ค่ำคืนแห่งการหลบหนี

"ถ้าก้าวพลาดไปอีกเพียงนิ้วเดียว โครงสร้างรับน้ำหนักของเสาศิลาแลงตรงนั้นจะดึงเอาผนังด้านทิศตะวันตกถล่มลงมาทับพวกเราทั้งเป็นนะคะ... ธาวิน" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความเย็นเยียบของรินรดา ดังแผ่วเบาท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอื้นชื้นของดินปนคราบสนิมเหล็กใต้ท้องมหาวิหารเซนต์ยอห์นโบราณ ดวงตากลมโตของหญิงสาวสะท้อนแสงเรืองรองสีครามจางๆ จากอักขระโบราณที่เธอร่ายล้อมรอบข้อมือเอาไว้เพื่อขับไล่ไอร้อนระอุของอาถรรพ์ที่คอยแผดเผาประสาทสัมผัส ธาวินกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแสงสีฟ้าสว่างวาบ เขากำลังใช้ทักษะเฉพาะตัวที่ติดตัวมาตั้งแต่รอดพ้นจากโศกนาฏกรรมตึกถล่มเมื่ออดีต—ดวงตาที่มองทะลุผ่านมิติเวลาและโครงสร้างทางกายภาพเพื่ออ่าน 'รอยร้าว' ของสรรพสิ่ง ตรงหน้าของเขามีเส้นใยพลังงานสีดำทมิฬนับร้อยเส้นโยงใยกันราวกับใยแมงมุม มันสั่นกระزับทุกครั้งที่แรงสั่นสะเทือนจากด้านบนโถมถล่มลงมา มหาวิหารหลังนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยหินธรรมดา แต่ถูกออกแบบให้เป็น "คุกใต้ดินผนึกวิญญาณ" ที่มีกลไกสถาปัตยกรรมซับซ้อนซ่อนเร้นไว้เพื่อกักขังบางสิ่ง—บางสิ่งที่ไม่อควรถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง "ผมเห็นแล้วครับ... เอ๊ย ไม่ใช่ค่ะ..." ธาวินเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกไปเมื่อครู่ รินรดาเหลือบสายตาคมปลาบมามองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เดาอารมณ์ไม่ออก จนชายหนุ่มต้องรีบปรับน้ำเสียงให้สำรวมตามบทบาท "ดิฉันหมายถึง... รอยร้าวในโครงสร้างชั้นที่สามกำลังขยายตัวด้วยอัตราเร่งสามจุดห้าเปอร์เซ็นต์ต่อวินาที ถ้าเราไม่ออกไปจากเขาวงกตนี้ภายในห้านาทีนี้ ปริมาตรของแรงอัดจะทำให้เสาหลักหักโค่น และเราจะถูกฝังกลบตายสนิทอยู่ใต้ซากปรักหักพังพวกนี้ค่ะ" รินรดาไม่ตอบคำ เธอเพียงแต่ขยับตัวเข้ามาชิดแผ่นหลังของเขาอย่างแนบเนียน กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกการะเวกปนกลิ่นอายธูปโบราณช่วยดึงสติอันตึงเครียดของธาวินให้กลับคืนมา มือเรียวบางเอื้อมแตะลงบนไหล่กว้างของชายหนุ่มเบาๆ ส่งกระแสพลังงานอุ่นวาบเข้าไปช่วยพยุงแรงจิตที่กำลังอ่อนล้าจากการใช้งานเนตรสถาปนิกเกินขีดจำกัด "เดินตามรอยเท้าของดิฉัน ห้ามเหยียบนอกแนวเส้นอักขระสีทองเด็ดขาดนะคะ... ใต้พื้นศิลาแลงแผ่นนี้มี 'อาถรรพ์ธรณีสาร' ที่รอสูบวิญญาณคนที่เดินหลงทางอยู่ค่ะ" รินรดาเอמהเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่เท้าเรียวในรองเท้าบูทหนังลุยป่าก้าวเหยียบลงบนร่องยาแนวของแผ่นศิลาอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ธาวินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขากวาดสายตามองไปรอบด้าน