สงครามน้ำลาย

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกใสกลางห้องประชุมใหญ่ ดังสนั่นจนธามที่กำลังถือแก้วกาแฟถึงกับสะดุ้งโหยง กาแฟสีเข้มเกือบกระฉลอกลวกมือ "นี่มันขยะทางดนตรีชัด ๆ คุณคิรินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเย่อหยิ่งและหงุดหงิดดังขึ้นทันที กษิดิ์เดช หรือ เซน ซูเปอร์สตาร์อัลฟ่าหนุ่มเบอร์หนึ่งของค่าย เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจ้องมองร่างโปร่งของโปรดิวเซอร์หนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ปิดบังความดูแคลน มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะเย้ย ขณะที่ฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ปะปนกับกลิ่นเปปเปอร์มินต์เย็นยะเยือกเริ่มแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศในห้องให้ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คิรินทร์ หรือ คีย์ ไม่แม้แต่จะกะพริบตา โอเมก้าหนุ่มรวบปลายนิ้วเข้าหากันบนตักอย่างมั่น The ขับเน้นบุคลิกนิ่งขรึมและเยือกเย็นจนน่ากลัว เขาไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันจากอัลฟ่าเลือดร้อนแม้แต่น้อย "ถ้าคุณใช้สมองส่วนหน้าที่มีรอยหยักมากกว่านี้คิดสักนิด คุณกษิดิ์เดช น่าจะพิจารณาออกนะครับว่าท่อนฮุกที่ผมเขียนขึ้นมา มันถูกกลั่นกรองมาจากโครงสร้างดนตรีที่ลึกซึ้ง ไม่ใช่เสียงโหยหวนเอาใจตลาดมักง่ายแบบที่คุณเคยร้องในอัลบั้มที่แล้ว" คีย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เปรี๊ยะ! บรรยากาศรอบตัวคล้ายมีประกายไฟแลบแปล๊บ เซนขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The ขับชัดเจน อัลฟ่าหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างสูงใหญ่ทาบทับแสงไฟจากเพดานลงมาบังเงาโปรดิวเซอร์หนุ่มมิด คลื่นฟีโรโมนระลอกใหม่พุ่งเข้าใส่ราวกับจะขยขยี้ให้อีกฝ่ายจมดิน แต่คีย์กลับเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากยิ่งยั่วโมโหให้อัลฟ่าตรงหน้าแทบคลั่ง "ปากดีนักนะ โอเมก้าอย่างคุณคงไม่เคยโดนเฉดหัวออกจากโปรเจกต์ไหนสินะ ถึงได้กล้ามาลองดีกับผม" เซนโน้มตัวลงใช้สองมือค้ำโต๊ะประชุม โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงคืบ ลมหายใจร้อนผ่าวปะปนกลิ่นอายอัลฟ่าพุ่งปะทะผิวแก้มเนียน คีย์สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นชาอู่หลงหอมกรุ่นที่แฝงอยู่ใต้ชั้นฟีโรโมนสงบเงียบถูกขับออกมาเพื่อต้านทานแรงกดดัน เขาไม่ถอยร่นแม้แต่นินเดียว ดวงตากลมโตสีนิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันของซูเปอร์สตาร์หนุ่มอย่างท้าทาย "ถ้าผมจะโดนเฉดหัว มันคงไม่ใช่เพราะผลงานห่วยแตก... แต่คงเป็นเพราะผู้บริหารทนรับความจริงเรื่องความสามารถที่สวนทางกับอีโก้ของคุณไม่ไหวมากกว่าค่ะ" ธามที่นั่งหน้าซีดอยู่ริมโตารางรีบยกมือขึ้นห้ามปราม "เอ่อ... คุณเซนครับ ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ เพลงแรกของอัลบั้มนี้เราต้องคุยกันด้วยเหตุผล..." "เงียบไปเลยธาม!" เซนตวาดเสียงกร้าวโดยไม่ละสายตาจากดวงตาคู่สวยที่ดื้อรั้นที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาในชีวิต "ส่วนคุณคิรินทร์... จำใส่สมองเอาไว้ว่าเพลงนี้ผมต้องเป็นคนแก้เนื้อเองทั้งหมด คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องท่อนโซโล่กีตาร์นั่นอีก!" "ผมคือโปรดิวเซอร์ผู้รับผิดชอบอัลบั้มนี้ สิทธิ์ขาดอยู่ที่ผม ไม่ใช่คุณที่เป็นแค่... คนร้อง" คีย์เน้นย้ำคำหลังด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน จงใจเหยียบย่ำความอีโก้จัดของอีกฝ่ายให้จมดิน เซนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธปะปนกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ผู้ชายคนนี้ช่างน่าโมโห... แต่น่าประหลาดใจที่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะทุกครั้งเวลาที่ริมฝีปากบางเฉียบนั้นขยับเถียงฉอด ๆ "งั้นเรามาลองดีกันดูไหมล่ะ" เซนกระซิบเสียงต่ำพร่า ริมฝีปากหยักหนาอยู่ห่างจากแก้มใสเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนคีย์รู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว "ถ้าเพลงนี้ยอดสตรีมไม่ทะลุเป้าที่คุณตั้งไว้ คุณจะต้องทำตามคำสั่งผมทุกอย่าง... แต่ถ้ามันทะลุ ผมจะก้มกราบขอโทษคุณกลางห้องบันทึกเสียงเลย เอ้า กล้าเดิมพันไหมล่ะ โปรดิวเซอร์คนเก่ง" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายตาร้ายกาจที่ซ่อนความคลั่งไคล้บางเบาไว้อย่างแนบเนียน เกมนี้ช่างท้าทายและอันตรายต่อหัวใจเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียแล้ว ทว่า ก่อนที่คีย์จะได้อ้าปากเอ่ยคำท้าทายกลับไป เสียงเคาะประตูก็จลังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานไม้สักจะถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ "ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะความหวาน... เอ๊ย ความเครียดของพวกคุณ พอดีผมมีข่าววงในเรื่องเพลงใหม่ที่จะเอามาเซอร์ไพรส์พอดี" ร่างสูงโปร่งของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์บนใบหน้า ส่งผลให้บรรยากาศที่กำลังเดือดดาลเป็นไฟขนาดย่อมชะงักกึกทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความฟินในตอนนี้นะคะ