การเสียสละของอาคม

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นธูปเก่าแก่ที่จุดทิ้งไว้จนมอดดับไปนานแล้ว กลายเป็นไอพิษที่บาดลึกในโพรงจมูกของผม ร่างของอาคมทรุดลงกระแทกกับพื้นไม้กระดานเรือนไทยที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะเตือนภัย หยาดเลือดสีเข้มข้นไหลซึมจากบาดแผลฉกรรจ์กลางอกของเขา ราวกับน้ำป่าที่หลากท่วมลบเลือนรอยสักอักขระอาคมที่เคยเรืองรองอยู่บนแผงอกจนซีดจาง "คุณอาคม! อย่าเพิ่งหลับตา... มองหน้าฉันสิคะ... อ่า ผมหมายถึง มองหน้าฉันไว้!" รินรดาตะโกนสุดเสียง มือสั่นเทาของเธอพยายามกดทับบาดแผลที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล เลือดอุ่นๆ เปรอะเปื้อนไปทั่วปลายนิ้วและชุดผ้าไหมของเธอ อาคมแค่นยิ้ม มุมปากมีฟองเลือดจางๆ ผุดพราย เขายกมือขึ้นหมายจะคว้าข้อมือรินรดา แต่ทว่าเรี่ยวแรงกลับหดหายดุจแสงเทียนที่ถูกลมกรรโชกแรงซัดจนดับวูบ "ผม... พลาดไปนิดเดียว" เขาเค้นเสียงแหบพร่า ดวงตาที่เคยเฉลียวฉลาดดุจนักปราชญ์บัดนี้เริ่มเลื่อนลอย "มันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว... รินรดา... มนต์สะกดที่ผมวางไว้ มันไม่ได้มีไว้กันวิญญาณ... แต่มันมีไว้ 'สังเวย' ต่างหาก" "คุณพูดเรื่องอะไร?" รินรดาถามทั้งน้ำตา ความกลัวที่เคยมีกลับกลายเป็นความเดือดดาลที่มุ่งตรงไปยังเงาดำทะมึนที่ยืนตระหง่านอยู่มุมมืดของเรือน ร่างสูงใหญ่ในชุดราชปะแตนสีหม่น ผิวหนังที่ดูคล้ายกระดาษเก่าขาดวิ่นกำลังเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ วิญญาณของคุณหลวงก้าวออกมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าของเขาไม่มีอยู่จริง แต่แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมานั้นทำให้เรือนไม้สั่นสะท้าน ราวกับมันกำลังร้องโหยหวนด้วยความทรมานที่ถูกจองจำมานานหลายชั่วอายุคน "เจ้าเด็กหนุ่มอวดดี..." เสียงของคุณหลวงดังก้องไปทั่วโถงเรือน มิใช่เสียงพูด หากแต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในมวลอากาศและโสตประสาท "คิดว่าวิชาอาคมกระจอกงอกง่อยของเจ้า จะต่อกรกับอำนาจที่ข้าสั่งสมมานานนับร้อยปีได้หรือ? เลือดของเจ้า... คือเครื่องเซ่นที่ข้าเฝ้ารอมานาน เพื่อเปิดประตูบานสุดท้าย!" รินรดากระชากกริชโบราณที่สลักลวดลายงูเงี้ยวเขี้ยวขอออกมาจากเอว แววตาของเธอเปลี่ยนไป... ไม่มีความหวาดกลัวเหลืออยู่ มีเพียงความเย็นชาที่ดุดันราวกับมีบางสิ่งที่ทรงพลังกำลังเข้าครอบงำจิตวิญญาณเธอ "ถ้าท่านต้องการเลือดนัก..." รินรดาตวาดกร้าว มือของเธอชี้ไปยังวิญญาณร้าย "ก็เอาเลือดของฉันไปแทน! แต่อย่าได้แตะต้องเขา!" "ริน... อย่า..." อาคมกระอักเลือดออกมาอีกระลอก พยายามดึงชายผ้าถุงของเธอไว้ "มันคือ... กับดัก... เลือดของสายเลือดตระกูล... คือกุญแจที่มันต้องการ... อย่า... ยื่นให้มัน" รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง หันมามองคนรักที่กำลังจะสิ้นใจบนตักด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอรู้ดีว่าหากเธอส่งมอบเลือดให้เขาในตอนนี้ ทุกอย่างที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดจะจบสิ้นลง แต่หากเธอเพิกเฉย อาคมก็จะจากไปตลอดกาล ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ รอยยิ้มเยือกเย็นของคุณหลวงก็กว้างขึ้นจนถึงใบหู ร่างวิญญาณนั้นค่อยๆ ก้มต่ำลงมาหาทั้งคู่เหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังลิ้มรสเหยื่อ "เลือกมาสิ... นังเด็กโง่" วิญญาณคุณหลวงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ความรักที่จอมปลอม หรืออำนาจที่จะทำลายล้างทุกสิ่ง" ในวินาทีที่วิญญาณร้ายเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยเขม่าดำหมายจะคว้าลำคอของรินรดา เธอกลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอไม่ใช่เพียงแค่ยื่นกริชให้ แต่เธอตัดสินใจหยิบผ้ายันต์สีแดงฉานที่อาคมพกติดตัวไว้ตลอดเวลาขึ้นมา แล้วกรีดเลือดตัวเองลงบนผ้านั้นก่อนจะป้ายไปยังดวงตาของอาคมที่เริ่มพร่ามัว ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วเรือนไทย บานประตูไม้แกะสลักที่ปิดตายมาตลอดหลายทศวรรษกลับเปิดออกเองอย่างแรง กระแสลมหมุนวนรุนแรงจนข้าวของกระจัดกระจาย แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าคือ... ร่างของอาคมที่ดูเหมือนจะสิ้นใจไปแล้ว กลับลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาของเขาไม่ได้มีแววตาของมนุษย์อีกต่อไป แต่มันกลับเป็นดวงตาสีอำพันที่สะท้อนภาพของเงาดำนับร้อยที่กำลังกรีดร้องอยู่ในมิติคู่ขนาน อาคมพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยเรี่ยวแรงที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ บาดแผลที่หน้าอกหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงรอยไหม้ที่จางลงช้าๆ เขาหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า "ริน... เธอรู้ไหมว่าเธอเพิ่งทำอะไรลงไป?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ดูแก่ชราลงไปหลายสิบปี "เธอไม่ได้ช่วยผม... เธอแค่ปลดปล่อยสิ่งที่น่ากลัวที่สุดออกมาจากตัวผมเอง" ที่มุมมืดของเรือน ร่างของคุณหลวงไม่ได้หายไป แต่กลับกำลังกราบลงกับพื้น ราวกับกำลังยำเกรงต่อสิ่งที่อยู่ในร่างของอาคม และในขณะนั้นเอง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูของรินรดา... เป็นเสียงของตัวเธอเองจากอนาคต "หนีไปรินรดา... ก่อนที่คนตรงหน้าเธอ จะกลายเป็นปีศาจเสียเอง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความลวงที่ไร้ทางออกในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ศาลาริมน้ำโบราณ