กลลวงของปีศาจ

"คุณกลับมาแล้ว... ริน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูถึงเพียงนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงกลางของเรือนไทยไม้สักหลังเก่า กลิ่นกำยานจางๆ ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศดูจะหนักอึ้งและชวนให้วิงเวียนมากกว่าปกติ รินรดาชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวขึ้นบันได หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความตื่นเต้นที่ปนเปไปกับความหวาดหวั่นที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้ อาคมยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อคอกลมสีขาวนวลตาที่เขามักสวมใส่ แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ริบหรี่ทำให้ใบหน้าของเขาดูพร่าเลือน แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เธอมองเห็นความอบอุ่นและความห่วงใยเสมอมา บัดนี้กลับดูนิ่งสนิทราวกับห้วงน้ำลึกที่ไม่มีก้นบึ้ง "อาคม? คุณบอกว่าคุณต้องไปทำธุระในเมืองจนถึงพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือคะ" รินรดาถามพลางขยับตัวเข้าใกล้ แสงไฟสะท้อนให้เห็นรอยยิ้มบางๆ บนมุมปากของชายหนุ่ม เขาดูใจเย็นเกินไป... เย็นจนน่าประหลาด "ธุระที่ว่า... มันจบเร็วกว่าที่คิด" เขาตอบ พลางก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ท่วงท่าการเดินนั้นดูแช่มช้อยและเชื่องช้าผิดไปจากอาคมคนเดิมที่มักกระฉับกระเฉง "ผมคิดถึงคุณ ริน เราไม่ได้อยู่กันตามลำพังแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ" รินรดาหยุดกึก กลิ่นอายบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มข้างหน้าไม่ใช่กลิ่นน้ำอบไทยอ่อนๆ ที่อาคมชอบใช้ แต่มันเป็นกลิ่นฉุนกึกของดินในป่าช้าและกลิ่นสาบของไม้เก่าที่เน่าเปื่อย รินรดาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ แต่ภาพตรงหน้ากลับเย้ายวนใจเกินกว่าที่จิตใต้สำนึกของเธอจะปฏิเสธ มือหนาเอื้อมมาสัมผัสแก้มเธอ แผ่วเบาแต่เย็นจัดจนรินรดาสะดุ้งเฮือก เธอเหลือบมองที่นิ้วมือของเขา ผิวหนังบริเวณนั้นดูซีดเผือดและมีรอยช้ำสีเขียวคล้ำจางๆ ที่เธอมั่นใจว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนมันไม่มีอยู่จริง "มือคุณ... เย็นเหลือเกินอาคม" "คืนนี้ลมแรง ริน" เขาตอบด้วยเสียงที่ดูแหบพร่าราวกับลมที่ลอดผ่านช่องว่างของฝาปะกน "หรือบางที... เป็นเพราะผมกำลังปรารถนาจะพาคุณไปในที่ที่อุ่นกว่านี้" ในเสี้ยววินาทีนั้น รินรดาเห็นภาพสะท้อนในกระจกเงาบานเก่าที่แขวนอยู่ข้างฝา ในกระจกบานนั้นไม่มีเงาของอาคมยืนอยู่ข้างเธอ มีเพียงร่างของชายสูงศักดิ์ในชุดราชปะแตนย้อนยุค ใบหน้าซีกหนึ่งของเขามีรอยแผลเป็นเหวอะหวะที่ถูกฝังด้วยตะปูตอกฝาโลง ดวงตาข้างหนึ่งโบ๋กลวงส่งกระแสจิตอาฆาตมาดร้ายมาให้เธอผ่านบานกระจก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น มือของเธอสั่นระริกขณะที่พยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คู่คิดของเธอ แต่นี่คือ 'ผีคุณหลวง' ที่กำลังใช้รูปลักษณ์ของอาคมเพื่อล่อหลอกให้เธอตกหลุมพราง มันต้องการตัวเธอเพื่อเป็นเครื่องสังเวยในการปลดปล่อยคำสาปที่ยึดเหนี่ยววิญญาณมันไว้กับเรือนหลังนี้ "คุณไม่ใช่เขา" รินรดาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดเมื่อมือของอาคมจอมปลอมขยับจากแก้มมาบีบที่ต้นคอของเธอเบาๆ แต่หนักแน่นราวกับคีมเหล็ก "ผมคือคนที่รักคุณมากที่สุดไงล่ะ รินรดา" ร่างนั้นก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นเสียงแหบโหยของชายชราผู้เปี่ยมไปด้วยความแค้น "เราเป็นเจ้าของกันและกันมาหลายภพหลายชาติ ลืมคนนอกอย่างมันไปเสียเถิด มันเป็นเพียงแค่ไอ้คนจรที่เข้ามาขวางทางความสุขของเรา... เจ้าจงเลือกเอาเถิด ว่าจะอยู่กับความรักนิรันดร์ หรือจะพินาศไปพร้อมกับไอ้คนไร้ค่าผู้นั้น" ขณะที่รินรดากำลังจะกรีดร้อง เสียงประตูเรือนด้านหลังก็พังครืนลงมาพร้อมกับเสียงตะโกนที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง "รินรดา! อย่าไปฟังมัน! ถอยออกมา!" รินรดาหันไปมอง เห็นอาคมตัวจริงยืนหอบหายใจโรยรินอยู่ที่ประตู ในมือถือมีดอาคมลงยันต์สีดำสนิท ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลถลอกจากการต่อสู้กับสิ่งเร้นลับด้านนอก แต่สิ่งที่ทำให้นัยน์ตาของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงไม่ใช่สภาพของอาคม แต่มันคือสิ่งที่อาคมพยายามจะบอกเธอผ่านสายตา เขากำลังมองไปที่ร่างของ 'อาคม' อีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังรินรดา และที่คอของคนข้างหลังเธอนั้น... มีรอยตะปูที่ตอกทะลุจนเห็นเนื้อไม้สีดำโผล่ออกมาอย่างชัดเจน! "มันไม่ได้มาคนเดียว ริน" อาคมตะโกนลั่น "ดูที่เท้าของมัน!" รินรดาก้มมองลงที่พื้น และสิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของเธอเกือบหยุดเต้น ร่างของอาคมจอมปลอมไม่มีเงาบนพื้นดิน แต่ที่แย่กว่านั้นคือ... พื้นเรือนที่เขายืนอยู่กำลังเน่าเปื่อยและยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลไปทั่วทั้งเรือน! "แกไม่มีวันได้ตัวนางไป!" อาคมพุ่งตัวเข้ามาพร้อมมีดในมือ ทว่า... ร่างที่ดูเหมือนอาคมกลับหัวเราะก้อง เรือนไทยทั้งหลังเริ่มสั่นสะเทือน โคมไฟบนเพดานแกว่งไกวราวกับพายุเข้า ร่างนั้นหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์ ก่อนจะกระชากกระโปรงของเธออย่างแรงจนรินรดาล้มลงไปกับพื้นไม้ที่กำลังแตกละเอียด ในจังหวะที่รินรดากำลังจะร่วงหล่นลงไปในหลุมมืดใต้เรือน อาคมเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน แต่เธอกลับเห็นบางสิ่งที่ทำให้เธอต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้น... ที่ข้อมือของอาคมที่ยื่นมาช่วยเธอ มีรอยสักยันต์ที่ลบเลือนไปแล้ว และในขณะเดียวกัน มือของ 'อาคม' อีกร่างที่บีบคอเธออยู่ ก็มีรอยสักเดียวกันนั้นปรากฏขึ้นชัดเจนดั่งเลือดที่ไหลซึมออกมา! "ริน! ปล่อยมือมัน! ผมอยู่นี่!" เสียงตะโกนดังมาจากทั้งสองทิศทาง รินรดาเบิกตากว้างมองชายสองคนที่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ... หนึ่งคนโชกเลือด หนึ่งคนยิ้มแย้มเยือกเย็น และเธอไม่มีทางรู้เลยว่าใครกันแน่คือคนที่เธอควรจะฝากชีวิตเอาไว้ ศาลาริมน้ำโบราณขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความลวงที่ไร้ทางออกในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