ศัตรูเก่ากลับมาเยือน

"ถ้าโปรเจกต์นี้หลุดมือไปจากฉัน นายก็เตรียมเก็บกระเป๋าออกจากตึกนี้ได้เลย คิรินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยรอยยิ้มเยาะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องบันทึกเสียง A เสียงนั้นไม่ได้ดังมาก แต่มันคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจ กระดาษโน้ตเพลงในมือของคีย์สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนแทบจะแผดเผาทุกลมหายใจ คีย์ปรายตามองร่างสูงโปร่งของแขกไม่速 (ไม่ได้รับเชิญ) ที่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของเขาอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าเรียบตึงราวกับรูปสลักน้ำแข็งฉาบด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองเครื่องมือราคาแพงและมอนิเตอร์ที่เปิดหน้าต่างโปรแกรมทำเพลงค้างไว้ ก่อนจะหยุดสายตานิ่งอยู่ที่ใบหน้าของอดีตรุ่นพี่ร่วมค่ายที่เคยหักหลังเขาอย่างเลือดเย็นเมื่อสามปีก่อน "ลมอะไรหอบคุณมาถึงที่นี่คะ 'ภากร' หรือว่าที่สตูดิโอเก่าของคุณมันไม่มีใครจ้างเลยต้องมารับจ้างเดินสายเก็บขยะแถวนี้" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกอณู รอยยิ้มมุมปากของเขาหยันหยาดเสียจนอีกฝ่ายหุบยิ้มแทบไม่ทัน ภากรหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของโปรดิวเซอร์หนุ่ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเคล้าฟีโรโมนอัลฟ่ากลิ่นสนซีดาร์ลอยกรุ่นแตะจมูก แม้จะพยายามแผ่แรงกดดันข่มขู่โอเมก้าตรงหน้าแค่ไหน แต่คีย์กลับนั่งไขว่ห้างนิ่งสนิท ไม่สะทกสะท้านต่อฟีโรโมนคุกคามนั้นแม้แต่น้อย "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ คิรินทร์... น่าเสียดายที่ความอวดดีมันกินแทนข้าวไม่ได้ อัลบั้มคัมแบ็กของกษิดิ์เดชครั้งนี้ ฉันคือคนที่บอร์ดบริหารส่งมาตรวจสอบคุณภาพ พูดง่ายๆ ก็คือ... ฉันคือนายใหญ่คนใหม่ที่จะคอยอนุมัติหรือปัดตกทุกผลงานที่นายปั้นขึ้นมายังไงล่ะ" บรรยากาศในห้องอัดตึงเครียดจนแทบจะตัดกันขาด ธามที่ยืนอยู่มุมห้องขยับตัวทำท่าจะก้าวเข้ามาแทรกกลาง แต่คีย์ยกมือขึ้นห้ามไว้ช้าๆ สายตาของโปรดิวเซอร์หนุ่มคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำยาพิษ เขาค่อยๆ วางปากกาในมือลงบนโต๊ะ เสียงวัตถุกระทบพื้นผิวดัง *กริ๊ก* เบาๆ ทว่าดังก้องในความเงียบ "ตรวจสอบคุณภาพเหรอคะ? นึกว่าส่งสุนัขมาเฝ้าบ้านเสียอีก น่าขำสิ้นดี... ผลงานระดับมาสเตอร์พีซที่กำลังจะเปลี่ยนประวัติศาสตร์วงการเพลง T-Pop คนระดับคุณมีความรู้ความเข้าใจพอที่จะแยกแยะออกหรือคะว่าอันไหนคือ 'ศิลปะ' อันไหนคือ 'ขยะอวดอ้างสรรพคุณ'" ภากรหน้าชาไปวูบหนึ่ง ขากรรไกรของอัลฟ่าหนุ่มขยับเกร็งจนนูนเด่น ดวงตาคมกวาดมองตารางงานและไฟล์เสียงที่เปิดค้างไว้ด้วยความริษยา เขารู้ดีว่าคีย์มีพรสวรรค์มากแค่ไหน และนั่นคือเหตุผลที่เขาต้องกลับมาเหยียบที่นี่ เพื่อทำลายมันให้พังคามือเป็นครั้งที่สอง "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่มีเพลงให้เด็กในคาถาของนายร้องนะ คิรินทร์ เพลงไตเติลที่นายซุ่มทำอยู่ ฉันได้ยินเดโมแล้ว... มันโบราณและเชยสะบัด ไม่มีทางที่กษิดิ์เดชจะยอมร้องเพลงขยะแบบนั้นหรอก" "ใครว่าผมจะไม่ร้อง" เสียงทุ้มห้าวที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นจากประตูทางเข้าที่เปิดอ้าไว้ เซนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำสะท้อนแสงไฟในสตูดิโอ ดวงตาคมดุของซูเปอร์สตาร์หนุ่มกวาดมองภากรด้วยแววตารังเกียจอย่างไม่ปิดบัง อัลฟ่าหนุ่มปรายตามองผู้มาเยือนใหม่หัวจรดเท้า ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปยืนประชิดหลังเก้าอี้ที่คีย์นั่งอยู่ มือหนาวางลงบนพนักพิง โอบล้อมร่างโปร่งของโปรดิวเซอร์คนเก่งไว้กลายๆ เพื่อประกาศอาณาเขตและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ฟีโรโมนอัลฟ่ากลิ่นเปปเปอร์มินต์เข้มข้นพวยพุ่งออกมาปะทะกับกลิ่นสนซีดาร์ของภากรทันที แรงกดดันระดับท็อปสตาร์ทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลงถนัดตา เซนปรายตามองภากรด้วยรอยยิ้มเยาะที่ร้ายกาจไม่แพ้กัน "เพลงที่โปรดิวเซอร์คีย์ทำ... ต่อให้เป็นแค่เสียงเคาะโต๊ะเปล่าๆ ผมก็คือกษิดิ์เดช คนที่จะร้องมันออกมาให้ดังเป็นพลแตก ไม่ใช่ไอ้พวกสุนัขรับจ้างที่วันๆ เอาแต่เลียแข้งเลียขาผู้บริหารเพื่อเกาะเก้าอี้ไปวันๆ อย่างคุณหรอกนะ รุ่นพี่ภากร" ภากรหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเจอคำพูดกัดเจ็บของซูเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่ง คิรินทร์คือของแสลงสำหรับเขา และการที่กษิดิ์เดชแสดงท่าทีปกป้องโปรดิวเซอร์คนนี้ออกนอกหน้า ยิ่งทำให้ความแค้นในอกสุมแน่นจนหายใจแทบไม่ออก "นาย... นายกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้ กษิดิ์เดช นายเป็นแค่ศิลปิน..." "ศิลปินที่มีสิทธิ์เลือกโปรดิวเซอร์ และมีสิทธิ์ไล่คนสารเลวออกจากห้องอัดของผมได้ทันทีเช่นกัน" เซนตัดบทเสียงกร้าว ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความโมโห "ธาม! เชิญแขกไม่ได้รับเชิญออกไป ถ้าเขายังไม่ยอมขยับ ผมจะเรียก รปภ. มาหิ้วปีนออกไปเอง" ธามยิ้มหวานหยด ยื่นมือผายไปยังประตูทางออกทันทีด้วยท่าทางที่กวนประสาทไม่แพ้กัน "เชิญครับคุณภากร ทางตึกเรามีมาตรการความปลอดภัยสูง ไม่ค่อยต้อนรับพวกหมาลอบกัดเท่าไหร่หรอกนะ" ภากรขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン เขากวาดสายตาอาฆาตมาดร้ายไปยังคีย์และเซนสลับกัน "พวกแกสองคนเก่งได้ไม่นานหรอก... คอยดูแล้วกันว่าอัลบั้มนี้จะจบลงที่ตรงไหน!" ประตูปิดลงพร้อมกับเสียงกระแทกอย่างแรง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ค่อยๆ เจือจางลงด้วยกลิ่นเปปเปอร์มินต์เย็นสดชื่นที่เซนจงใจแผ่ขยายออกมาโอบกอดร่างบางของคีย์ไว้ เพื่อปลอบประโลมและชำระล้างกลิ่นอับชื้นน่ารำคาญเมื่อครู่ คีย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความตึงเครียดระเหิดออกไปจากร่าง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากขอบคุณ เซนก็โน้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากแก้มเนียนเพียงแค่คืบ ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มจนคีย์ต้องชะงัก "ทำไม... ชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อย" เซนกระซิบเสียงพร่า แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้น "ถ้าฉันมาไม่ทัน นายคงยืนเถียงกับมันจนปากเปียกปากแฉะอีกตามเคย" "ฉันดูแลตัวเองได้น่า เซน ถอยไปใกล้เกินไปแล้ว" คีย์เอ็ดเบาๆ พยายามดันไหล่หนาออกห่าง แต่เซนกลับยิ่งรั้งเอวบางไว้แน่นขึ้น ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่แถวขอบหูขาวเนียนอย่างถือวิสาสะ "เป็นห่วงไม่ได้หรือไง... คนใจร้าย" เซนงึมงำชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำออดอ้อนจนคีย์รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ไอ้บ้านั่นมันจ้องจะเล่นงานนาย นายต้องอยู่ใกล้ฉัน ห้ามไปไหนคนเดียวเข้าใจไหม" คีย์เม้มริมฝีปาก พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายขึ้นบนใบหน้า ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวระส่ำยิ่งกว่าตอนปะทะคารมกับภากรเสียอีก มือเรียวยกขึ้นเตรียมจะผลักอกอีกฝ่ายออก ทว่าเสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก ๆ* ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปร่งของใครอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจและช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาในมือ ดวงตาคมกวาดมองคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกันด้วยแววตานิ่งสนิทที่อ่านไม่ออก "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ... แต่ดูเหมือนว่าผมจะมาในเวลาที่ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่สินะ" เซนชะงัก ชักสีหน้าใส่ผู้มาใหม่ทันทีด้วยความหงุดหงิด ขณะที่คีย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อจดจำใบหน้าของอีกฝ่ายได้แม่นยำ **ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังอยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กระต่ายพระจันทร์" เสมอมานะคะ!**