ร่องรอยในอดีต

กลิ่นอับของฝุ่นปูนเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกจนแสบขัด ธาวินกำด้ามเหล็กงัดแงะในมือแน่นจนข้อพับนิ้วขึ้นสีขาวซีด รอยร้าวสีครามเข้มที่แผ่ขยายอยู่บนผนังคอนกรีตเสริมเหล็กตรงหน้าไม่ได้เป็นเพียงร่อง รอยความเสียหายทางกายภาพของโครงสร้างอาคาร แต่ทว่ามันกำลังสั่นพ้องกับบางสิ่งบางอย่างในห้วงความทรงจำส่วนลึกที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดชีวิต "ถอยออกมาค่ะ ธาวิน" เสียงหวานนุ่มทว่าเด็ดขาดของรินรดาเอ่ยเตือนขึ้น พร้อมกับปลายนิเรียวที่แตะลงบนบ่าของเขาเบาๆ เพื่อดึงสติกระแสพลังงานอาถรรพ์รอบตัวกำลังบิดเบี้ยวเป็นวงคลื่นสีเทาหม่น มันไม่ใช่พลังงานวิญญาณเร่ร่อนทั่วไป แต่มันคือ ‘ร่องรอย’ ที่ถูกบันทึกไว้ด้วยความกลัว ความสิ้นหวัง และแรงอาฆาตจากเหตุการณ์ในอดีต ธาวินผ่อนลมหายใจยาวเพื่อกดความสั่นเทาในอก ดวงตาคมกวาดมองลวดลายของรอยร้าวที่แตกแขนงออกไปราวกับใยแมงมุม ในฐานะสถาปนิก เขาอ่านแบบแปลนและโครงสร้างตึกมานับร้อยนับพัน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่โครงสร้างเหล่านั้นไม่ได้ฟ้องความผิดพลาดของผู้รับเหมา หากแต่กำลังฟ้อง ‘ความจริง’ ที่ถูกบิดเบือน "คุณริน ดูนี่สิครับ—เอ๊ย... ดูนี่นะคะ" ธาวินรีบเปลี่ยนคำสรรพนามในใจเมื่อเผลอใช้คำติดปาก รินรดายกมุมปากขึ้นน้อยๆ อย่างนึกขันในความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ นั้น แม้ในสถานการณ์ที่กดดัน "ความโค้งของรอยแตกร้าวชุดนี้ ไม่ได้เกิดจากการทรุดตัวตามธรรมชาติของดินฐานรากนะคะ" นิ้วมือของชายหนุ่มชี้ไปยังจุดตัดของคานคอนกรีต "มันมีทิศทางพุ่งเข้าหาเสาหลักต้นกลาง... รูปแบบการวิบัติแบบนี้ ฉันเคยเห็นมันที่ไหนสักแห่ง..." คำว่า ‘เคยเห็น’ หนักอึ้งอยู่ในลำคอ ภาพเศษปูนที่ถล่มลงมาทับถม เสียงกรีดร้อง และกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยย้อนกลับมาในโสตประสาท ความทรงจำในวัยเด็กที่เกือบเลือนหาย คดีอุบัติเหตุตึกถล่มครั้งใหญ่ที่คร่าชีวิตครอบครัวของเขาไปเกือบหมด เหลือเพียงเด็กชายตัวน้อยที่ติดอยู่ใต้ซากปรักหักพังนานกว่าสี่สิบแปดชั่วโมง รินรดาสังเกตเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายตามขมับของสถาปนิกหนุ่ม แววตานิ่งสงบของเธอฉายประกายความห่วงใย เธอหยิบยันต์กระดาษสีชาลงอักขระโบราณออกมาจากสาบเสื้อ ก่อนจะสะบัดมันเบาๆ ไปแปะติดไว้ที่รอยร้าว ทันใดนั้น กระแสพลังงานสีเทาที่ปั่นป่วนก็สงบลงทันที ราวกับถูกตรึงด้วยกาลเวลา "ตั้งสติไว้ค่ะ ธาวิน" เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นแต่ยังคงความทรงพลัง "วิญญาณหรือร่องรอยอาถรรพ์มักเล่นตลกกับความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุด เพื่อดึงให้เราตกลงไปในวังวนของมัน สิ่งที่คุณกำลังสงสัย... ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอนค่ะ" ธาวินก้มมองกระดาษยันต์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ร่องรอยร้าวบนผนังขยายตัวออกเล็กน้อยเผยให้เห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือเด็กขีดเขียนไว้ด้วยปูนขาว—*“พ่อครับ ช่วยผมด้วย”* หัวใจของธาวินกระตุกวูบ ลายมือนี้... เขารู้จักมันดี เพราะมันคือลายมือของเขาเองในวัยแปดขวบ! แต่วัยเด็กของเขาไม่เคยเหยียบย่างมายังอาคารร้างแห่งนี้ อาคารที่เพิ่งถูกขุดพบใต้พื้นดินจากการก่อสร้างโครงการใหม่ของตระกูลใหญ่ หรือว่า... เหตุการณ์ตึกถล่มเมื่อสิบปีก่อนไม่ได้เกิดขึ้นที่ไซต์งานเดิมตามที่เอกสารราชการระบุไว้? "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกชายของพ่อ" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดมิดในโถงทางเดินด้านหลัง ทั้งธาวินและรินรดากระโดดถอยหลังตั้งท่ารับมือพร้อมกัน รินรดากางอาคมเขตแดนสีทองจางๆ คุ้ม ครองรอบตัวทันที ขณะที่ธาวินใช้สายตามองทะลุผ่านความมืดเพื่อหารอยร้าวของพลังงานที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนในชุดสูทสถาปนิกยุคเก่าก้าวออกมาจากเงาดốc ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยรอยแผลเป็นฉกรรจ์จากคอนกรีตทับ และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคู่นั้นไม่มีแววตาของความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย มีเพียงรอยร้าวสีครามที่แตกสลายอยู่ทั่วใบหน้า "สวัสดีครับลูก... พ่อรอวันที่แกจะกลับมาซ่อมแซม ‘บ้าน’ หลังนี้ให้เสร็จมานานเหลือเกิน" ธาวินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อตระหนักว่าคดีปริศนาที่เขากำลังสืบสวนอยู่ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนแปลกหน้าคนใดเลย แต่มันคือกับดักที่ถูกออกแบบมาเพื่อทวงคืนชีวิตของเขาตั้งแต่วันแรกที่เขาก้าวเข้าสู่วิชาชีพสถาปัตยกรรม ก่อนที่ธาวินจะได้เอ่ยปากถามอะไร รินรดาก็คว้าแขนเขาไว้แน่น สีหน้าของมัคคุเทศก์วิญญาณเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "หนีไม่ได้แล้วค่ะ... เขามีสิทธิ์โดยชอบธรรมตามกฎแห่งอาถรรพ์เลือด เนื่องจากโครงสร้างตึกทั้งหมดถูกผูกวิญญาณด้วยชื่อของคุณตั้งแต่พิธีฝังเสาเข็มเมื่อสิบปีก่อนแล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับธาวินและรินรดานะคะ บทต่อไปความจริงอันน่าสะพรึงกำลังจะถูกเปิดเผยแล้วค่ะ!