ล้มละลายในพริบตา

เศษกระจกสีชาแตกกระจายราวกับห่าฝนสีใส ลำแสงสีดำทมิฬพุ่งผ่านช่องว่างระหว่างความตายและปาฏิหาริย์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศแหลมบาดหู มันพุ่งตรงไปยังใจกลางห้องประชุมหรูหราของสมาคมฮันเตอร์สาขาใหญ่ ก่อนจะปักกระแทกเข้ากับเสาเหล็กเสริมไทเทเนียมด้านหลังโต๊ะประชุมอย่างจัง แรงปะทะมหาศาลทำให้โครงสร้างตึกสั่นสะเทือนไปทั้งแถบ ฝุ่นผงควันสีเทาคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของเหล่าผู้บริหารที่เมื่อครู่ยังนั่งยิ้มเยาะด้วยความลำพองใจ "เกิดอะไรขึ้นวะ!" เสียงสบถอย่างหัวเสียดังขึ้นจาก "กิตติ" ประธานกรรมการสมาคมผู้ทรงอิทธิพล ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะบิดเบี้ยวด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกโพ้างתัถมองเศษซากความเสียหายตรงหน้า มือที่สวมแหวนเพชรสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเศษปูนตกลงใส่ไหล่เสื้อสูทราคาแพง ทว่า... ใจกลางความโกลาหลนั้น หลินเฟย กลับยืนนิ่งสงบราวกับสายตาของพายุ ร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นละอองที่เกาะอยู่บริเวณปกเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาคมกริบสีนิลมองทะลุผ่านกลุ่มควันไปยังร่างของลินดา คู่หมั้นสาวที่ยืนเคียงข้าง เธอไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาของเธอมองตรงไปยังกลุ่มคนที่กำลังหน้าซีดเผือด "ดูเหมือนว่าการต้อนรับของพวกคุณ จะออกจะรุนแรงไปหน่อยนะครับ" หลินเฟยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่กลับทรงพลังกดดันจนทุกคนในห้องต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กิตติหอบหายใจถี่กระชั้น เขาพยายามตั้งสติแล้วตบโต๊ะเสียงดังลั่นเพื่อเรียกอำนาจคืน "หลินเฟยแก! อย่ามาทำเป็นปากดี แกคิดว่าแกเป็นใครกัน ถึงกล้าบุกเข้ามาถึงที่นี่ แถมยัง... แถมยังทำลายทรัพย์สินของสมาคม!" "ทำลายทรัพย์สิน?" หลินเฟยหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพช "ประธานกิตติครับ ความจำเสื่อมหรือว่าสมองเสื่อมกันแน่? เงินในบัญชีของสมาคมที่คุณเอาไปหมุนเพื่อเก็งกำไรในตลาดมืด ตอนนี้สถานะมันฟ้องอยู่ไม่ใช่หรือครับว่า... พวกคุณต่างหากที่กำลังจะกลายเป็นขอทาน" ปลายนิ้วเรียวยาวของหลินเฟยสะบัดเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคือระบบหน้าต่างแสดงสถานะทางการเงินและการถือครองสินทรัพย์ทั่วโลก ข้อมูลตัวเลขวิ่งกระพือด้วยความเร็วสูง สีแดงฉานสว่างวาบไปทั่วห้องประชุม *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงเตือนภัยระดับวิกฤตดังระรัว ตัวเลขในบัญชีหลักของสมาคมฮันเตอร์ที่เคยมีมูลค่าหลายแสนล้านเครดิต กำลังดิ่งลงเหวอย่างไม่มีวันหยุดยั้ง จากหลักแสนล้าน... เหลือหลักหมื่นล้าน... และร่วงหล่นสู่หลักร้อยล้านในเวลาเพียงชั่วพริบตาเดียว! "ไม่... ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!" หนึ่งในคณะกรรมการอาวุโสถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับคน ฃไม่มีเลือดหล่อเลี้ยง เขาพยายามคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาดูข้อมูลด้วยมือที่สั่นเทา แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอมีเพียงข้อความสีแดงตัวโตที่เขียนว่า: *[บัญชีของคุณถูกอายัดโดยระบบหมอเทวะแรงก์ SSS: ดำเนินการล้มละลายทันที]* "พวกเรา... พวกเราล้มละลายแล้ว?" กิตติพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวัง