การผจญภัยของคู่หูมือใหม่

เศษเสี้ยวตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานที่ยังคงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีครามจางๆ ก่อนจะถูกกลืนหายไปกับความเงียบงันของป่าสนหมอกในยามสนธยา รอยแยกมิติที่เคยเปิดอ้ากว้างบัดนี้ประสานสนิทหลอมรวมเป็นผืนแผ่นดินเดิม ทว่าความกดดันอันหนักอึ้งที่กดทับลงบนบ่าของพวกเรายังคงชัดเจนราวกับมีใครเอาทั่งเหล็กมาวางทับไว้ "ถ้าเจ้านั่นก้าวเท้าข้ามผ่านมาอีกแค่คريبเซนติเมตรเดียว ระบบประเมินความเสียหายของฉันคงได้รันโค้ดพังทลายเป็นรอบที่สองในรอบสัปดาห์แน่ๆ ค่ะ เรย์" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของเอลาร่าดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างเพรียวบางในชุดคลุมสีดำสนิทขยับถอยหลังเล็กน้อยเพื่อพิงแผ่นหลังเข้ากับลำต้นของสนยักษ์โบราณ ดวงตาคู่สวยที่มักจะเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ได้ บัดนี้ฉายแววระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวยาวของเธอยังคงแตะอยู่บริเวณขมับราวกับกำลังพยายามปิดกั้นสัญญาณรบกวนบางอย่างที่หลงเหลือมาจากรอยแยกนั้น ฉัน—เรย์ ชายหนุ่มผู้เลือกเส้นทางชีวิตแสนเรียบง่ายในเกม VRMMO นี้—ก้มลงมองซากกิ่งไม้และเศษเหล็กขึ้นสนิมที่เก็บรวบรวมไว้ในกระเป๋าคาดเอวพลางหัวเราะแห้งๆ ออกมาเบาๆ "อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ... เอ้ย! เอлาร่า แบบนี้นี่เองค่ะ ฉันเกือบติดปากพูดผิดไปซะแล้ว" ฉันรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อหันไปสบตากับดวงตาสีมรกตที่หันมามองค้อนนิดๆ อาจารย์สาวลึกลับของเราไม่ชอบให้ใครปฏิบัติกับเธอเหมือนเด็กฝึกหัด แม้ว่าในทางทฤษฎีแล้ว เธอจะเป็นอดีต AI ผู้ดูแลระบบที่เพิ่งหลุดรอดจากระบบปิดตายมาได้หมาดๆ ก็ตามที "หึ รู้ตัวก็ดีแล้วค่ะ" เอลาร่าปัดฝุ่นตามชายเสื้อคลุมของตัวเองด้วยท่าทางเย่อหยิ่งนิดๆ ตามประสาอดีตผู้คุมกฎ "จำไว้ว่าตอนนี้ฉันไม่ใช่ผู้ดูแลระบบที่คอยแก้บั๊กให้คุณอีกต่อไปแล้ว แต่ฉันคือ 'เอลาร่า' นักเวทฝึกหัด... เอ่อ หรืออะไรทำทำนองนั้นที่คุณตั้งให้ตามสถานะในปาร์ตี้ต่างหากล่ะคะ" "ครับ... อ๊ะ ค่ะ!" ฉันยิ้มรับบางๆ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบตัว บรรยากาศของ 'เขตเริ่มต้น: หุบเขาละอองดาว' ในตอนนี้ช่างแตกต่างจากตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง แสงสีทองอบอุ่นถูกแทนที่ด้วยหมอกหนาทึบที่เริ่มแผ่ขยายตัว ชวนให้นึกถึงกลิ่นอายของดันเจี้ยนระดับสูงมากกว่าจะเป็นพื้นที่สำหรับผู้เล่นใหม่เลเวลไม่เกินสิบ เควสต์แรกที่ระบบมอบหมายให้เราทำร่วมกันในฐานะปาร์ตี้สองคนมีชื่อว่า *'เก็บกวาดเศษซากแห่งอดีต'* ฟังดูผิวเผินอาจเป็นเควสต์หาของกระจอกๆ ที่ผู้เล่นทั่วไปมักจะกดข้ามเนื้อเรื่องเพื่อรีบไปเก็บเลเวลกับมอนสเตอร์หน้าตาคิ้วท์ๆ ในทุ่งหญ้า แต่สำหรับคนที่มีงานอดิเรกชอบรื้อค้นถังขยะและสะสมขยะเวทมนตร์อย่างฉันแล้ว นี่คือขุมทรัพย์ชัดๆ "ตามบันทึกของเควสต์ จุดที่เราต้องไปส่งมอบเศษเหล็กเวทมนตร์ชุดแรกอยู่เลยพ้นแนวต้นสนกลุ่มนี้ไปค่ะ" ฉันชี้ไปยังเส้นทางลาดชันที่ปกคลุมด้วยรากไม้ยักษ์ หน้าจออินเทอร์เฟซส่วนตัวแสดงแผนที่แบบสามมิติที่เอลาร่าช่วยเขียนทับโค้ดเดิมขึ้นมาใหม่ ทำให้เราเห็นเส้นทางหลบเลี่ยงพวกมอนสเตอร์ระดับสูงได้อย่างแม่นยำ เอลาร่าก้าวเดินนำหน้าไปก่อนเล็กน้อย ฝีเท้าของเธอเบาราวกับไร้น้ำหนัก ปลายไม้เท้าสีขาวนวลในมือสะท้อนแสงเรืองรองจางๆ เพื่อส่องทาง ท่าทางของเธอยังคงมีความเป็น 'ผู้ควบคุม' หลงเหลืออยู่ทุกกระเบียดนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นการกวาดสายตาสำรวจมุมอับสายตา หรือการคำนวณองศาความลาดชันของพื้นดินด้วยความรวดเร็ว "ระวังด้วยค่ะ... มีร่องรอยการขุดคุ้ยดินสดๆ ห่างจากจุดที่เรายืนอยู่ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณสิบเมตร รัศมีการกระจายตัวของเศษซากดินบ่งบอกว่าไม่ใช่ฝีมือของสัตว์ป่าทั่วไป แต่เป็น 'โกเลมดินเหนียว' เลเวลแปดที่น่าจะถูกปลุกขึ้นมาจากพลังงานของรอยแยกเมื่อครู่" เสียงเตือนของเอลาร่าดังขึ้นในจังหวะพอดีกับที่ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ ในหัว *ติ๊ง!* *[คุณได้รับข้อมูลเชิงวิเคราะห์จากสมาชิกปาร์ตี้ 'เอลาร่า': โกเลมดินเหนียว (เลเวล 8) - จุดอ่อนอยู่ที่แกนกลางพลังงานบริเวณหน้าอก]* ฉันอมยิ้มมุมปาก พลางเอื้อมมือไปหยิบ 'ท่อไอเสียเวทมนตร์เก่า' ที่ถอดมาจากซากหุ่นยนต์พิทักษ์ประตูเมืองในบทที่แล้วขึ้นมาถือไว้ มันไม่ใช่ศาสตราวุธระดับแรร์ที่ส่องแสงวิบวับ แต่มันคือท่อเหล็กตันหนาหนักเกือบสิบกิโลกรัมที่ผ่านการโมดิฟายด์ด้วยการอัดประจุมานาขั้นต่ำเข้าไปภายใน "ยอดเยี่ยมมากครับ... อ่า ฉันหมายถึง ยอดเยี่ยมมากค่ะอาจารย์" ฉันกระแอมเบาๆ เพื่อปรับน้ำเสียงให้เข้ากับสถานการณ์ "งั้นงานภาคสนามชิ้นแรกในฐานะคู่หูมือใหม่ ให้ฉันเป็นคนจัดการเจ้ากองดินเหนียวนั่นเองนะคะ" ไม่รอให้เอลาร่าได้เอ่ยท้วง ร่างของฉันก็พุ่งตัวออกไปจากเงาไม้ด้วยความเร็วที่ถูกคำนวณไว้แล้ว พื้นดินใต้เท้าแห้งกรอบส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ ท่ามกลางหมอกหนา ทันใดนั้นเงาร่างมหึมาสูงเกือบสามเมตรก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ดินโคลนสีดำสนิทรวมตัวกันเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ไร้ใบหน้า ดวงตาสองข้างส่องแสงสีแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว มันส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอสะเทือนไปถึงแผ่นอก *โครม!