กับดักมรณะในดันเจี้ยน

ความมืดมิดภายในดันเจี้ยนระดับ A "ซากปรักหักพังแห่งราชาอสูร" ถูกฉีกกระชากด้วยแสงสีฟ้าสว่างวาบจากคบเพลิงเวทมนตร์ กลิ่นอายคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ รอบกายของหลินเฟยและลินดาล้อมรอบไปด้วยกองกำลังทหารรับจ้างจากกิลด์ "พยัคฆ์ทมิฬ" กว่าสามสิบชีวิต ทุกคนต่างถืออาวุธเคลือบยาพิษและยิ้มเยาะด้วยความกระหายเลือด สายตานับสิบคู่จ้องมองมาที่พวกเขาราวกับเหยื่อในกรงขัง "เอาล่ะครับ..." หลินเฟยยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย "เรามาเริ่มงานเลี้ยงต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ... กันต่อเลยดีกว่านะครับ" สิ้นเสียงของหลินเฟย หัวหน้าหน่วยทหารรับจ้างนามว่า "กริฟฟิน" ผู้มีแผลเป็นลากยาวตั้งแต่ขมับลงมาถึงคางก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ดาบยักษ์ในมือของมันชี้ตรงมาที่ปลายจมูกของชายหนุ่มทันที "ไอ้ฮันเตอร์ตกอับ! แกมันก็แค่เศษสวะที่โชคดีรอดมาจากชั้นนอก อย่ามาทำเป็นปากดีเลย วันนี้คำสั่งของท่านบารอนคือการกวาดล้างพวกแกให้ราบคาบ สั่งเสียกันเสร็จหรือยังล่ะ?" กริฟฟินคำรามลั่น เสียงหัวเราะสมเพชเวทนาของเหล่าลูกน้องดังระงมไปทั่วโถงถ้ำ ลินดาที่ยืนเคียงข้างขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมมากุมมือหนาของหลินเฟยไว้แน่น แม้เม็ดเหงื่อจะผุดพรายตามกรอบหน้าสวยและลมหายใจจะหอบกระชั้นด้วยความกดดันมหาศาลจากศัตรูรอบด้าน แต่แววตาของหญิงสาวไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและความเชื่อมั่นที่เต็มเปี่ยม เธอเลือกที่จะยืนหยัดเคียงข้างผู้ชายคนนี้ ตั้งแต่วันที่เขาไม่มีแม้แต่เหรียญทองแดงติดตัว จนถึงวันที่เขาถูกตราหน้าว่าเป็นคนไร้ค่า "หลินเฟย... ฉันพร้อมเสมอค่ะ... เอ่อ ผมพร้อมเสมอครับ" ลินดาเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชิน แต่ด้วยสถานการณ์ที่บีบคั้นทำให้เธอยิ้มออกมาบางๆ เมื่อนึกถึงคำเตือนของสามีที่บอกให้เธอใช้สรรพนามหนักแน่นขึ้นในยามต่อสู้ หลินเฟยบีบมือบางของภรรยาตอบกลับเบาๆ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านความมั่น and ความอบอุ่นท่ามกลางบรรยากาศที่เหน็บหนาว เขายกมืออีกข้างขึ้นแตะหน้าผากของลินดาเบาๆ ทักษะสนับสนุนระดับพระเจ้าถูกส่งผ่านไปอย่างไร้ร่องรอย พลังชีวิตและเกราะป้องกันของหญิงสาวพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุดในชั่วพริบตา "ขอบคุณนะครับที่เชื่อใจผมเสมอมา..." หลินเฟยกระซิบเสียงนุ่ม ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับกองทัพตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับพญามัจจุราชที่กำลังมองดูฝูงมดปลวก กริฟฟินเห็นอีกฝ่ายยังคงสงบนิ่งท่ามกลางวงล้อมมรณะ มันก็รู้สึกหงุดหงิดจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ "ฆ่ามัน! เอาหัวมันมาสังเวยให้ท่านบารอน!" สิ้นคำสั่ง ทหารรับจ้างนับสิบคนพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน คมดาบและหอกอาบยาพิษนับสิบลอยแหวกอากาศเข้ามาหมายจะเสียร่างของทั้งสองให้พรุนในพริบตาเดียว *วิ้ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังก้องขึ้นในโสตประสาทของหลินเฟยอย่างต่อเนื่อง ความเร็วของโลกภายนอกราวกับถูกกดปุ่มสโลว์โมชั่น หน้าจอสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมตัวเลขราคาและเงื่อนไขการใช้งานที่ทำเอาคนธรรมดาต้องหัวใจวายตาย [ติ๊ง! ตรวจพบความประสงค์ร้ายระดับสูงจากศัตรู จำนวน 32 เป้าหมาย] [ระบบเสนอทางเลือกในการกวาดล้าง: "เขตแดนพิพากษาหมอเทวะ" (Divine Doctor's Judgment Zone)] [ค่าใช้จ่ายในการเปิดใช้พื้นที่: 50,000,000 เครดิต] [เงื่อนไข: ชำระผ่านบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Infinite Black Card)] หลินเฟยไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขาเพียงแค่คิดในใจตอบกลับระบบด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ *หักเงินไปสิครับ รออะไรอยู่ล่ะ?