซีดเผือก เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว หลินเฟยยืนไขว้หลังด้วยท่าทีผ่อนคลาย รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าและเย็นเยียบราวดังน้ำแข็งขั้วโลก ด้านข้างของเขาคือ ‘ลินดา’ คู่หมั้นสาวผู้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ รัศมีสง่างามและความเยือกเย็นของเธอขับเน้นให้หลินเฟยดูทรงอำนาจยิ่งขึ้นไปอีกขั้น ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่ลินดาสวมใส่สะท้อนภาพลักษณ์ของหญิงสาวผู้ผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน ไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงสายตาสมเพชที่มองไปยังพวกเศษสวะเบื้องหน้า "ท่านประธานจ้าวครับ..." หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "โลกนี้น่ะ ขับเคลื่อนด้วยเงินตรา... และบังเอิญว่า ‘ระบบ’ ของผม มันบอกว่าบัญชีของผมมีตัวเลขยาวเหยียดจนทางธนาคารกลางถึงกับต้องรีเซตเซิร์ฟเวอร์ใหม่เพื่อรองรับยอดเงินทั้งหมด" "แก... แกใช้เล่ห์กลอะไร!" ประธานจ้าวคำรามลั่น พยายามพยุงร่างที่สั่นเทาของตัวเองขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้ "หุ้นแปดสิบเปอร์เซ็นต์ในเครือบริษัทจ้าวกุ๊ป และกรรมสิทธิ์ตึกระฟ้าแห่งนี้ อยู่ในมือตระกูลเรามาสามชั่วอายุคน! ไม่มีทางที่ใครจะกว้านซื้อไปได้ในเวลาแค่สามนาที!" "สามนาทีเหรอครับ? ผมว่าคุณประเมินความเร็วของระบบผมต่ำไปหน่อยนะ" หลินเฟยหัวسเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปใกล้โต๊ะประชุม เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศ "สำหรับคนอื่น การซื้อบริษัทมูลค่าหลายแสนล้านอาจต้องใช้เวลาตรวจสอบบัญชีเป็นเดือน แต่สำหรับผม... มันเป็นแค่การกดปุ่ม ‘ยืนยันการชำระเงิน’ ครั้งเดียวเองครับ" หลินเฟยควักบัตรสีดำสนิท ไร้ลวดลาย ประดับด้วยชิปทองคำแท้บริสุทธิ์ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท บัตรเครดิตดำระดับจักรวาลที่แม้แต่มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกก็ไม่มีสิทธิ์ถือครอง เขาโยนมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าประธานจ้าวเบาๆ *เคร้ง!* เสียงโลหะหนักแน่นกระทบกระจก ทำให้ร่างของประธานจ้าวสะดุ้งสุดตัว เขาก้มมองบัตรใบนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา ตระกูลจ้าวเคยใช้อำนาจเงินเหยียบย่ำคนอื่นมานับไม่ถ้วน บดขยี้อนาคตของฮันเตอร์ฝึกหัดยากจนอย่างหลินเฟยอย่างไร้ความปราณีในอดีต แต่ในวันนี้... อำนาจเงินที่พวกมันภาคภูมิใจนักหนากลับถูกใช้ย้อนกลับมาขยفةหัวใจของพวกมันจนแหลละเอียด "ลินดาครับ ช่วยเปิดเอกสารชุดสุดท้ายให้ท่านประธานผู้สูงส่งดูหน่อยสิครับ เผื่อท่านจะยังไม่เข้าใจสถานะของตัวเองในตอนนี้" หลินเฟยหันไปมองคู่หมั้นสาวด้วยแววตาอ่อนโยน แตกต่างจากความเย็นชาเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว ลินดาพยักหน้ารับเบาๆ รอยยิ้มเย้ายวนแต่ทรงพลังปรากฏบนเรียวปากสวย เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาปลดล็อกด้วยระบบสแกนใบหน้า ก่อนจะเลื่อนหน้าจอไปวางกระแทកตรงหน้าประธานจ้าว "ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ของบริษัทจ้าวกุ๊ปและบริษัทในเครือทั้งหมดแปดสิบแห่ง..." เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจของลินดาดังกังวานไปทั่วห้อง "ดิฉันในนามตัวแทนของท่านประธานหลินเฟย ขอประกาศเลิกจ้างคณะผู้บริหารชุดปัจจุบันทั้งหมด มีผลทันที ณ วินาทีนี้ค่ะ" *ตูม!* ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจกลางห้องประชุม บรรดาผู้บริหารที่เคยนั่งเชิดหน้าชูตาต่างหน้าถอดสี บางคนถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ร้องไห้คร่ำครวญแทบขาดใจ เพราะพวกเขารู้ดีว่า หากไร้ซึ่งอำนาจและเงินตรา ตระกูลจ้าวที่สร้างศัตรูไว้มากมายในวงการฮันเตอร์จะพบกับจุดจบที่น่าเวทนาเพียงใด "ไม่... ไม่จริง! พวกเราคือเสาหลักของสมาคมฮันเตอร์นะ! แกทำแบบนี้สมาคมไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!" หนึ่งในคณะผู้บริหารตะโกนลั่นด้วยความสติแตก หลินเฟยปรายตามองเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้น "สมาคมฮันเตอร์งั้นเหรอครับ? น่าสนใจจัง... พอดีผมเพิ่งโอนเงินบริจาคเข้ากองทุนกลางของสมาคมไปสักห้าแสนล้าน... ตอนนี้ท่านประธานสสมาคมกำลังนั่งรอคอยการเข้าพบของผมที่ชั้นบนด้วยซ้ำ คิดว่าพวกเขาจะเลือกปกป้องสุนัขจนตรอกอย่างพวกคุณ หรือจะเลือกต้อนรับพระเจ้าที่ถือเงินสดมหาศาลกันล่ะครับ?" คำพูดนั้นทำเอาทุกคนในห้องถึงกับสำลักลมหายใจ ความจริงอันโหดร้ายกระแทกใส่หน้าพวกมันอย่างจัง เงินซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งความจงรักภักดีและศักดิ์ศรี ประธานจ้าวน้ำตาคลอเบ้า มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหมายจะคว้าชายเสื้อสูทของหลินเฟยเพื่ออ้อนวอนขอความเมตตา ทว่าหลินเฟยกลับถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจที่จะให้สัมผัสโดนตัว "อย่ามาแตะต้องตัวผมเลยครับ เสื้อผ้าตัวนี้ลินดาเป็นคนเลือกให้... มันมีค่าเกินกว่าที่คนใกล้ตายอย่างคุณจะมาทำให้แปดเปื้อนนะครับ" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเห็นใจ ลินดาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างหลินเฟย มือเรียวบางสอดประสานเข้ากับฝ่ามืออุ่นของชายหนุ่ม บีบกระชับเพื่อส่งผ่านความรู้สึกว่าพวกเขาผ่านพ้นวันเวลาที่มืดมนที่สุดมาด้วยกันแล้ว และในวันนี้ ไม่มีอำนาจใดบนโลกที่จะพรากความสำเร็จนี้ไปจากพวกเขาได้อีก "หมดเวลาสนุกแล้วล่ะครับท่านประธาน..." หลินเฟยย่อตัวลงเล็กน้อย มองสบตากับชายแก่ที่กำลังทรุดร่างลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "หนี้แค้นเมื่อสามปีก่อนที่พวกคุณเหยียบย่ำชีวิตผม... วันนี้ ผมขอคิดดอกเบี้ยเป็น ‘ความพินาศทั้งหมด’ ของตระกูลจ้าวนะครับ" พูดจบ หลินเฟยก็สะบัดชายเสื้อสูท เตรียมหันหลังเดินออกจากห้องประชุมเพื่อขึ้นไปจัดการขั้นเด็ดขาดกับเบื้องบนของสมาคมฮันเตอร์ ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าพ้นประตูห้องนั้นเอง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของหลินเฟย ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนความสำเร็จทั่วไป แต่มันเป็นเสียงเตือนระดับฉุกเฉินสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปทั่วจิตวิญญาณ [แจ้งเตือนจากระบบหมอเทวะ SSS: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมระดับ ‘ภัยพิบัติ’ กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ใจกลางตึก... และเป้าหมายของมันคือ... ตัวตนของคุณและผู้ติดตาม!] หลินเฟยชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบหันขวับกลับไปมองนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ที่สะท้อนภาพท้องยามค่ำคืน บนยอดตึกระฟ้าฝั่งตรงข้าม... ลำแสงสีดำทมิฬพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วกระสุนปืนใหญ่ พุ่งตรงทะลุกระจกห้องประชุมที่พวกเขายืนอยู่เข้ามาด้วยแรงปะทะมหาศาล! - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของหมอเทวะแรงก์ SSS เสมอมานะครับ