ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานสั่นระริกตามแรงกระแทกจากนิ้วเรียวยาวที่รัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง เสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องเซิร์ฟเวอร์สำรองในสตูดิโอดังฮัมต่ำแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่เย็นยะเยือกจนขนลุกชัน ทว่าเม็ดเหงื่อกาฬกลับผุดพรายขึ้นตามไรผมของคิรินทร์ โปรดิวเซอร์หนุ่มฝีมือฉกาจผู้ไม่เคยยอมสยบให้ปัญหาใดในวงการเพลงต้องมานั่งขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อขึ้นเป็นสันนูน เดโม่เพลงหลักของอัลบั้มใหม่ที่ใช้เวลาปลุกปั้นมาสามเดือนเต็ม ถูกเข้ารหัสล็อกด้วยอัลกอริทึมระดับทหาร โค้ดปริศนาบนหน้าจอกระพริบเตือนสีแดงฉานฟ้องความพินาศที่กำลังจะมาถึง หากเปิดตัวเพลงไม่ได้ตามกำหนดสัญญาลิขสิทธิ์มูลค่าหลายสิบล้านจะกลายเป็นเศษกระดาษทันที และคนที่ยื่นหน้าเข้ามาในห้องควบคุมตอนนี้ด้วยท่าทีลอยชายราวกับเรื่องคอขาดบาดตายตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องตลกคาเฟ่ ก็คือ 'กษิดิ์เดช' หรือเซน ซูเปอร์สตาร์อัลฟ่าหนุ่มเจ้าของเสียงร้องที่แพงที่สุดในประเทศ "ทีมไอทีบอกว่าต้องให้ฉันมายืนยันตัวตนด่วน... แต่ดูเหมือนว่ารหัสผ่านชุดนี้ จะยาวเท่ากับความเย่อหยิ่งในตัวโปรดิวเซอร์คนเก่งพอดีนะคะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่เอ่ยขึ้นอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนหลังเก้าอี้ทำงานของเขาอย่างไร้มารยาท กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์และพริกไทยดำจางๆ ที่ลอยกรุ่นออกมาจากตัวอัลฟ่าหนุ่ม แผ่ซ่านกดดันประสาทสัมผัสของโอเมก้าหนุ่มจนต่อมรับกลิ่นหลังคอเริ่มร้อนผ่าว คิรินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งพล่าน มือเรียวหยุดพิมพ์ชั่วขณะก่อนจะหันขวับกลับไปเผชิญหน้า "คุณเล่นตลกอะไรอยู่เซน? ไฟล์ในเซิร์ฟเวอร์กลางถูกล็อก และคุณคือกุญแจดอกเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงในฐานะเจ้าของโปรเจกต์ อย่ามาทำเป็นเล่นสนุกในเวลาแบบนี้" คิรินทร์กัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยตวัดมองอัลฟ่าหนุ่มด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ความนิ่งขรึมที่เคยใช้สยบคนทั้งค่ายพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อต้องรับมือกับความกวนประสาทของคนตรงหน้า เซนโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับกรอบแว่นสายตาของอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นช่างยั่วเย้าและน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน "ใครบอกว่าฉันเล่นล่ะ, คีย์? ฉันแค่กำลังเรียกร้องความสนใจจากโปรดิวเซอร์คนสวย... อ้อ, มือปราบความสมบูรณ์แบบ ที่เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับหน้าจอจนลืมไปแล้วมั้งว่าฉันยืนรอให้เธอหันมาสนใจตั้งแต่บ่ายโมง" "นี่คุณเสียสติไปแล้วหรือไง! โปรเจกต์นี้เดิมพันด้วยชื่อเสียงของพวกเราทุกคนนะ!" คิรินทร์ลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง ทว่าด้วยความที่เก้าอี้หมุนถอยหลังกะทันหัน ทำให้ร่างบางเสียหลักเซถอยหลังไปชนกับชั้นวางแผ่นเสียงด้านหลัง แขนแกร่งของอัลฟ่าหนุ่มไวกว่าความคิด เขาคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันตามสัญชาตญาณ ร่างของทั้งคู่จึงแนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน กลิ่นฟีโรโมนของเซนเข้มข้นขึ้นจนน่าเวียนหัว คิรินทร์พยายามดันอกแกร่งออกทันที แต่แรงของอัลฟ่าระดับท็อปสตาร์มีหรือที่โอเมก้าอย่างเขาจะสู้ไหว ยิ่งขัดขืน อ้อมแขนที่โอบรอบเอวก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น "ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงหวานตวาดแหวด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความกระอักกระอ่วนจากระยะประชิดที่อันตรายเกินไป "ถ้าปล่อยแล้วใครจะปลดล็อกให้เธอละครับ?" เซนกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนทำให้ขนลุกซู่ "ฉันมีเงื่อนไข... ถ้าเธอตกลง ไฟล์เดโม่นั่นจะกลับมาใช้งานได้ภายในสามวินาที แต่ถ้าไม่... เรามานั่งมองหน้ากันจนกว่าค่ายจะเจ๊งไปข้างหนึ่งดีไหม?" คิรินทร์หยุดชะงัก ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด "เงื่อนไขอะไรของคุณ? อย่ามาเล่นตุกติกนะเซน" "ง่ายนิดเดียว..." เซนเลิกคิ้วขึ้นอย่างอารมณ์ดี ปลายนิ้วเรียวไล้เบาๆ ที่กรอบแว่นสายตาของคิรินทร์ก่อนจะถือวิสาสะถอดมันออกอย่างนุ่มนวล เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่ตื่นตระหนกและไร้ซึ่งเกราะป้องกัน "ย้ายมาค้างที่คอนโดฉันสามวัน เพื่อทำการ 'บรีฟงาน' นอกสถานที่แบบตัวต่อตัว ห้ามปฏิเสธ ห้ามพาธามมาด้วย และห้ามปิดมือถือเด็ดขาด" "คุณบ้าไปแล้วหรือไง! ให้ฉันไปค้างที่ห้องคุณเนี่ยนะ? เพื่ออะไรไม่ทราบ!" คิรินทร์เบิกตากว้างกับข้อเสนอสุดโต่งที่ไร้เหตุผลสิ้นเชิง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงความเสี่ยงอันตรายของการเข้าไปอยู่ในถ้ำเสือตามลำพังกับอัลฟ่าอันตรายอย่างกษิดิ์เดช "ก็เพื่อความราบรื่นในการทำงานยังไงล่ะครับ" เซนยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังยื่นข้อเสนอซื้อกาแฟสักแก้ว ไม่ใช่การกักตัวโปรดิวเซอร์หนุ่มไปอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน "เธอรู้ดีว่าถ้าไม่มีฉันยืนยันตัวตนด้วยไบโอเมตริกซ์ขั้นสูง ไฟล์นั้นจะถูกทำลายอัตโนมัติภายในสิบนาที... เลือกเอา ระหว่างยอมจำยอมมาเป็น 'แขกคนพิเศษ' ของฉัน หรือจะนั่งมองน้ำพักน้ำแรงสามเดือนสลายหายไปกับตา" สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความท้าทายและดื้อรั้น คิรินทร์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองทำงานหนักท่ามกลางวินาทีเป็นตายของโปรเจกต์เพลง ความแค้นเคืองและทิฐิตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขารู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้อีกแล้ว นิ้วเรียวสวยกำหมัดแน่นข้างลำตัวด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอัลฟ่าหนุ่มที่รอฟังคำตอบด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ "คุณมัน... คนฉวยโอกาสที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยเซน!" คิรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเจ็บใจ "ขอบอกว่ารับคำชมนั้นไว้นะครับ" เซนหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ร่างสูงผละออกจากร่างบางอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะเอื้อมมือไปกดแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์เพียงสามครั้ง เสียงระบบปลดล็อกก็ดังขึ้นพร้อมกับไฟล์เดโม่หลักที่กลับมาแสดงผลเป็นสีเขียวสมบูรณ์แบบทันเวลาพอดิบพอดี คิรินทร์ยืนมองหน้าจอด้วยความโล่งอกปนความแค้นเคือง ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากต่อว่าอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับการผลักประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะของธาม ผู้จัดการส่วนตัวที่หน้าตาตื่นตระหนก "คีย์! แย่แล้ว! ข้างล่างตึก... นักข่าวสายบันเทิงแห่กันมาเต็มล็อบบี้เลย พวกเขารู้ข่าวเรื่องไฟล์เดโม่รั่วไหลได้ยังไงไม่รู้!" ธามหอบหายใจโยนแท็บเล็ตในมือให้เพื่อนสนิทดู พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งฉบับด่วนระบุชัดเจนถึงวิกฤตการณ์ค่ายเพลง และภาพถ่ายปาปารัซซี่ของเซนที่ก้าวเข้าตึกเมื่อชั่วโมงก่อนหลาอยู่บนหน้าจอ คิรินทร์หน้าถอดสีทันทีเมื่อตระหนักว่านี่ไม่ใช่ปัญหาธรรมดาเสียแล้ว ดวงตาคู่สวยหันกลับไปมองอัลฟ่าหนุ่มตัวต้นเหตุที่ยืนยันรอยยิ้มมุมปากไว้เช่นเดิม ราวกับล่วงรู้เหตุการณ์ทั้งหมดล่วงหน้าอยู่แล้ว "ยินดีต้อนรับสู่เกมของจริงนะครับ โปรดิวเซอร์คนเก่ง..." เซนกระซิบเสียงเบาหู ขณะที่เสียงก้าวฝีเท้าอันรีบร้อนและเสียงแฟลชวับแวมจากด้านนอกกำลังประชิดเข้ามาใกล้ห้องสตูดิโอทีละน้อย ... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 4 ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!