* หมัดขนาดเท่าโขดหินถูกเหวี่ยงใส่ฉันอย่างไม่ลังเล ลมพัดกรรโชกแรงจนผมปลิวไสว แต่ด้วยวิสัยทัศน์ที่เอลาร่าส่งตรงเข้าสู่เรตินาของฉันผ่านระบบเชื่อมต่อ ฉันจึงก้มตัวหลบวิถีหมัดได้อย่างเฉียดฉิว แรงลมจากการเหวี่ยงหมัดปะทะเข้ากับต้นไม้ด้านหลังจนเปลือกไม้แตกกระจาย "ช่องว่างสามวินาทีหลังการโจมตีแบบเต็มแรง!" ฉันตะโกนบอกพร้อมกับใช้เท้าขวาเป็นจุดหมุน เหวี่ยงท่อไอเสียในมือกระแทกเข้ากับข้อต่อหัวเข่าของโกเลมดินเหนียวอย่างแม่นยำ *เปรี้ยง!* เสียงโลหะกระทบดินโคลนอัดแน่นดังสนั่น โกเลมเซถลาไปด้านข้างเสียการทรงจำทันที แรงกระแทกจากการคำนวณมุมและน้ำหนักทำให้โครงสร้างของมันเริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยกเล็กๆ "อย่าเพิ่งลำพองใจไปค่ะ เรย์! พลังงานส่วนเกินจากรอยแยกเมื่อครู่กำลังถูกดูดซับเข้าไปที่แกนกลางของมัน ระวังหน้าอกของมันให้ดี!" เสียงเตือนของเอลาร่าดังแทรกขึ้นมาทันท่วงที พร้อมกับแสงสีฟ้าจางๆ ที่สว่างวาบขึ้นที่ปลายไม้เท้าของเธอ ฉันเบี่ยงตัวหลบสะเก็ดหินที่พุ่งสวนออกมาอย่างหวุดหวิด ดวงตากวาดมองไปยังจุดศูนย์กลางของร่างมหึมาที่กำลังเปล่งแสงสีส้มสว่างจ้า อุณหภูมิรอบตัวสูงขึ้นจนรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุ โกเลมดินเหนียวอ้าปากกว้างเตรียมพ่นกระสุนความร้อนเข้าใส่ฉันในระยะประชิด ถ้าเป็นผู้เล่นทั่วไปในเลเวลนี้คงเลือกที่จะวิ่งหนีหรือรอให้แทงkคนอื่นมาช่วยรับดาเมจ แต่สำหรับฉัน... ผู้ชายที่มีคลังสมองเต็มไปด้วยเศษขยะและอุปกรณ์ประหลาด นี่คือโอกาสทอง ฉันดึงกระบอกสูบเวทมนตร์ขนาดจิ๋วที่เก็บกวาดมาจากซากหุ่นยนต์พิทักษ์ประตูเมืองออกมาจากกระเป๋าคาดเอว มันคืออุปกรณ์ที่เอลาร่าเคยบอกว่า 'ไร้ประโยชน์และไม่มีโค้ดคำสั่งรองรับ' แต่ด้วยการปรับแต่งวงจรภายในด้วยมือของฉันเอง ทำให้มันกลายเป็น... ระเบิดแรงดันมานาชั่วคราว "รับนี่ไปหน่อยเถอะค่ะ เจ้ากองดินเหนียว!" ฉันโยนกระบอกสูบนั้นตรงเข้าไปในปากที่กำลังอ้ากว้างของโกเลม ก่อนจะดีดตัวถอยหลังด้วยทักษะการเคลื่อนไหวฉุกเฉินพร้อมกับเอลาร่าที่ร่ายเวทมนตร์บทใหม่อย่างรวดเร็ว "*บทเพลงแห่งความเงียบงัน... ฟريซ!*" สิ้นเสียงหวานแต่เยียบเย็นของเอลาร่า ละอองน้ำแข็งสีครามพุ่งเข้าปกคลุมรอบตัวของโกเลมดินเหนียวในพริบตา ความเย็นจัดปะทะเข้ากับความร้อนภายในที่กำลังจะระเบิด ทำให้ปฏิกิริยาทางเวทมนตร์เกิดการ 'ช็อก' อย่างรุนแรง *ตูมมม!