ความจริงถูกเปิดเผย

เสียงกระแทกของแก้วไวน์ราคาแพงกระทบลงบนโต๊ะหินอ่อนในห้องอาหารระดับวีไอพีดังสนั่น ราวกับจะประกาศกร้าวถึงความอับอายและโทสะที่กำลังพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เหมยหลิง หญิงสาวในชุดราตรีแบรนด์เนมเข้ารูปที่เคยสะบัดหน้าใส่หลินเฟยด้วยความดูแคลนเมื่อหลายเดือนก่อน บัดนี้ใบหน้าที่เคยเชิดสูงกลับซีดเผือด นัยน์ตาเบิกกว้างจ้องมองเอกสารสิทธิ์ครอบครองตึกระฟ้าใจกลางมหานครในมือสั่นเทา มันเป็นไปไม่ได้... เธอพยายามบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า "หลินเฟย แก... แกไปเอาเงินมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน!" เสียงแหลมสูงของเธอหลุดลอดออกมาด้วยความสั่นเครือ ความมั่นใจทั้งหมดที่เธอเคยมีในการเหยียบย่ำชายหนุ่มผู้เคยเป็นอดีตแฟนเก่าพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อความจริงปรากฏตรงหน้าว่า ผู้ชายไร้ค่าที่เธอทิ้งเพราะความยากจน บัดนี้ได้กลายเป็นเจ้าของกลุ่มธุรกิจการแพทย์และอสังหาริมทรัพย์ที่ตระกูลของเธอต้องก้มหัวให้ หลินเฟย นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายฉายแววเยือกเย็นไร้ความรู้สึก นัยน์ตาสอดประสานมองหญิงสาวที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนด้วยความเวทนาปนสมเพช เขาไม่ได้เอ่ยคำดูถูกใดๆ ออกมา เพราะสำหรับมหาเศรษฐีผู้กุมระบบหมอเทวะแรงก์ SSS การแก้แค้นที่สาสมที่สุดไม่ใช่การใช้กำลัง แต่เป็นการปล่อยให้ความจริงกระแทกหน้าจนพวกตาสว่างต้องดิ้นรนด้วยความสิ้นหวัง "แปลกใจนักหรือครับ เหมยหลิง" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่นิ่งสนิท ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง "วันที่ผมไม่มีเงิน คุณบอกว่าผมมันแค่ฮันเตอร์ฝึกหัดที่อนาคตดับวาย วันที่คุณทิ้งผมไปหาไอ้คุณชายตระกูลใหญ่ คุณบอกว่าผมมันก็แค่ขยะไร้ค่า... แต่ตอนนี้ เป็นอย่างไรบ้างครับ กับความจริงที่ว่า ขยะที่คุณถีบหัวส่ง กำลังถือชะตากรรมความเป็นความตายของตระกูลคุณอยู่" ลินดา คู่หมั้นสาวผู้ยืนเคียงข้างกายหลinเฟยมาโดยตลอดแม้ในยามที่เขาต้องนอนซมบนเตียงโรงพยาบาลเก่าๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปจัดปกเสื้อสูทราคาแพงให้ชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน เธอส่งยิ้มบางเบาให้เหมยหลิง รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเยาะเย้ยถางถาง แต่มันคือความงดงามของผู้หญิงที่เลือกคนไม่ผิด และความเหนือชั้นที่เปล่งประกายออกมาจากภายใน "คุณหลินเฟยเขาใจดีเสมอครับ เหมยหลิง" ลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่นิ่มนวลบาดลึก "เพียงแต่... ความใจดีนั้นมักจะมีไว้สำหรับคนที่เห็นคุณค่าของความเป็นมนุษย์ ไม่ใช่คนที่วัดค่าคนด้วยเศษเงินในบัญชีเหมือนอย่างที่คุณทำ" "หุบปากนะนังบ้านนอก!" เหมยหลิงกรีดร้องออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง ภาพลักษณ์หญิงสาวไฮโซผู้สูงส่งหลุดลอยหายไปสิ้น เธหันไปมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นอดีตคนรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอนระคนหวาดกลัว "หลินเฟย... เฟยค่ะ เราเคยคบกันนะ เราเคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กันไม่ใช่เหรอ? ช่วยตระกูลฉันเถอะนะ ปลดหนี้ให้ฉัน แล้วฉัน... ฉันจะกลับมาหาคุณ จะยอมทำทุกอย่างที่คุณต้องการเลย!" คำพูดที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทำให้หลินเฟยแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "กลับมาหาผมหรือครับ?" หลินเฟยโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองร่างที่กำลังสั่นเทา "น่าเสียดายจังนะครับ ที่หัวใจและพื้นที่ข้างกายของผมตอนนี้... มีเจ้าของที่ล้ำค่าเกินกว่าจะเอาขยะเปียกๆ กลับเข้ามาเหยียบซ้ำอีกรอบเสียแล้ว" สิ้นคำพูดของหลินเฟย ประตูห้องอาหารวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของประธานธนาคารกลางและเหล่าผู้มีอิทธิพลระดับประเทศที่รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโค้งคำนับให้แก่ชายหนุ่มอย่างนอบน้อม "ท่านประธานหลินครับ! ทุกอย่างเรียบร้อยตามคำสั่งแล้วครับ บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเหมยถูกอายัดและโอนเข้าสู่ระบบของท่านเรียบร้อยแล้วครับ!" เสียงรายงานนั้นดังก้องไปทั่วห้อง ทำให้เหมยหลิงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเหม่อลอยด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด เมื่อตระกูลที่เคยยิ่งใหญ่ของเธอล่มสลายลงในพริบตาด้วยปลายนิ้วของคนที่เธอเคยเหยียบย่าม หลินเฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบเอวบางของลินดาไว้อย่างทะนุถนอม เขาก้มลงกระซิบข้างหูคู่หมั้นสาวเบาๆ ก่อนจะเตรียมก้าวเดินออกจากสถานที่อัปยศแห่งนี้ ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูห้อง V.I.P. เสียงแจ้งเตือนจากระบบมหาศาลก็ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอสีทองที่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีใครอื่นมองเห็น [ติ๊ง! ตรวจพบสัญญาณชีพปริศนาในระดับ SSS กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่พื้นที่เป้าหมาย... บุคคลปริศนาผู้กุมกุญแจไขความลับ "ประตูมิติหายนะ" เมื่อสามปีก่อน ปรากฏตัวขึ้นแล้ว!] หลินเฟยชะงักฝีเท้าลงทันที นัยน์ตาคมกริบหันขวับกลับไปมองยังความมืดมิดเบื้องหน้า ขณะที่ลินดาเองก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในบรรยากาศ... จากใจ หมอเทวะแรงก์ SSS: หวังว่าทุกท่านจะสะใจกับการตبหน้าพวกปากเสียในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!