* *ติ๊ง! ชำระเงินจำนวน 50,000,000 เครดิต สำเร็จ!* *ยอดคงเหลือในบัญชี: 9,999,950,000,000 เครดิต* *เปรี้ยงงงงงงง!* ระลอกคลื่นพลังงานสีทองอร่ามระเบิดออกรัศมีสิบเมตรจากร่างของหลินเฟย แรงกระแทกมหาศาลพัดพาร่างของทหารรับจ้างที่พุ่งเข้ามาปลิวถอยหลังราวกระดาษ พื้นหินแกรนิตของดันเจี้ยนแตกร้าวละเอียดเป็นวงกว้าง แสงศักดิ์สิทธิ์แผ่พุ่งเสียดแทงท้องฟ้าจำลองในดันเจี้ยนจนเกิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่า รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของกริฟฟินแข็งค้างในทันที ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า เมื่อมันก้มลงมองอาวุธในมือที่บัดนี้แตกหละเป็นผุยผงด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น "อะ... อะไรกันวะเนี่ย?! พลังบ้าอะไรวะ?!" กริฟฟินแผדเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น แรงกดดันระดับเทพเจ้ากดทับร่างของพวกมันจนหายใจไม่ออก ราวกับมีภูเขาทั้งลูกมาทับอยู่บนบ่า หลินเฟยสาวเท้าก้าวเดินออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดัง ก้องกังวาน ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและความเด็ดขาดที่ไม่มีใครอาจต่อกรได้ "เมื่อครู่... พวกคุณบอกว่าจะเอาหัวใครนะลืมไปแล้วครับ ช่วยพูดใหม่อีกรอบได้ไหมครับ?" หลินเฟยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่ทำให้เลือดในกายของทหารรับจ้างทุกคนเย็นเฉียบ กริฟฟินพยายามฝืนยกดาบที่เหลือเพียงด้ามขึ้นมาชี้หน้าชายหนุ่ม มือที่สั่นเทาฟ้องชัดเจนถึงความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ "แก... แกเป็นใครกันแน่?! แกไม่ใช่แค่ฮันเตอร์กระจอก... มะ... ไม่นะ! อย่าเข้ามา!" หลินเฟยหยุดยืนห่างจากกริฟฟินเพียงแค่ก้าวเดียว เขามองหัวหน้าทหารรับจ้างผู้เคยหยิ่งผยองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชเวทนา มือหนายกขึ้นจัดปกเสื้อให้ตัวเองอย่างสุภาพ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้กริฟฟินและลูกน้องทั้งหมดต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "ในเมื่อพวกคุณไม่อยากเดินกลับออกไปเอง... งั้นก็นอนลงไปถาวรเลยก็แล้วกันนะครับ" หลินเฟยสะบัดมือเบาๆ คลื่นพลังสีทองคมกริบพุ่งแหวกอากาศออกไปเตรียมสะั่นหัวศัตรู แต่ทว่าในวินาทีที่คมดาบพลังงานกำลังจะถึงลำคอของกริฟฟินนั้นเอง... *ครืนนนนนนน!* พื้นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม กำแพงหินด้านซ้ายของโถงถ้ำพังทลายลงมาพร้อมกับฝุ่นควันตลบอบอวล และสิ่งที่ปรากฏขึ้นหลังกลุ่มควันนั้น กลับไม่ใช่ฝูงมอนสเตอร์ แต่เป็นเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่ออร่าความมืดทมิฬออกมาปกคลุมทั่วบริเวณ ร่างนั้นก้าวออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ และกลิ่นอายที่หลินเฟยคุ้นเคยเป็นอย่างดีจากเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่ออดีต... "ช้าก่อน... ท่านหมอเทวะ... ดูเหมือนว่าของเล่นชิ้นนี้ จะมีเจ้าของที่แท้จริงรอรับให้อยู่แล้วนะครับ..." -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของหมอเทวะคนนี้เสมอนะครับ