เผชิญหน้ากับศัตรูในเงามืด

เสียงหัวใจของประธานกิตติดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน ราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังเร่งเร้าจังหวะความพินาศของตัวเอง ใบหน้าย่นยับที่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจและรอยยิ้มเยาะหยัน บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายไหลอาบขมับจนชุ่มโชก ดวงตาเบิกโพ้าวจนแทบถลนออกมานอกเบ้า เมื่อตัวเลขในหน้าจอระบบการเงินระดับประเทศแสดงผลความจริงอันโหดร้าย—บัญชีของเขาถูกอายัดและเกลี้ยงเกลาจนไม่เหลือแม้แต่เศษสตางค์เดียว "เป็น... เป็นไปไม่ได้!" กิตติส่งเสียงครางฮือในลำคอ ร่างกายอ้วนท้วมสั่นเทานั่งทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี มือสั่นเทากำลังไขว่คว้าอากาศราวกับคนจมน้ำ "แก... แกทำอะไรกับระบบธนาคารกลาง? แกเป็นใครกันแน่ หลินเฟย! แกมันแค่ไอ้ฮันเตอร์กระจอกที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากสลัม!" หลินเฟยย่อตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายระบายยิ้มสุภาพ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้เนื้อดี จังหวะการเคาะนั้นดังก้องราวกับเสียงพิพากษาจากยมทูต "ผมก็แค่คนธรรมดาที่บังเอิญมีเงินในระบบ... เยอะไปหน่อยเท่านั้นเองครับ ประธานกิตติ" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกหายใจไม่ออก "สามปีก่อน ตอนที่ภรรยาของผมต้องนอนซมอยู่บนเตียงโรงพยาบาลอย่างไร้ทางรักษา เพราะเงินกู้ดอกเบี้ยมหาศาลที่คุณเป็นคนอนุมัติ... คุณเคยจำคำพูดของตัวเองได้ไหมครับ ว่าขยะอย่างพวกเราไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องขอความเมตตา" ลินดา ภรรยาสาวผู้ยืนเคียงข้างมาตลอด ย่างก้าวเข้ามาใกล้ร่างของสามี แววตาของเธอนิ่งสงบ ทว่าเต็มไปด้วยความเข้มแข็งที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน เธอทอดมองประธานกิตติด้วยความเวทนา—ไม่ใช่เพราะสงสาร แต่เป็นความเวทนาต่อความไร้เดียงสาของมนุษย์ที่คิดว่าอำนาจเงินตราในอดีตจะค้ำจุนตัวเองได้ตลอดไป มือเรียวบางเอื้อมมาแตะแขนของหลินเฟยเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าพอได้แล้ว "พอเถอะครับคุณ หลินเฟย" เสียงทุ้มต่ำลึกลับจากมุมมืดของห้องประชุมดังขึ้นแทรกบรรยากาศตึงเครียด พรึบ! ราวกับเวทมนตร์ ไฟทั้งชั้นของอาคารสำนักงานใหญ่ดับวูบลงในเสี้ยววินาที ความมืดมิดเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านกดทับอากาศจนแทบหายใจไม่ออก หลินเฟยไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อn ร่างกาย เขาดึงตัวลินดาเข้ามารวบกอดไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองไปยังความมืดเบื้องหน้า "โอ้? นึกว่าใคร..." หลินเฟยหัวเราะในลำคอเบาๆ "กลุ่มเงาทมิฬ องค์กรใต้ดินระดับประเทศที่คอยชักใยพวกสุนัขรับใช้สินะครับ ถึงว่าทำไมประธานกิตติถึงกล้าฮึกเหิมกู้เงินนอกระบบข้ามชาติได้ขนาดนี้ ที่แท้ก็มีแบ็กอัพเป็นพวกสวะใส่หน้ากากนี่เอง" เปาะแปะ... เสียงปรบมือดังขึ้นสามครั้งจากความมืดมิด ก่อนที่ร่างหลายร่างจะก้าวออกมาจากเงา ตัวตนของพวกเขาแผ่ไอสังหารรุนแรงระดับฮันเตอร์แรงก์ S แผ่ซ่านออกมาจนกระจกหน้าต่างรอบด้านสั่นระรัว ผู้นำกลุ่มเป็นชายหนุ่มสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกกปิดด้วยหน้ากากโลหะลวดลายประหลาด ดวงตาคู่นั้นคมปลาบจับจ้องมาที่หลินเฟยด้วยความกระหายเลือด "นับว่าเจ้าฉลาดไม่เบา, หลินเฟย" เสียงของชายสวมหน้ากากแหบพร่าแต่น่าเกรงขาม "ชื่อเสียงของ 'หมอเทวะแรงก์ SSS' ที่เพิ่งสร้างความปั่นป่วนในตลาดมืดช่วงนี้... แท้จริงแล้วก็คือไอ้หนุ่มตกอับคนนี้นี่เอง น่าสนใจจริงๆ เงินมหาศาลที่ใช้ซื้อระบบทั้งหมดนั้น... คงจะหอมหวานน่าดูสินะ ถ้าพวกเราได้ควักมันออกมาจากหัวใจของเจ้า" บรรยากาศในห้องตึงเครียดถึงขีดสุด แรงกดดันระดับมหาศาลพยายามบดขยี้สติของคนในห้อง แต่หลินเฟยกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ราวกับไม่สะทกสะท้านต่อภัยคุกคามตรงหน้าแม้แต่น้อย "อยากได้เงินของผมเหรอครับ?" หลินเฟยเอ่ยถามเสียงเรียบ พร้อมกับยกข้อมือขึ้นมา ปลายนิ้วสัมผัสหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ "น่าเสียดายจังนะครับ... ที่เงินในระบบของผม มันไม่ได้มีไว้ให้พวกสวะแย่งชิง... แต่มันมีไว้เพื่อซื้อชีวิตของพวกคุณต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น แสงสีทองสว่างวาบพุ่งทะยานออกจากระบบ ชำระล้างความมืดมิดในห้องให้สว่างจ้า ทว่าก่อนที่หลินเฟยจะทันได้กดใช้งานสกิลพิพากษา เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากด้านนอก ตูมมม! ผนังกระจกด้านหลังระเบิดกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เศษกระจกนับพันชิ้นปลิวว่อนตามแรงลมพายุเฮลิคอปเตอร์ทหารขนาดใหญ่ที่บินเข้ามาจอดนิ่งสนิทกลางอากาศนอกตึก เงาร่างนับสิบในชุดเกราะล้ำสมัยพร้อมอาวุธครบมือโรยตัวลงมาอย่างรวดเร็วราวกับฝนดาวตก ผู้นำหน่วยรบพิเศษก้าวออกมาด้านหน้า ถอดหมวกออกเผยให้เห็นใบหน้าเคร่งขรึม พร้อมกับคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าหลินเฟยทันที "ท่านประธานหลิน! หน่วยพิทักษ์ความมั่นคงพิเศษแห่งชาติ รายงานตัวตามคำสั่งครับ!" เสียงตะเบ็งก้องกังวานไปทั่วชั้น ชายสวมหน้ากากแห่งกลุ่มเงาทมิฬถึงกับชะงัก สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึงจนถึงขีดสุด เช่นเดียวกับประธานกิตติที่นอนหมดแรงอยู่บนพื้น ถึงกับตาเหลือกค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หลินเฟยปัดฝุ่นบนเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปยิ้มให้ลินดาภรรยาสุดที่รัก แล้วหันกลับมามองกลุ่มคนร้ายด้วยสายตาคมกริบดั่งใบมีด "เอาล่ะครับ..." หลินเฟยยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย "เรามาเริ่มงานเลี้ยงต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ... กันต่อเลยดีกว่านะครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอเทวะแรงก์ SSS" เสมอมาครับ