* แรงระเบิด muffled อยู่ภายในร่างของโกเลม ทำให้เศษดินและโคลนกระจายออกไปรอบทิศทางโดยไม่ทำลายป่าโดยรอบ แกนกลางสีส้มที่หน้าอกแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่ร่างมหึมาจะทรุดฮวบลงกลายเป็นกองดินธรรมดาไร้พิษภัย ความเงียบสงบกลับคืนสู่หุบเขาอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของฉันและเสียงฝีเท้าของเอลาร่าที่เดินเข้ามาใกล้ อาจารย์สาวกวาดสายตามองซากกองดินตรงหน้าด้วยแววตาครุ่นคิด เธอย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเขี่ยเศษแกนกลางที่เหลืออยู่เพียงนิดหน่อยขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับฉัน "การประยุกต์ใช้อุปกรณ์ขยะของคุณเริ่มน่ากลัวขึ้นทุกทีแล้วนะคะ เรย์... วิธีการคำนวณแรงระเบิดให้หักล้างกับเวทมนตร์น้ำแข็งของฉันเมื่อครู่ มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้เล่นทั่วไปเขาทำกันหรอกนะ" เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายลงอย่างประหลาด "ก็เพราะมีอาจารย์คอยสนับสนุนข้อมูลที่แม่นยำไงครับ... อะแฮ่ม ฉันหมายถึง อาจารย์ค่ะ" ฉันหัวเราะร่วน พลางยื่นมือไปหยิบเศษแกนกลางเวทมนตร์ที่เรืองแสงจางๆ ขึ้นมาเพื่อเก็บเข้ากระเป๋า *ติ๊ง!* *[ระบบแจ้งเตือนภารกิจ: เควสต์ 'เก็บกวาดเศษซากแห่งอดีต' สำเร็จลุล่วง]* *[คุณได้รับไอเทมพิเศษ: 'เศษเสี้ยวความทรงจำแห่งหุบเขาละอองดาว' (ระดับ: SSS)]* หน้าจอสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของฉันแข็งค้างไปชั่วขณะ ไอเทมระดับ SSS จากเควสต์เริ่มต้นในป่ากระจอกๆ เนี่ยนะ? แถมชื่อของมันยัง... ก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยปากถามอะไร เอลาร่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ชะงักกะทันหัน ร่างเพรียวบางของเธอสั่นสะท้อนเล็กน้อย ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเธอมองทะลุผ่านม่านหมอกหนาทึบไปยังเบื้องลึกของป่า "เรย์... เงียบก่อนค่ะ..." เสียงกระซิบของเอลาร่าแผ่วเบาจนแทบขาดหาย แต่กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "นั่น... ไม่ใช่เร่งปฏิกิริยาจากรอยแยกธรรมดา..." เบื้องหน้าเรา ท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่าที่ลึกเข้าไปอีก ม่านหมอกสีขาวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือด พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่โกเลมปรากฏตัวเสียอีก และในวินาทีต่อมา เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดดึกดำบรรพ์ก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งหุบเขา พร้อมกับดวงตาสีแดงคู่มหาสมุทรนับร้อยดวงที่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกันในความมืดมิด --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ)*