บทลงโทษที่สาสม

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมก้องโถงรับรองของคฤหาสน์ตระกูลหลิน สภาพของแม่ยายใจร้ายอย่าง "นางรัตนา" ในตอนนี้ ไม่หลงเหลือเค้าลางความเย่อหยิ่งจองหองเหมือนในวันที่เคยเอ่ยปากขับไล่ไสส่งหลินเฟยและลินดาออกไปจากตระกูลแม้แต่น้อย เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงยับยู่ยี่ เนื้อตัวเปรอะเปื้อนฝุ่นผงจากการถูกผู้คุ้มกันระดับ SSS โยนลงมากองกับพื้นอย่างไร้ความปราณี ข้างกายเธอก็คือ "พิมพิلا" แฟนเก่าผู้เห็นแก่ตัวและมักมากในลาภยศ หล่อนกำลังนั่งกอดเข่าสะอื้นไห้ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาที่เคยใช้มองเหยียดหยามหลินเฟยในยามที่เขาตกอับ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความสำนึกเสียใจที่สายเกินแก้ "หลินเฟย... ลูก... อ๋อ ไม่สิ ท่านหมอเทวะ! ได้โปรดเมตตาแม่ยายคนนี้สักครั้งเถอะนะ!" นางรัตนาคลานเข่าเข้ามาใกล้ พร้อมกับพยายามจะเอื้อมมือไปควชายกางเกงสูทราคาแพงของหลินเฟย แต่น่าเสียดายที่รองเท้าหนังขัดมันก้าวถอยหลังหลบได้อย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาเรียกผมว่าลูก และคำว่า 'แม่' มันก็น่าสะอิดสะเอียนเกินกว่าที่คนอย่างคุณจะคู่ควรครับ" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชาจนคนฟังรู้สึกราวกับถูกแช่แข็งในฤดูหนาว ดวงตาคมกริบกวาดมองสองแม่ลูกที่กำลังหมอบราบคาบศิลาอยู่แทบเท้า ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่เขาเป็นเพียงฮันเตอร์ฝึกหัดไร้ชื่อเสียงและถังแตก สองคนนี้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาและลินดาอย่างไร้ความปราณี พวกเธอถึงกับเอาน้ำร้อนราดใส่ข้าวของของลินดาและขับไล่พวกเขาทั้งคู่ออกไปกลางสายฝนโดยไม่สนว่าลินดาจะมีไข้สูงขนาดไหน แต่ทว่า... โลกใบนี้มันกลม และระบบหมอเทวะแรงก์ SSS ที่กุมอำนาจเงินตรามหาศาล ก็ได้พลิกผันชะตากรรมของพวกเขาในชั่วพริบตา ลินดา ภรรยาคู่หมั้นสาวผู้ยืนเคียงข้างเขามาตลอดในวันที่ยากลำบาก บัดนี้สวมชุดราตรีสั่งตัดพิเศษยืนสง่างามอยู่เคียงข้างหลินเฟย รัศมีของความมั่นใจและเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวเธออย่างชัดเจน สายตาที่เธอมองไปยังอดีตแม่และน้องสาวต่างสายเลือดไม่ได้มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าและความสมเพชเวทนา "จำได้ไหมครับรัตนา ตอนที่คุณบอกว่าชีวิตของผมไม่มีวันหลุดพ้นจากคำว่า 'ขยะ' ได้หรอก?" หลินเฟยย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางของหญิงสูงวัยขึ้นมาบังคับให้สบตา "ตอนนี้คุณคิดว่าใครกันแน่ที่เป็นขยะที่กำลังจะถูกกวาดทิ้งออกจากสังคมฮันเตอร์?" "ฮึก... ฉันขอโทษ... ฉันผิดไปแล้วลินดา ลูกสาวแม่ ช่วยแม่ด้วยซิ ลูกก็รู้ว่าแม่รักลูกแค่ไหน..." รัตนาหันไปเกาะขาของลินดาแทน น้ำตาฟูมฟายอย่างน่าสมเพช ลินดาก้มมองผู้หญิงที่ให้กำเนิดแต่ไม่เคยทำหน้าที่แม่ เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "ความรักที่คุณพูดถึง มันมีราคาค่างวดเท่าไหร่กันล่ะครับ? สำหรับคุณ เงินตราและอำนาจคือสิ่งเดียวที่มีความหมายไม่ใช่หรือ? ในเมื่อตอนนี้ตระกูลของคุณล้มละลาย