เส้นบางๆ ระหว่างงานกับใจ

เสียงปรบมือประชดประชันเบาๆ จากมุมห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ทำให้คิรินทร์สะดุ้งเท่ากับเงาร่างสูงใหญ่ของคนที่ก้าวเข้ามาใหม่ เจ้าของค่ายเพลงยักษ์ใหญ่บินลัดฟ้ามาจากลอนดอนก็จริง แต่คนที่ยืนเคียงข้างเขานั่นต่างหาก... ที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ 'คุณกฤษฎา' พ่อเลี้ยงผู้ให้กำเนิดปมแผลเป็นในใจของคีย์ยืนกอดอก รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากนั้นยังคงน่าขยะแขยงเหมือนเมื่อสิบปีก่อนไม่ผิดเพี้ยน "ไม่คิดเลยว่าโปรดิวเซอร์มือทองของค่ายเรา จะมีความสามารถพิเศษในการ... ควบคุมศิลปินจนเกินขอบเขตงาน" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเยาะหยันเอ่ยขึ้น ทว่าก่อนที่คีย์จะได้อ้าปากโต้กลับร่างสูงของใครอีกคนก็ก้าวสวนขึ้นมาบังหน้าเขาไว้เสียก่อน "ถ้าการทำงานร่วมกันอย่างไร้ที่ติมันขัดหูขัดตาใครนัก ก็เชิญฉีกสัญญาของผมทิ้งตอนนี้เลยสิครับ... คุณอา" คำว่า 'คุณอา' ที่หลุดจากปากของเซนกระแทกกระทั้นจนทุกคนในห้องกลั้นหายใจ อัลฟ่าหนุ่มแผ่รังสีคุกคามข่มขวัญจนฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ปะปนกับความโกรธเกรี้ยวจนอากาศแทบเจือจาง คีย์รีบเอื้อมมือไปควชายเสื้อเชิ้ตของเซนไว้แน่น สัมผัสเบาๆ นั้นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ดึงสติของเซนให้หันกลับมามอง ดวงตาคมกริบของเซนอ่อนแสงลงทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววกังวล แม้ภายนอกคีย์จะดูนิ่งสงบราวกับผิวน้ำ แต่มือเรียวที่กำเสื้อเขาจนยับยู่ยี่กลับสั่นเทาเล็กน้อย ความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา หลุดรอดออกมาในเสี้ยววินาทีนี้อย่างไร้การป้องกัน เจ้าของค่ายใหญ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะโบกมือไล่ทีมงานคนอื่นๆ ออกจากห้อง ปล่อยให้บรรยากาศตึงเครียดเหลือเพียงคนสี่คน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ "แกยังดื้อด้านไม่เปลี่ยนนะ เซน... เอาอนาคตตัวเองมาเสี่ยงกับโอเมก้าหัวรั้นแค่คนเดียวเนี่ยนะ" กฤษฎาแค่นั้นเสียงหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบตวัดมองคีย์ด้วยความเหยียดหยาม "หรือเพราะมันใช้วิธีมารยาแบบแม่มัน ถึงทำให้พวกผู้ชายในตระกูลเราต้องหัวปักหัวปำ" *เปรี้ยง!* เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะประชุมกระจกดังสนั่น เซนพุ่งเข้าประชิดตัวพ่อเลี้ยงด้วยความเร็วที่ไม่มีใครคาดคิด ดวงตาสนสนคู่ดุดันวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะขั้นสุด ฟีโรโมนอัลฟ่าถูกปล่อยออกมาข่มขวัญจนคนอายุมากกว่าหน้าถอดสี "อย่ามาพูดจาต่ำๆ แบบนี้กับเขาอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่อย่างนั้นต่อให้มีศักดิ์เป็นญาติ... ผมก็ไม่เกรงใจเหมือนกัน" เสียงของเซนต่ำลึกและเต็มไปด้วยความอันตราย ชายหนุ่มเหยียดรอยยิ้มเย็นชาใส่ผู้เป็นพ่อเลี้ยง "แล้วก็จำใส่สมองเอาไว้ด้วยว่า คีย์ไม่ใช่คนที่จะให้ใครมาเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจ... โดยเฉพาะคนอย่างคุณ" คีย์ยืนอึ้ง มองแผ่นหลังกว้างที่ยืนหยัดปกป้องเขาจากคำดูถูกเหยียดหยาม ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับเอาไว้ใต้คำว่า 