แก้วที่ร้าวราน

กลิ่นอายน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันราคาแพงลอยวนอยู่ในอากาศ ปะปนกับความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนนิ่งสงอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นรูปร่างระหงที่เคยบอบช้ำให้ดูสง่างามและทรงพลังขึ้นเป็นเท่าตัว ดวงตาคู่คมใสหันมาสบประสานกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า โดยไม่ได้รับเชิญ สามปี... สามปีเต็มๆ ที่กระดาษหย่าใบนั้นถูกเซ็นด้วยความยินยอมพร้อมใจของฝ่ายเดียว สามปีที่เธอถูกผลไสให้จมอยู่กับกองซากปรักหักพังของชีวิตที่เขาเป็นคนจุดไฟเผาทำลาย แต่วันนี้ ผู้ชายคนที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี กำลังยืนอยู่ตรงนี้ด้วยลมหายใจที่กระชั้นถี่ และแววตาที่สั่นระริกราวกับคนสูญเสียสติ "ไม่คิดเลยนะคะ ว่าผู้บริหารระดับสูงของคินทร์กรุ๊ป จะไร้มารยาทถึงขั้นเดินเข้าห้องทำงานคนอื่นโดยไม่เคาะประตู" น้ำเสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด เธอกอดอกมองอดีตสามีด้วยท่าทีที่ราวกับเขาก็เป็นเพียงแค่นักลงทุนไร้ชื่อเสียงคนหนึ่งเท่านั้น อคินทร์กลืนก้อนความขมฝืดลงคอ ลมหายใจของเขาสะดุดกึกเมื่อได้ยินเสียงนั้น เสียงที่เขาเคยได้ยินแต่เสียงสะอื้นไห้ในคืนวันที่เขาใจร้ายใส่เธอ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานนั้นมากขึ้น ราวกับต้องการลดระยะห่างเพื่อพิสูจน์ว่าผู้หญิงตรงหน้าคือตัวจริง ไม่ใช่ภาพหลอนที่ความรู้สึกผิดสร้างขึ้นในยามค่ำคืน "ริน..." เสียงของเขาแหบพร่า สั่นเครืออย่างที่ชายผู้เย่อหยิ่งไม่เคยเป็นมาก่อน มือหนาข้างหนึ่งเผลอยื่นออกไป หมายจะแตะลงบนหลังมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะ "ผม... ผมดีใจจริงๆ ที่ได้เจอคุณอีกครั้ง" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบผิวเนื้อดังสนั่นก้องห้องทำงานกว้าง รินรดาสะบัดมือออกอย่างไม่ลังเล ใบหน้าสวยเชิดขึ้นด้วยความถือดี ดวงตาคู่สวยลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความแค้นที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเงียบงันมาเนิ่นนาน "อย่ามาแตะต้องฉันด้วยมือคู่นั้นค่ะ คุณอคินทร์" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองสำรวจร่างสูงที่เคยเป็นเจ้าชีวิตเธอด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกชื่อฉันด้วยซ้ำ ลืมไปแล้วหรือคะว่าเราหย่ากันขาดแล้ว... สามปีที่ผ่านมา คุณน่าจะมีความสุขกับโลกใบเดิมของคุณ ทำไมถึงต้องทำหน้าตาตื่นตระหนกราวกับเห็นผีเวลาเจอฉันด้วยล่ะคะ?" อคินทร์ไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นลูบแก้มที่ขึ้นรอยแดงเป็นปื้น ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย รอยยิ้มเย้ยหยันและแววตาที่มองมาอย่างไร้เยื่อใยนั้น บาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ เขาก้าวเข้าหาเธออีกก้าวอย่างไร้สติ ราหูความโหยหาและราคะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชาตลอดสามปีระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม "ผมขอโทษ..." อคินทร์เค้นคำนี้ออกมาจากส่วนลึกที่สุดของหัวใจ ดวงตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ "สิ่งที่ผมทำกับคุณในอดีต... ผมละอายใจจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แต่ริน... ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณอีกสักครั้ง" "ไถ่บาปงั้นเหรอคะ?" รินรดาทวนคำ เสียงหัวเราะของเธอช่างน่าฟังแต่กลับเย็นเยียบจนคนฟังหนาวสะท้าน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ที่ผสมกับความคุ้นเคยในอดีต "ความตายของลูกฉัน... กับชีวิตที่พังยอนของฉันในวันนั้น คุณจะเอาอะไรมาไถ่คะ เอาเงินพันล้านของคุณเหรอ? หรือเอาความเย่อหยิ่งที่คุณคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นมาแลก?