และถูกถอดถอนสิทธิ์จากสมาคมฮันเตอร์ทั้งหมดแล้ว การเนรเทศไปยังเขตกักกันมอนสเตอร์รอบนอก ก็คือความเมตตาเดียวที่เราพอจะมอบให้ได้" คำพูดของลินดาดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมของทั้งคู่ การเนรเทศไปเขตกักกันมอนสเตอร์รอบนอก ไม่ต่างอะไรกับการส่งไปตายทั้งเป็น เพราะที่นั่นเต็มไปด้วยอสูรกายกระหายเลือดและไม่มีกฎหมายคุ้มครอง "ไม่นะ! พี่ลินดา! พี่จะทำกับพวกเราแบบนี้ไม่ได้! นรกนั่นมันมีแต่ความตาย!" พิมพิลาแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว หล่อนพยายามคลานหนีแต่ทว่าผู้คุ้มกันร่างยักษ์สองคนได้เข้ามาล็อกแขนของทั้งคู่เอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "บทลงโทษที่สาสม มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากครับ" หลินเฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสะบัดมือเบาๆ เป็นสัญญาณเชิงคำสั่ง ร่างของนางรัตนาและพิมพิลาถูกลากถูไปตามพื้นหินอ่อน ทิ้งรอยคราบน้ำตาและเสียงคร่ำครวญที่ค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งลับตาไปจากโถงรับรอง บรรยากาศภายในห้องกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและกลิ่นอายของชัยชนะที่อบอวลอยู่รอบตัว หลินเฟยหันกลับมามองหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ เขาคลายรอยยิ้มที่เย็นชาเมื่อครู่ให้กลายเป็นความอ่อนโยน มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียอบางของลินดาขึ้นมาสัมผัสเบาๆ "เหนื่อยไหมครับที่ต้องมาดูฉากละครน้ำเน่าพวกนี้?" ลินดาส่ายหัวเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ที่งดงามปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ไม่เลยค่ะ... ขอบคุณนะคะหลินเฟย ที่ทำให้ฉันได้เห็นว่าคนพวกนั้นได้รับผลกรรมที่พวกเขาก่อขึ้นอย่างสาสมเสียที" "เพื่อคุณแล้ว ผมทำได้มากกว่านี้อีกเยอะครับ" หลินเฟยกระซิบชิดริมหีบหูของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงของระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าโดยอัตโนมัติ [แจ้งเตือนจากระบบ: ภารกิจกวาดล้างตระกูลขั้วอำนาจเก่าเสร็จสิ้นสมบูรณ์] [ท่านได้รับรางวัลพิเศษ: บัตรอภิสิทธิ์สีดำวงเงินไร้ขีดจำกัดระดับ SSS และพิกัดลับของ "ดันเจี้ยนโบราณรัตติกาล"] [คำเตือน: ตรวจพบสัญญาณชีพแปลกปลอมกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่คฤหาสน์... และบุคคลที่กำลังมาเยือน คือ "ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งสมาคมฮันเตอร์" ผู้มีศักดิ์เป็น "ศัตรูหัวใจ" ในอดีตของท่าน!] ดวงตาของหลินเฟยหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นข้อความบรรทัดสุดท้าย ขณะที่เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ทหารขนาดใหญ่กำลังดังสนั่นหวั่นไหวอยู่เหนือหลังคาคฤหาสน์... จากใจ หมอเทวะแรงก์ SSS: หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสะใจกับการตบหน้าและส่งพวกปากเสียไปรับกรรมในตอนนี้กันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!