เขาวงกตใต้ดินแห่งนี้เป็นรูปทรงเรขาคณิตแบบโกธิคผสมผสานกับศาสตร์ฮวงจุ้ยโบราณ ทว่าในยามนี้ รอยร้าวสีแดงฉานกำลังลามเลียไปทั่วผนังหินราวกับเส้นเลือดฝอยของปีศาจ ทุกย่างก้าวที่พวกเขาเคลื่อนผ่าน มีเสียงโหยหวนแหบพร่ากระซิบข้างหู ราวกับดวงวิญญาณนับร้อยที่ถูกจองจำในผนังปูนกำลังอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ หรือไม่ก็สาปแช่งให้พวกเขาต้องมาเป็นตัวตายตัวแทน *แกร๊ก... โครม!* ก้อนศิลาขนาดใหญ่เท่าอ่างล้างหน้าหล่นลงมาจากเพดานเฉียดศีรษะของธาวินไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ฝุ่นผงคละคลุ้งจนแสบจมูก รินรดาไม่รอช้า เธอสะบัดมือซ้ายซัดยันต์กระดาษสีชาออกไปปะทะกับอากาศว่างเปล่า เกิดเสียงระเบิดเบาๆ พร้อมกับม่านพลังงานสีฟ้าครามที่แผ่ขยายออกมารับแรงกระแทกจากหินก้อนถัดไปที่กำลังจะร่วงลงมาสมทบ "ทางตันข้างหน้าค่ะ!" ธาวินร้องเตือนเมื่อเนตรสถาปนิกของเขาพุ่งทะลุผ่านกำแพงศิลาหนาทึบเบื้องหน้าไป แล้วพบว่ามันไม่ใช่ทางออก แต่เป็นห้องโถงปิดตายที่มีลักษณะเป็นศูนย์กลางของคลังอาถรรพ์ทั้งหมด และที่ตรงกลางห้องนั้น... มีแท่นหินอัปมงคลตั้งตระหง่านอยู่ พร้อมกับเงาดำทะมึนร่างหนึ่งที่กำลังนั่งคุกเข่าหันหลังให้พวกเขา รินรดาชะงักฝีเท้า ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความตึงเครียดฉายชัดบนใบหน้าสวยหวานที่มักจะเยือกเย็นอยู่เสมอ "ไม่ใช่ทางตันหรอกค่ะธาวิน..." เสียงของหญิงสาวแผ่วเบาลงจนแทบกลืนหายไปกับความมืด "นั่นคือห้องควบคุมหลักของเขาวงกต... และดูเหมือนว่า 'เจ้าบ้าน' จะรอต้อนรับเรามานานแล้วนะคะ" เงาดำร่างนั้นค่อยๆ ขยับตัว ไหล่กว้างสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่ศีรษะจะค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ ด้วยมุมองศาที่ผิดธรรมชาติ เสียงกระดูกลั่นกรอบแกลบดังลั่นแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกในอกของคนทั้งคู่ ทันใดนั้นเอง หน้าจอดิจิทัลสีฟ้าใสที่ไม่เคยปรากฏขึ้นในสถานที่อัปmงคลเช่นนี้ ก็เด้งดลขึ้นกลางอากาศตรงหน้าธาวิน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: ค้นพบ "สถาปนิกผู้ล่วงลับ" ผู้สร้างเขาวงกตวิญญาณ] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: คุณเหลือเวลาอีก 120 วินาที ก่อนที่ผนังห้องโถงจะถูกผนึกถาวร และกลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างตึก] [คำเตือนจากระบบ: สิ่งที่กำลังหันหน้ามามองพวกคุณ... ไม่ใช่มนุษย์ และไม่ใช่ดวงวิญญาณเร่ร่อน... แต่เป็นร่างอวตารของ "คุณเอง" ในอดีตชาติที่ถูกขังไว้ใต้ซากปรักหักพัง!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรอยร้าวแห่งอดีตนะคะ