เงินทั้งหมดที่เขาสสะสมมาทั้งชีวิต อำนาจที่เคยคุมเชิงวงการฮันเตอร์ ทุกอย่าง... มลายหายไปในพริบตาเดียวเพราะการกดปุ่มเพียงครั้งเดียวของชายหนุ่มตรงหน้า "จำตอนที่เราลำบากได้ไหมครับ ลินดา" หลินเฟยหันไปมองหญิงสาวข้างกาย น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดกับเธอ ลินดาระบายยิ้มบางๆ แววตาสะท้อนความทรงจำในวันที่ทั้งคู่ยังไม่มีอะไร ในวันที่ถูกเหยียบย่ำและขับไล่ออกจากตระกูลใหญ่ "จำได้สิคะ... วันนั้นพวกมันหัวเราะเยาะเราอย่างไร วันนี้พวกมันก็ควรได้รับผลกรรมนั้นเป็นร้อยเท่า" "ถูกต้องครับที่รัก" หลินเฟยหันกลับมาเผชิญหน้ากับกิตติที่ตอนนี้แทบจะคลานเข้ามาร้องขอชีวิต เขาก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว เสียงฝรองเท้ากระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "แก... แกทำอะไรกับระบบการเงินของประเทศ!" กิตติพยายามตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความกลัว "แกมันก็แค่ฮันเตอร์กระจอกๆ คนหนึ่ง! ทำไมแกถึงมีอำนาจสั่งการธนาคารกลางได้!" "ฮันเตอร์กระจอกๆ อย่างนั้นเหรอครับ?" หลินเฟยหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าร่างที่กำลังทรุดฮวบของประธานสมาคม เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสีนิลฉายแววเยียบเย็นไร้ความปราณี "คุณคงลืมไปแล้วสินะครับว่า... ฮันเตอร์ที่รักษาอาการบาดเจ็บให้คนใหญ่คนโตครึ่งโลกได้ ก็สามารถถอดถอนพวกมันออกจากบัลลังก์ได้เช่นเดียวกัน และที่สำคัญที่สุด..." หลินเฟยหยิบการ์ดสีดำขอบทองอร่ามขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ "เงินในระบบของผม... มันซื้อชีวิตพวกคุณได้ตั้งแต่ลมหายใจแรกจนถึงลมหายใจสุดท้าย" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำก็บินมาจอดนิ่งสนิทบนลานจอดดาดฟ้าของตึก แรงลมจากการพัดของใบพัดตีผ่านกระจกที่แตกละเอียดเข้ามา เสียงฝนเริ่มโปรยปรายลงมาด้านนอก แต่บรรยากาศภายในห้องกลับร้อนระอุด้วยความตึงเครียด ประธานกิตติหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ เขาอ้าปากพะงาบๆ คล้ายจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อร้องขอความเมตตา แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใดออกมา ประตูห้องประชุมก็ถูกถีบเปิดผางออกอย่างแรง! ร่างของชายชุดสูทสีขาวสะอาดตาผู้มีรอยแผลเป็นรูปกากบาทที่แก้มซ้ายก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบ ในมือของเขาลากกระเป๋าเอกสารโลหะใบใหญ่ และเบื้องหลังของเขานั้น... คือกลุ่มบุคคลระดับตำนานที่ทุกคนในวงการฮันเตอร์ต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น "นายท่านหลินเฟยครับ..." ชายคนนั้นโค้งคำนับอย่างนอบน้อม "การยึดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลผู้ถือหุ้นเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ... และนี่คือเอกสารสิทธิ์ครอบครองสมาคมฮันเตอร์ฉบับใหม่ ที่ท่านเพิ่ง 'ประมูล' ซื้อมาด้วยเงินสดเมื่อสามวินาทีที่แล้วครับ" หลินเฟยรับแฟ้มเอกสารนั้นมาเปิดดูผ่านๆ ก่อนจะปามันลงตรงหน้าของกิตติที่กำลังน้ำตาซึมด้วยความสิ้นหวัง "ยินดีต้อนรับสู่การเป็นยาจกนะครับ ประธานกิตติ" หลินเฟยเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกน "ทีนี้... เรามาคุยกันต่อดีกว่า ว่าดอกเบี้ยที่คุณติดค้างผมมาสามปี... จะชดใช้ด้วยอะไรดี?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนหมอเทวะแรงก์ SSS เสมอมานะครับ!