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเสียบแทงใจดำ ทำให้อคินทร์ถึงกับเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ร่างสูงสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่กลิ่นกายหอมหวานที่คุ้นเคยกำลังทำให้เขาคลั่ง สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของตื่นขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว มือหนาพุ่งไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กไว้แน่นแล้วดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวโดยไม่สนกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น "ปล่อยฉันนะคะ! คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" รินรดาตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อถูกดึงเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้าง เธอพยายามขัดขืนและทุบตีลงบนลาดไหล่หนา แต่วแรงของผู้หญิงหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยความหิวกระหายได้ "ใช่... ผมมันบ้า!" อคินทร์คำรามต่ำในลำคอ ดวงตาดำมืดเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผาจนน่ากลัว "บ้าเพราะคิดถึงคุณทุกลมหายใจ บ้าเพราะมองไปทางไหนก็เห็นแต่เงาของคุณ! สามปีที่ไม่มีคุณ ผมเหมือนคนตายทั้งเป็น ริน... ได้โปรด ลงโทษผมเถอะ จะเกลียด จะตบตีผมแค่ไหนก็ได้ แต่อย่าทำเป็นมองไม่เห็นผมแบบนี้!" รสสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่รวบเอวบางไว้แน่นทำให้รินรดารู้สึกร้อนวูบวาบในอก ความทรงจำเก่าๆ ที่ทั้งหอมหวานและเจ็บปวดไหลทะลักเข้ามาในห้วงคำนึง ร่างกายของเธอจดจำสัมผัสของเขาได้ดีเกินไป... ดีจนน่ารังเกียจ อคินทร์ก้มลงมองเรียวปากอิ่มที่เผยอขึ้นด้วยความตกใจ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดพังทลายลงในวินาทีที่ริมฝีปากของเขาประทับลงบนเรียวปากนุ่มนั้นอย่างดุดันและโหยหา "อื้อ..." เสียงทท้วงประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปในลำคอ รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง จูบของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศก้องถึงความหิวโหยและความคลั่งไคล้ที่ถูกกักเก็บไว้เนิ่นนาน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือหนาที่โอบกอดเอวคอดเลื่อนขึ้นมาล็อกท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นอย่างจำยอม ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าวและหัวใจของเขาที่เต้นรำไปพร้อมๆ กับเธอ แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่มือเรียวที่เคยทุบตีกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความโหยหาที่ซ่อนเร้นกำลังกัดกินความตั้งใจทั้งหมดของเธอให้พังทลายลงในชั่วพริบตา อคินทร์ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้รินรดาได้หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบทอประกายความปรารถนาล้นปรี่ขณะก้มมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ "คุณยังเป็นของผม... ริน" เขากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเว้าวอนและเสน่หา "ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ร่างกายของคุณก็ยังต้องการผมเหมือนที่ผมต้องการคุณ..." รินรดาได้สติกลับคืนมา เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยวและเกลียดตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสนั้นพุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด เธอง้างมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าคนหลงตัวเองอีกครั้ง แต่ทว่า... ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อน ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ "คุณแม่คะ! น้องคีย์หาคุณแม่ไม่เจอ... อุ๊ย!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบเศษในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กๆ ที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่ใสจะเบิกกว้างเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าตัวโตยืนกอดคุณแม่ของตนอยู่ อคินทร์ชะงักกึก ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล ร่างสูงแข็งทื่อราวกับหินสลัก ดวงตาคมกริบค่อยๆ เคลื่อนสายตาจากใบหน้าของรินรดา ไปมองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า... เด็กชายที่มีโครงหน้า ดวงตา และริมฝีปาก ถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันราวกับส่องกระจกเงา! รินรดาหน้าซีดเผือด เธอรีบผลักอคินทร์ออกสุดแรง ก่อนจะพุ่งตัวไปอุ้มเด็กชายคนนั้นเข้าสู่อ้อมอกแล้วดึงเข้ามาซบหน้ากับไหล่ของเธออย่างปกป้อง ด้วยรักจากใจ ชฎาพรายไวน์แดง ค่ะ