ประกาศิตจากค่าย

"ถ้าคุณยังคุมสติไม่ได้แบบนี้ ก็กลับไปนอนพักที่บ้านเถอะค่ะคิรินทร์ งานของเซนไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะให้ใครมานั่งเขวเพราะข่าวลือไร้สาระพวกนั้น" เสียงหวานทว่าเฉียบขาดของ ‘คุณกมล’ ผู้บริหารหญิงทรงอิทธิพลดังสะท้อนก้องในห้องประชุมใหญ่ คิรินทร์เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เขานั่งตัวตรงท่ามกลางสายตาของบอร์ดบริหารที่จับจ้องมาเป็นจุดเดียว ฝ่ามือใต้โต๊ะกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้าเนื้อ กระดาษรายงานความนิยมบนโต๊ะถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างรุนแรงต่อกระแสวิพากษ์วิจารณ์ในโซเชียลมีเดียที่กำลังลุกลาม "ผมไม่ได้เขวครับ... เอ้อ... ดิฉันหมายถึง ผมยังจัดการได้ตามกำหนดการ" คิรินทร์โต้ตอบ เสียงเรียบสนิทแต่แฝงด้วยความกดดัน "จัดการได้งั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างดังแทรกขึ้นจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ‘กษิดิ์เดช’ หรือเซน นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ แววตาคมกริบดุจสัตว์ป่าของอัลฟ่าหนุ่มกวาดมองโปรดิวเซอร์คนเก่งที่กำลังหน้าเสีย ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบกับผู้บริหาร "ถ้าทีมโปรดักชันยังประสานงานกันได้ห่วยแตกแบบนี้ ต่อให้ผมเป็นเทวดามาจากไหน เพลงมันก็ออกมาเป็นขยะอยู่ดีครับ" คิรินทร์หันขวับไปมองเซน ดวงตาสวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ที่เพลงมันเป็นขยะ คุณคิดว่าเพราะใครล่ะเซน? เพราะใครกันแน่ที่เอาแต่ใจจนห้องอัดแทบพังตลอดทั้งอาทิตย์!" "ก็เพราะเพลงที่คุณแต่งมันไม่ได้เรื่อง! ความรู้สึกมันตายด้านเหมือนนิสัยคุณนั่นแหละ!" "พอได้แล้ว!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่น กรมห้ามทัพด้วยสายตาคมปลาบ "ฟังนะ ทั้งคู่... ข่าวเรื่องพวกคุณสองคนนัวเนียกันหลังห้องอัดมันหลุดไปถึงหูสื่อแล้ว ถ้าโปรเจกต์อัลบั้มนี้ยอดขายไม่พุ่งกระฉูด หรือไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าพวกคุณทำงานด้วยกันอย่างมืออาชีพได้จริงๆ ค่ายจะสั่งระงับการโปรโมตทั้งหมด และเชิญพวกคุณออกไปเคลียร์ตัวเองข้างนอกซะ" ห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน คิรินทร์รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เขามองเห็นแววตาของผู้บริหารที่เต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด ความฝันที่เขาสร้างมากับมือเกือบพังทลายเพียงเพราะคำครหาที่เขายังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่า ระหว่างเขากับอัลฟ่าจอมหยิ่งตรงหน้านี้ มันคืออะไรกันแน่ หลังจบการประชุม คิรินทร์เดินลิ่วออกจากห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเครียด เขาหลบเข้าไปในมุมอับของระเบียงทางเดินเพื่อสูดหายใจ แต่ยังไม่ทันจะสงบสติอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ของเซนก็เดินตามมาประชิดตัว กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นไม้สนหอมจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวทำเอาคิรินทร์ชะงัก "กลัวเหรอ?" เซนถาม เสียงที่เคยกระด้างในห้องประชุมกลับเบาลงจนน่าใจหาย เขาก้าวเข้ามาเบียดจนคิรินทร์ถอยหลังไปชนกับกำแพง "ถอยไป เซน... เราไม่ได้อยู่ในโหมดทำงาน" คิรินทร์พยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงของอัลฟ่าระดับหัวแถวมีหรือที่โอเมก้าอย่างเขาจะต้านทานไหว "ทำไม? กลัวคนอื่นเห็นเหรอว่าโปรดิวเซอร์ที่หยิ่งยโสของคุณกษิดิ์เดชคนนี้ จริงๆ แล้วก็แค่โอเมก้าที่ตัวสั่นทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้" เซนขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นรดที่ข้างหู ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทำเอาคิรินทร์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า "เราต้องจบเรื่องนี้... ข่าวลือนั่นมันจะทำลายคุณ" คิรินทร์พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น เซนหัวเราะในลำคอ มือหนาคว้าข้อมือของคิรินทร์ตรึงไว้กับกำแพง "คุณนี่มันซื่อบื้อจริงๆ นะคิรินทร์ ข่าวลือมันจะทำลายผมได้ไง ในเมื่อผมเป็นคนปล่อยข่าวให้พวกนักข่าวพวกนั้นสนใจใน 'ความสัมพันธ์' ของเราเอง" ดวงตาของคิรินทร์เบิกกว้าง "คุณว่าไงนะ?" "ถ้าไม่มีข่าวฉาว ก็ไม่มีใครสนใจฟังเพลงที่ไม่ได้มีสตอรี่... ผมต้องการให้ทุกคนรู้ว่าโปรดิวเซอร์ของผม 'เป็นของใคร' และคุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปมองใครนอกจากผม" เซนกดเสียงต่ำลง กระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของคิรินทร์เต้นผิดจังหวะ "และถ้าอยากให้ค่ายเลิกกดดัน ก็แค่ทำให้พวกเขาเห็นว่าเราทำงานด้วยกันได้ดีแค่ไหน... หรือจะลองพิสูจน์ให้ดูตรงนี้เลยดีไหม ว่าผมจูบเก่งแค่ไหนตอนที่อารมณ์ไม่ดี" คิรินทร์ใจหายวาบเมื่อเห็นแววตาเอาจริงของอีกฝ่าย แต่ก่อนที่เซนจะได้ขยับเข้าไปใกล้กว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของธามก็ดังขึ้นที่มุมทางเดิน "คีย์! คุณอยู่ที่นี่เอง ผู้บริหารเรียกให้กลับเข้าไปเซ็นสัญญาฉบับใหม่ที่ต้องคุมเข้มเรื่องชู้สาว... เอ๊ะ" ธามชะงักค้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สองร่างที่เบียดชิดกันจนแทบจะเป็นเนื้อเดียว แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์สะท้อนใบหน้าของเซนที่ดูเรียบเฉยทว่าแฝงความร้ายกาจ ในขณะที่คิรินทร์นัยน์ตาไหวระริกด้วยความตกใจและสับสน "สัญญาฉบับใหม่งั้นเหรอ?" เซนแสยะยิ้ม มองไปที่ธามแล้วเบนสายตากลับมาสบตาคิรินทร์ "น่าสนุกดีนี่... งั้นเรามาดูกันว่าสัญญาที่ห้ามมีความสัมพันธ์เนี่ย คิรินทร์จะกล้าเซ็นมันลงไปได้ยังไง ในเมื่อเขายังติดหนี้คำตอบผมอยู่เลย" เซนปล่อยมือจากข้อมือคิรินทร์แล้วหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นฟีโรโมนที่ยังคงอบอวลชวนให้ใจสั่นระรัว คิรินทร์ยืนนิ่งค้าง สมองตื้อไปหมดเมื่อเห็นร่างของผู้บริหารเดินตามหลังธามออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนจะเป็นประกาศิตครั้งสุดท้ายของชีวิตการทำงานที่เขารัก ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งให้กระต่ายพระจันทร์นะคะ หวังว่าจะถูกใจความเข้มข้นในตอนนี้กันนะคะ!