สงครามธุรกิจเริ่มขึ้น

"ประกาศจากสมาคมฮันเตอร์มหานคร... ห้ามมิให้สถานพยาบาลหรือบริษัทใดๆ รับซื้อวัตถุดิบและให้ความร่วมมือทางธุรกิจกับ ‘คลินิกหมอเทวะ’ ของนายหลินเฟยเป็นอันขาด หากผู้ใดฝ่าฝืน จะถือว่าเป็นศัตรูโดยตรงกับตระกูลซู!" เสียงประกาศจากเครื่องกระจายเสียงเวทมนตร์ระดับสูงดังสะท้อนก้องไปทั่วเขตการค้าใจกลางเมือง แรงกดดันจากจิตสังหารระดับฮันเตอร์ชนชั้นสูงแผ่ซ่านกดทับจนผู้คนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก ใบประกาศจับทางธุรกิจสีแดงฉานถูกแปะหลาไว้ตามหน้าร้านค้าทุกแห่งอย่างไร้ความเกรงใจ รอยยิ้มเยาะหยันของ ‘ซูฮ่าว’ ทายาทอันดับหนึ่งแห่งตระกูลซู ปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่เขายืนกอดอกมองดูความพินาศที่ตนเองเป็นผู้สร้างด้วยความสะใจ ในสายตาของตระกูลใหญ่ผู้กุมเศรษฐกิจ หลินเฟยก็เป็นแค่เศษสวะอดีตฮันเตอร์ฝึกหัดที่บังเอิญโชคดีรักษาคนไข้หายไม่กี่เคส การใช้อำนาจเงินและอิทธิพลบีบให้คู่ค้าทั้งหมดถอนตัวในชั่วข้ามคืน จึงเป็นวิธีที่ง่ายดายราวกับการบดขยี้มดปลวกตัวหนึ่ง แต่พวกมันคงลืมไป... ว่ามดตัวนี้ไม่ได้เดินอยู่ลำพัง และเงินในมือของเขามันมากเกินกว่าที่อาณาจักรเงินตราพวกนี้จะจินตนาการถึง ภายในห้องรับรองชั้นบนสุดของตึกการค้า ลินดากำลังยืนมองประกาศคว่ำบาตรเหล่านั้นผ่านกระจกใส มือเรียวบางของเธอกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แม้ใบหน้าจะยังคงความสง่างามและนิ่งthe แต่แววตาฉายชัดถึงความกังวลระคนโกรธเกรี้ยว เธอยังจำวันที่พวกเขาไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวซักจื้อได้ดี วันนี้เมื่อหลินเฟยเริ่มลืมตาอ้าปากได้ ตระกูลซูกกลับใช้อำนาจมืดเข้ามาตัดรากถอนโคนอย่างไร้มนุษยธรรม "หลินเฟย... พวกมันปิดกั้นทุกเส้นทางแล้วค่ะ วัตถุดิบเวทมนตร์ล็อตใหญ่ที่สั่งไว้ถูกยกเลิกหมด แถมธนาคารพันธมิตรยังปฏิเสธการปล่อยสินเชื่อก้อนใหม่ด้วย แบบนี้คลินิกของเรา..." เสียงของลินดาสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกเจ็บใจที่เห็นคนรักต้องมาเผชิญหน้ากับกำแพงยักษ์ที่ข้ามผ่านไม่ได้ หลินเฟยที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงกลับไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกแก้วชาขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นลอยอวลในอากาศ ตรงกันข้าม... มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนที่รู้จักเขาดีต้องเสียวสันหลังวาบ "กลัวว่าพวกเขาจะปิดกั้นไม่พอต่างหากล่ะครับ ลินดา" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง เขาวางแก้วลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปโอบกอดเอวบางของคู่หมั้นสาวผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกันอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบกวาดมองออกไปนอกหน้าต่าง "การที่พวกมันกว้านซื้อหุ้นและวัตถุดิบทั้งหมดมารวมไว้ที่ศูนย์กลาง... มันก็ทำให้เราไม่ต้องเสียเวลาไปกว้านซื้อทีละ10 ที่ยังไงล่ะครับ" ลินดาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม แววตาที่เคยหม่นหมองฉายประกายความสงสัย "คุณหมายความว่า..." "ระบบครับ... เปิดหน้าต่างสถานะการเงินให้คุณลินดาดูหน่อยซิ" สิ้นเสียงของหลินเฟย หน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามก็ดีดตัวขึ้นกลางอากาศ ตัวเลขจำนวนเงินมหาศาลที่เรียงรายอยู่เบื้องหลังหลักสิบหลักร้อยล้าน พุ่งทะยานขึ้นไปแตะหลัก ‘หมื่นล้าน’ เครดิตในชั่วพริบตาเดียว เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังระรัวราวกับเสียงกลองศึก [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามสกัดกั้นทางธุรกิจจากตระกูลระดับสูง] [ระบบทำการประเมินมูลค่าตลาดรวมของตระกูลซู... เสร็จสิ้น] [ปลดล็อกสิทธิพิเศษขั้นสูงสุด: กว้านซื้อกิจการคู่แข่งทั้งหมดในเวลา 3 นาที!] หลินเฟยหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุอุกกาบาตไร้รอยต่อขึ้นมาควงเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ "ตระกูลซูคิดว่าพวกเขามีเงินตราที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองนี้งั้นเหรอครับ? น่าเสียดาย... ที่เงินของพวกเขาเป็นแค่เศษเหรียญในกระเป๋าของผมก็เท่านั้นเอง" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องประชุมใหญ่ของสมาคมการค้าตระกูลซู ซูฮ่าวและเหล่าผู้บริหารกำลังหัวเราะร่าด้วยความชอบใจ จอกไวน์ในมือถูกยกขึ้นชนกันเพื่อเฉลิมฉลองความล่มสลายของคลินิกหมอเทวะที่กำลังจะมาถึงในไม่กี่นาที "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขานุการคนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าซีดเผือก เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวจนเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่ม ลมหายใจหอบถี่จนแทบพูดไม่เป็นคำ "มีอะไรวะ เสียงดังน่ารำคาญ คลินิกมันกราบตีนขอความช่วยเหลือแล้วรึไง?" ซูฮ่าวถามด้วยความหงุดหงิด "เปล่าครับ... แต่... แต่หุ้นทั้งหมดของตระกูลเรา... ถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในเวลาสามวินาที!" "ว่าไงนะ?!" ซูฮ่าวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนล้มคว่ำ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "เป็นไปได้ยังไง! ใครมีเงินทุนหนาขนาดนั้นที่จะซื้อหุ้นบริษัทในเครือเราทั้งหมดพร้อมกัน!" ยังไม่ทันที่เลขานุการจะได้เอ่ยชื่อ เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวนับสือลำก็บินมาจอดสนิทบนดาดฟ้าตึก แรงลมมหาศาลพัดกระจกห้องประชุมจนร้าวเป็นทางยาว ประตูลิฟท์แก้วเปิดออกพร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษและหญิงสาวผู้เลอโฉมก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่น หลินเฟยแย้มรอยยิ้มเย็นเยียบขณะกวาดสายตามองหน้าบรรดาผู้บริหารตระกูลซูที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เขายื่นบัตรเครดิตสีดำในมือให้พนักงานต้อนรับรับไปรูด พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนถึงขั้วหัวใจ "ขอโทษทีนะครับ... พอดีเงินในระบบมันเยอะไปหน่อย จนผมเผลอ ‘ซื้อ’ ตึกนี้และบริษัททั้งหมดของพวกคุณ... ไว้เรียบร้อยแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนหมอเทวะแรงก์ SSS เสมอมานะครับ