บันทึกของสถาปนิกผู้สาบสูญ

"ธาวิน หยุดมือเดี๋ยวนี้ค่ะ อย่าแตะต้องสมุดเล่มนั้นด้วยมือเปล่า!" เสียงของรินรดาดังเฉียบขาดท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องใต้ดินของอาคารเก่าแก่ใจกลางย่านประวัติศาสตร์ ฝุ่นละอองในอากาศราวกับจะหยุดนิ่งตามคำสั่งนั้น ธาวินชะงักนิ้วที่กำลังจะเอื้อมไปสัมผัสสันปกหนังสีดำคล้ำซึ่งวางสงบนิ่งอยู่บนแท่นหินแกรนิตที่ถูกกัดกร่อนด้วยกาลเวลา เขาค่อยๆ ชักมือกลับ สายตาของเขายังคงไม่ละไปจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า—สมุดบันทึกที่ดูเหมือนจะพยายาม 'หายใจ' จังหวะการสั่นไหวของพลังงานอาถรรพ์ที่แผ่ออกมานั้น รุนแรงและซับซ้อนจนเขามองเห็นเป็นรอยร้าวสีม่วงครามที่แตกสาแหรกอยู่รอบๆ แท่นหิน "มันไม่ใช่แค่บันทึกธรรมดาใช่ไหมครับ... เอ๊ย ขอโทษค่ะ" ธาวินรีบแก้ไขสรรพนามเมื่อเห็นรินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "มันคือ 'พิมพ์เขียว' ของเส้นทางพลังงานทั่วเมืองนี้เลยใช่ไหมคะ อาจารย์" รินรดาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานโบราณที่มักติดตัวเธอกลบกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินจนมิด เธอหยิบถุงมือผ้าไหมสีขาวขึ้นมาสวมอย่างประณีต ก่อนจะค่อยๆ เปิดสมุดเล่มนั้นออกด้วยความระมัดระวังที่สุด แสงจากไฟฉายในมือธาวินส่องกระทบหน้ากระดาษที่ทำจากหนังฟอกชนิดพิเศษ ทันทีที่เปิดออก เสียงหวีดหวิวเบาๆ ก็ดังขึ้นเหมือนลมที่พัดผ่านช่องเขา หน้ากระดาษไม่ได้มีแค่ตัวอักษรลายมือหวัดๆ แต่มีเส้นสายเรขาคณิตที่ซ้อนทับกันหลายชั้น ราวกับแผนผังของอาคารที่สร้างขึ้นจากเวทมนตร์ "บันทึกของสถาปนิกผู้สาบสูญคนนั้น..." รินรดาพึมพำ ดวงตาคมกริบไล่ไปตามเส้นทางพลังงาน "เขาสร้างเมืองนี้ขึ้นมาเพื่อเป็น 'กรงขัง' หรือ 'เครื่องกำเนิดพลังงาน' กันแน่คะ ธาวิน" ธาวินก้มลงมองใกล้ๆ เขาใช้ความสามารถในการมองเห็นรอยร้าว เพ่งพินิจลึกลงไปในเนื้อกระดาษ ทันใดนั้น ภาพในหัวของเขาก็เปลี่ยนไป เส้นสายเหล่านั้นไม่ได้อยู่นิ่ง แต่มันกำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น มันคือรอยร้าวในโครงสร้างของความเป็นจริงที่เชื่อมต่อกับสถานที่สำคัญทุกแห่งในเมือง—ตึกที่พังทลาย, สถานีรถไฟร้าง, แม้กระทั่งพื้นที่ที่ครอบครัวของเขาเคยจากไปในอุบัติเหตุครั้งนั้น "อาจารย์คะ ดูจุดนี้..." ธาวินชี้ไปที่สี่แยกใจกลางเมือง ซึ่งถูกวาดด้วยหมึกสีแดงฉาน "มันเป็นจุดตัดของ 'รอยแยก' ที่ใหญ่ที่สุด ถ้าใครสักคนกระตุ้นให้มันแตกออกพร้อมกันทั้งเมือง..." "โครงสร้างทางมิติของย่านนี้จะถล่มลงมาทับซ้อนกับโลกวิญญาณ" รินรดาต่อประโยคให้จบ ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดกว่าครั้งไหนๆ "นี่ไม่ใช่บันทึกของสถาปนิกธรรมดา แต่มันคือตำราพิธีกรรมที่ถูกอำพรางไว้ภายใต้วิชาสถาปัตยกรรม" ขณะที่ทั้งคู่กำลังก้มลงตรวจสอบความเชื่อมโยงของจุดพลังงาน บรรยากาศภายในห้องก็เริ่มเปลี่ยนไป อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอ เงาสะท้อนบนผนังห้องที่เคยเป็นเพียงเงามืดเริ่มบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้น ไม่ใช่เงาของคน แต่เป็นเงาของโครงสร้างอาคารที่กำลังสั่นไหวราวกับอยู่ในเหตุการณ์แผ่นดินไหว "ธาวิน ถอยออกมา!" รินรดาตวาด พร้อมสะบัดมือร่ายอักขระปิดผนึกกลางอากาศ สีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นสกัดกั้นแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งมาจากสมุดบันทึก แต่ทว่า เสียงที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เสียงการต่อสู้ แต่มันคือเสียง 'คลิก' ที่ดังแผ่วเบามาจากสมุดบันทึกเล่มนั้น ราวกับกลไกบางอย่างที่ถูกตั้งเวลาไว้ได้สิ้นสุดลง รอยร้าวสีม่วงครามที่ธาวินเคยมองเห็นบนกระดาษเริ่มทะลักออกมาด้านนอก มันเลื้อยผ่านแท่นหิน ลงสู่พื้นห้อง และพุ่งเข้าหาเท้าของธาวินด้วยความเร็วที่ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ ทันใดนั้น หน้าจอดิจิทัลที่มองเห็นได้เพียงธาวินคนเดียว ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยแสงสีแดงฉานที่สั่นประสาท **[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบรอยร้าวระดับ SSS - 'รอยร้าวแห่งบรรพกาล']** **[ภารกิจหลักอัปเดต: สกัดกั้นการเชื่อมต่อระหว่างโลกมนุษย์และมิติคู่ขนานภายในเวลา 180 วินาที]** **[คำเตือน: หากล้มเหลว เมืองนี้จะกลายเป็นจุดสูญญากาศและไม่มีผู้ใดรอดชีวิต]** ธาวินมองตัวเลขที่นับถอยหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงสัมผัสเย็นเยียบที่ข้อมือ เมื่อหันไปมอง เขาพบว่าเงาสีดำสนิทที่บิดเบี้ยวบนผนังได้ยื่นมือออกมาจับข้อมือเขาไว้แน่น... มือที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด มือที่มีรอยแผลเป็นเดียวกับที่เขามีอยู่บนแขนของตัวเอง "พ่อ...?" ธาวินหลุดปากออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ท่ามกลางเสียงกระซิบที่ดังมาจากสมุดบันทึกว่า *'ในที่สุด... ก็หาทางกลับบ้านเจอ'* รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำนั้นกระชากร่างธาวินเข้าไปในรอยร้าวที่เปิดกว้างกลางห้องใต้ดิน ก่อนที่ประตูมิติจะปิดลงพร้อมกับการหายตัวไปของทั้งบันทึกและตัวเอกหนุ่ม! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรอยร้าวแห่งอดีตนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ นภากระซิบผี