อาณาจักรฮันเตอร์ที่สมบูรณ์แบบ

“หนึ่ง... สอง... สาม” สิ้นเสียงนับในใจของหลินเฟย ประตูกระจกนิรภัยหนาห้านิ้วที่เสริมพลังเวทป้องกันระดับ S ก็ถูกแรงกระแทกจากภายนอกจนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโถงรับรอง แรงปะทะนั้นไม่ใช่การเคาะประตูธรรมดา แต่มันคือการประกาศศักดาของผู้มาเยือนที่ต้องการทำลายเกราะกำบังของเขาให้สิ้นซาก ลินดาที่ยืนอยู่ข้างกายหลินเฟยกระชับมือเขาแน่นขึ้น แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเย็นเยียบที่พร้อมจะปกป้องคนรักจากการรุกราน “คุณคิดว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร?” ลินดาถามเสียงเรียบ แม้จะรู้ดีว่าอดีตของหลินเฟยนั้นซับซ้อนเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเข้าใจ “ไม่ว่าใครที่ข้ามเส้นตายเข้ามาใน ‘อาณาจักร’ ของผม... ก็ไม่มีสิทธิ์ได้เดินกลับออกไปแบบครบสามสิบสองหรอกครับ” หลินเฟยตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ระบบที่อยู่ในระดับลึกของจิตวิญญาณก็ตอบสนองทันที [แจ้งเตือน: ตรวจพบการบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต ระบบป้องกัน ‘ป้อมปราการนิรันดร์’ ทำงาน!] ทันใดนั้น บานประตูที่เคยดูแข็งแกร่งกลับแปรสภาพเป็นอาวุธสังหาร มันพุ่งเข้าอัดกระแทกผู้มาเยือนจนกระเด็นออกไปกลางอากาศ ทว่าร่างนั้นกลับตีลังกากลางอากาศอย่างสง่างามก่อนจะลงพื้นด้วยท่วงท่าที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก หญิงสาวในชุดเครื่องแบบฮันเตอร์สีดำสนิท ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่หลินเฟย “หลินเฟย... แกยังไม่ตายสินะ ฉันอุตส่าห์ฝังกลบแกไปพร้อมกับดันเจี้ยนแตกสลายในตอนนั้นแล้วแท้ๆ” หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย้ยหยันโลกใบนี้ “คุณหนูตระกูลเว่ย... เซี่ยหลิน? คุณยังรนหาที่ตายได้เก่งเหมือนเดิมเลยนะครับ ความจำเสื่อมหรือยังไงว่าใครกันแน่ที่เป็นคนช่วยชีวิตคุณไว้ในวันที่คุณเกือบตายในดันเจี้ยนระดับ S” เซี่ยหลินชะงักไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มแสยะก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “อดีตก็คืออดีต ตอนนี้แกเป็นแค่ฮันเตอร์กระจอกที่บังเอิญโชคดี... ส่วนฉันคือตัวแทนจากสภาฮันเตอร์ที่ได้รับคำสั่งให้มา ‘จัดระเบียบ’ พื้นที่ของคุณที่ดูจะร่ำรวยเกินหน้าเกินตาไปหน่อย” “จัดระเบียบ?” ลินดาก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีพลังเวทสีทองอ่อนๆ รอบกายเธอเริ่มกดทับบรรยากาศให้หนักอึ้ง “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนไร้มารยาทอย่างคุณ ลองมองไปรอบๆ สิครับ... สิ่งที่คุณเห็นไม่ใช่แค่บ้าน แต่มันคือป้อมปราการที่สร้างขึ้นจากเงินที่คุณไม่เคยมีวันเอื้อมถึง” หลินเฟยไม่ได้สนใจการโต้เถียง เขาเดินไปที่แผงควบคุมโฮโลแกรมกลางห้อง นิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่มสั่งการ [ใช้จ่าย 500,000,000 เครดิต: อัปเกรดระบบรักษาความปลอดภัยเป็นขั้นสูงสุด ‘เขตแดนทวยเทพ’] ทันใดนั้น พื้นดินรอบคฤหาสน์ก็สั่นสะเทือน ป้อมปืนเลเซอร์พลังงานเข้มข้นโผล่ขึ้นมาจากใต้ดินนับร้อยกระบอก ล้อมรอบตัวเซี่ยหลินไว้ทุกทิศทาง ไม่มีช่องว่างให้แม้แต่จะขยับตัว เสียงคอมพิวเตอร์ระบบสังเคราะห์ดังขึ้นกังวานไปทั่วโถง “เป้าหมายถูกล็อค สัญญาณชีพถูกวิเคราะห์... ระดับความอันตราย: ต่ำเกินกว่าจะเสียเวลาทำลาย” “เซี่ยหลินครับ” หลินเฟยเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ จนระยะห่างเหลือเพียงคืบ “ผมไม่ได้เป็นคนเดิมที่ยอมให้คุณเหยียบย่ำอีกแล้ว เงินของผมสามารถซื้อชีวิตคุณได้ตั้งแต่วินาทีนี้ หรือจะให้ผมควักหัวใจของคุณออกมาเพื่อแลกกับเศษเหรียญในบัญชีดีล่ะ?” ความมั่นใจที่เคยมีของเซี่ยหลินพังทลายลงในพริบตา เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กดทับจนลมหายใจติดขัด นี่ไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดา แต่นี่คือปีศาจที่ใช้เงินตราเป็นอาวุธ! แต่ทว่า... ในวินาทีที่หลินเฟยกำลังจะได้คำตอบ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจากระบบก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยเสียงที่สั่นเครือจนน่าใจหาย [คำเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการบุกรุกจากมิติที่ 4! รหัสผ่านถูกเจาะ! มีผู้ควบคุมระบบอีกคนกำลังเข้ายึดสิทธิ์การบริหารป้อมปราการ... ท่านอาจารย์ของท่าน กำลังจะปรากฏตัว!] หลินเฟยชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขาหันไปมองหน้าจอที่กลายเป็นสีแดงฉาน ในขณะที่ท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์ฉีกออกเป็นรอยแยกมิติสีเงินยวง ชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาเดินก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ราวกับก้าวลงมาจากบันไดที่มองไม่เห็น เขามองมาที่หลินเฟยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความผิดหวังระคนเอ็นดู ก่อนจะพูดประโยคที่ทำลายความเยือกเย็นทั้งหมดของหลินเฟยลงในทันที “หลินเฟยศิษย์รัก... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเงินที่เจ้าใช้ไปทั้งหมดนั้น... เป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงตอนนี้นะครับ!