'เพื่อนร่วมงาน' พังทลายลงในพริบตา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก อัลฟ่าปากร้ายคนนี้... กำลังเอาหน้าที่การงานและอนาคตของตัวเองมาเดิมพันเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของเขา การประชุมจบลงอย่างไม่เป็นทางการเมื่อเจ้าของค่ายตัวจริงเลือกที่จะถอยทัพกลับไปก่อนเมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าวของเซน บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่จึงเหลือเพียงความเงียบงันที่เริ่มเปลี่ยนเฉดสี คีย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้สำופןยาวอย่างไร้เรี่ยวแรง พรูลมหายใจยาวเหยียดเพื่อขับไล่ความอึดอัดที่เกาะกุมหัวใจ "นายไม่ควรทำแบบนั้นเลย เซน" คีย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงแหบพร่าเล็กน้อย "นั่นพ่อเลี้ยงนายนะ... ถ้าเขาเอาเรื่องนี้ไปเล่นงานนายในบอร์ดบริหารล่ะ" เซนไม่ตอบทันที ร่างสูงเดินกลับเข้ามาใกล้ ก่อนจะย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งให้ระดับสายตาเสมอกัน มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวที่ยังคงเย็นเฉียบของคีย์ขึ้นมาสัมผัสแผ่วเบา "ฉันไม่สนหรอกว่าใครจะคิดยังไง" เซนเงยหน้าขึ้นสบตา น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนน่าใจหาย "สิ่งที่ฉันสน... มีแค่ความรู้สึกของนายต่างหาก คีย์" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มีพลังทำลายล้างสูงลิ่ว คีย์ชะงักงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะสัมผัสกันได้ กลิ่นชาเขียวจางๆ จากตัวคีย์ผสมผสานกับกลิ่นสนซีดาร์ของเซนอย่างลงตัว สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธ สายตาของเซนที่มองมาไม่ได้มีความเจ้าเล่ห์เพทุบายใดๆ มีเพียงความเว้าวอนและการยอมจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริง ซึ่งซ่อนอยู่หลังกำแพงความเย่อหยิ่งมาโดยตลอด มือหนาเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคีย์แผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นจนคนนิ่งขรึมอย่างคีย์เผลอหลับตาลงรับความทะนุถนอมนั้นอย่างลืมตัว "นายกำลังทำให้ฉันเสียศูนย์นะ เซน..." คีย์กระซิบเสียงแผ่ว พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา แต่หัวใจกลับทรยศด้วยการเอนเอียงเข้าหาความอบอุ่นนั้น "งั้นก็ปล่อยให้มันเสียศูนย์ไปเถอะ..." เซนกระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียนจนคีย์ขนลุกซู่ "เพราะต่อจากนี้... ฉันไม่ยอมให้เราเป็นแค่มือโปรกับศิลปินอีกต่อไปแล้ว" บรรยากาศหวานล้ำกำลังจะครอบงำพื้นที่สี่เหลี่ยมนี้ ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะขยับเข้าหาเส้นกั้นสุดท้าย... *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงหอบแฮกของธามที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาต ใบหน้าของเพื่อนสนิทซีดเผือดราวกับไปเจอผีมา "คีย์! เซน! แย่แล้ว! รีบเปิดดูโซเชียลตอนนี้เลย... คลิปที่เซนประกาศกร้าวใส่พ่อเลี้ยงเมื่อกี้ถูกอัปโหลดลงเน็ตแล้ว และตอนนี้... แฮชแท็กชื่อพวกนายกำลังติดเทรนด์อันดับหนึ่งแบบเรียลไทม์!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามทุกขีดจำกัดของเขาทั้งคู่ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!