ทริปเก็บตัวกระชับมิตร

ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือธามไม่ได้มีระเบิดซุกซ่อนอยู่ข้างใน แต่น้ำหนักของมันกลับถ่วงดิ่งลงจนเกือบจะดึงความมั่นใจทั้งหมดของคิรินทร์ให้ร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น ปลายจมูกของโปรดิวเซอร์หนุ่มยังคงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนป่าเจือจางที่เซนทิ้งไว้ก่อนจะเดินจากไป… มันเป็นกลิ่นที่ฉقกระชากความนึกคิดและสร้างความปั่นป่วนในอกได้อย่างน่าประหลาด แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสูดดมกลิ่นอายอันตรายจากอัลฟ่าเจ้าปัญหา "ทางผู้บริหารชุดใหม่เขาอยากให้เราย้ายฐานการทำงานไปทำเพลงกันแบบปิดตายที่รีสอร์ตแถวเขาใหญ่ค่ะคุณคีย์" ธามเปิดซองเอกสารพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนาฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด "เขาบอกว่าโปรเจกต์นี้คือโอกาสสุดท้าย ถ้าเพลงนี้ไม่ปัง ค่ายอาจจะต้องพิจารณาเรื่องการยุบทีมโปรดิวชันของเรา" คิรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย นัยน์ตาคู่คมวาววับด้วยความท้าทายที่ถูกจุดประกายขึ้นมาท่ามกลางความอับจนหนทาง "โอกาสสุดท้าย? หึ… พูดให้ถูกคือพวกเขาแค่อยากหาแพะรับบาปถ้าอัลฟ่าเทวดานั่นทำยอดสตรีมไม่ถึงเป้าต่างหากล่ะค่ะ" คิรินทร์กอดอก สายตามองตรงไปยังทิศทางที่ร่างสูงโปร่งของเซนเพิ่งเดินหายลับไป "แต่ในเมื่อพวกเขาอยากให้เราไปขุดทองในนรก ฉันก็จะทำให้ดูว่าเพลงที่พวกเขาคิดว่าเน่าหนอน มันจะพลิกกลับมาตบหน้าคนในห้องประชุมเมื่อครู่ยังไง" และนั่นคือจุดเริ่มต้นของมหกรรมทริปเก็บตัวกระชับมิตร (ที่น่าอึดอัดที่สุดในประวัติศาสตร์วงการเพลง) รถตู้คันหรูเคลื่อนตัวออกจากตึก ighlight Entertainment มุ่งหน้าสู่หุบเขาอันเงียบสงบ บรรยากาศภายในรถอวลไปด้วยความเงียบงันที่หนาเตอะจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ ธามเลือกที่จะไปนั่งเบาะหน้าคู่กับคนขับเพื่อหลีกเลี่ยงสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่กำลังดึงดูดและผลักไสกันอยู่ด้านหลัง คิรินทร์นั่งติดหน้าต่าง เปลือกตาสีมุกปิดสนิทเพื่อหลีกหนีสายตาคู่คมที่จ้องมองมาทางเขาไม่วางตาตั้งแต่รถเคลื่อนออกจากกรุงเทพฯ "ถ้าจะมองจนเนื้อตัวฉันทะลุขนาดนั้น ช่วยจ่ายค่าลิขสิทธิ์สายตามาด้วยนะคะคุณกษิดิ์เดช" คิรินทร์ลืมตาขึ้น ปรายหางตามองอัลฟ่าหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างๆ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติระบายรอยยิ้มกวนประสาทที่เห็นแล้วชวนให้อยากหยิบแฟ้มเพลงฟาดหน้าสักที "ไม่ได้มองตัว… มองเนื้อเพลงต่างหากล่ะครับโปรดิวเซอร์" เซนจงใจเน้นเสียงคำว่า 'โปรดิวเซอร์' ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจยั่วเย้า ร่างสูงขยับกายเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างเกือบจะเบียดชิดกับร่างโปร่ง "ได้ยินว่าคุณคีย์หวงเพลงนี้ยิ่งกว่าไข่ในหิน แต่ทำไมตอนอยู่ในห้องประชุมถึงทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปลานประหารล่ะครับ หรือว่ากลัว… กลัวว่าจะต้องมาติดเกาะอยู่กับผมสองต่อสอง?" "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ" คิรินทร์หันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าที่เริ่มเข้มข้นขึ้นตามอารมณ์คลอเคลียอยู่ปลายจมูก "ฉันแค่รำคาญกลิ่นหมาป่าแถวนี้ที่มันส่งกลิ่นรบกวนสมาธิคนอื่นต่างหากค่ะ หน้าต่างก็เปิดไม่ได้ ยังจะต้องมาทนฟังเสียงบ่นน่ารำคาญอีกสองวันเต็มๆ ฉันน่าจะขอผู้บริหารลาออกตั้งแต่เมื่อเช้าให้รู้แล้วรู้รอด" เซนไม่โกรธ กลับหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน มือหนายื่นออกไปราวกับจะปัดปอยผมที่ตกลงมาปร็อกใบหน้าเนียนของอีกฝ่าย แต่คิรินทร์ไวกว่า เอี้ยวตัวหลบราวกับงูพิษหลบไม้ พร้อมกับปัดมือนั้นออกอย่างไม่ใยดี "อย่ามาแตะต้องตัวฉันค่ะ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น" "ปากแข็งชะมัด…" เซนพึมพำ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบางเฉียบที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อน "เวลาดุ… คุณดูเหมือนแมวป่าตัวเล็กๆ ที่พยายามจะกางกรงเล็บขู่ผม น่ารักดีนะ" "ใครแมว! ถอยไปห่างๆ เลยนะเซน!" การปะทะฝีปากดำเนินไปตลอดทางจนกระทั่งรถตู้เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทหน้าวิลล่าส่วนตัวท่ามกลางแมกไม้เขียวขจี อากาศที่นี่บริสุทธิ์และเย็นสบาย แต่สำหรับคิรินทร์แล้ว… บรรยากาศรอบตัวเขากำลังจะเดือดพล่านด้วยฝีมือของซูเปอร์สตาร์ตัวแสบคนนี้ รีสอร์ตแห่งนี้ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับทีมงานและศิลปินเพื่อการทำเพลงโดยเฉพาะ แต่ปัญหาคือ… ห้องพักในวิลล่าหลังนี้เหลือห้องนอนใหญ่ที่มีเตียงคู่เพียงห้องเดียว กับห้องโซฟาเบดด้านนอกที่ทั้งแคบและไม่เหมาะกับการนอนพักผ่อนติดต่อกันหลายคืน "ห้องนี้สำหรับโปรดิวเซอร์คนเก่ง ส่วนห้องข้างนอก… สำหรับผู้จัดการส่วนตัวที่น่ารักอย่างคุณธาม" เซนก้าวเข้ามาหยิบกุญแจห้องจากมือเจ้าหน้าที่รีสอร์ตหน้าตาเฉย ก่อนจะโยนมันลงบนเตียงนอนนุ่มในห้องใหญ่ แล้วหันมามองคิรินทร์ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คิรินทร์ตาโตทันที "เดี๋ยวนะคะ! แล้วคุณล่ะ จะไปนอนที่ไหน?" "ก็ห้องนี้ไงครับ" เซนตอบหน้าตาเฉย พร้อมกับทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนอนเตียงกว้างอย่างสบายใจอารมณ์ "เตียงออกจะกว้าง นอนสองคนได้สบายๆ หรือว่า… คุณคีย์ไม่กล้า? กลัวตัวเองจะห้ามใจไม่ไหวจนต้องเผลอมากอดผมกลางดึกกันแน่ล่ะครับ?" "ประสาท!" คิรินทร์พ่นลมหายใจด้วยความโมโหจนอกกระเพื่อม "ฉันไม่มีทางนอนร่วมห้องกับคุณเด็ดขาด ธาม! สลับห้องกับฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ธามที่ยืนอยู่หน้าห้องรีบยกมือขึ้นปฏิเสธเป็นพัลวัน พร้อมกับส่งสายตาขอร้องมาให้เพื่อนสนิท "โอ๊ยคุณคีย์คะ! เตียงโซฟาข้างนอกนั่นแข็งยังกะแผ่นไม้ ปวดหลังตายพอดี… แล้วอีกอย่าง บอสสั่งมานะคะว่าห้ามขัดใจคุณเซนเด็ดขาด ไม่งั้นโปรเจกต์ปลิวแน่ๆ ยอมๆ ไปเถอะค่ะ ถือว่าทำเพื่อทีม!" พูดจบ ธามก็ชิ่งหนีหายลับไปจากหน้าห้องทันที ทิ้งให้คิรินทร์ยืนกำหมัดแน่นอยู่เบื้องหน้าอัลฟ่าหนุ่มที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างคุกคาม เซนหยุดยืนตรงหน้าโปรดิวเซอร์หนุ่ม กลิ่นฟีโรโมนสนป่าผสมกับกลิ่นฝนแรกเริ่มโอบล้อมร่างของคิรินทร์ไว้จนแทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้ มือหนายื่นไปจับลูกบิดประตูห้องนอนแล้วบิดล็อกมันดัง 'คลิก' เพื่อตัดขาดโลกภายนอก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่กำลังไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "ทีนี้… ก็ไม่มีใครมารบกวนเวลา 'กระชับมิตร' ของเราแล้วล่ะครับ คุณโปรดิวเซอร์" เซนกระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนแผ่วเบาจนคิรินทร์สะท้านเฮือก ขนลุกชันไปทั้งร่าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล… และในวินาทีที่คิรินทร์กำลังจะอ้าปากด่ากราดเพื่อรักษาฟอร์ม เซนก็เอื้อมมือมาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปัง! จากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของธามที่ดังทะลุเข้ามา "คุณคีย์! คุณเซน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! มีปาปารัซซี่แอบตามพวกเรามาถึงที่นี่ แถมตอนนี้พวกเขากำลังถ่ายรูปหน้าวิลล่าอยู่ด้วย!" คำพูดนั้นทำให้เซนชะงัก ร่างสูงผละออกจากคิรินทร์ทันที นัยน์ตาคู่คมเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ขณะที่คิรินทร์หน้าถอดสีเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ… แต่มันคือแผนการบางอย่างที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายพวกเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่มาถึง! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กระต่ายพระจันทร์นะคะ