ห้องลับใต้หลังคา

"ถอยออกไป... รินรดา อย่าเพิ่งเปิดบานประตูนั่น!" เสียงของอาคมตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ใต้เพดานเรือนไทยหลังเก่า ฝุ่นละอองสีเทาหม่นลอยฟุ้งกระจายตามแรงสะเทือนจากการงัดแงะแผ่นไม้กระดานที่ปิดตายมานานหลายทศวรรษ รินรดาชะงักมือที่กำลังสั่นเทา กลิ่นสาบสางที่อบอวลอยู่รอบตัวไม่ใช่เพียงกลิ่นอับของไม้เก่า แต่มันคือกลิ่นของความตายที่หมักหมมจนเข้มข้นดั่งยางไม้ที่ไม่มีวันเน่าเปื่อย "คุณอาคม... คุณก็รู้สึกได้ใช่ไหม" รินรดาหันกลับมามองชายหนุ่ม แววตาของเธอสั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้างหลังบานไม้นี่... มันไม่ได้มีแค่ความลับ แต่มันกำลังเรียกร้องหาเลือด" อาคมก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวผิดรูปไปเพราะความลนลาน มือข้างหนึ่งกำวัตถุมงคลในกระเป๋าเสื้อแน่น ส่วนอีกข้างคว้าข้อมือรินรดาไว้ "สิ่งที่อยู่ในนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนเป็นควรไปรบกวน บรรพบุรุษของคุณปิดตายมันไว้ด้วยเหตุผล รอยจารึกนั่นมันขัดกับหลักวิชาที่ผมเคยร่ำเรียนมา ริน... ถ้าเราเปิดประตูนี้ ผลลัพธ์ที่ตามมาอาจจะไม่มีใครหยุดมันได้อีกแล้ว" "แล้วจะให้ฉันทำอย่างไร?" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "ในเมื่อวิญญาณของคุณหลวงมันขยายอิทธิพลจนคนในเรือนเริ่มล้มตายไปทีละคน ถ้าเราไม่หา 'จุดกำเนิด' ของอาคมดำนี่ แล้วจะให้เราสู้ด้วยอะไร? สู้ด้วยความกลัวงั้นหรือ?" อาคมนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เขาสบตาหญิงสาว แววตาที่เคยฉายความรอบรู้และสุขุมบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าวแห่งความกังวล ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วพยักหน้ายอมจำนน "ถ้าจะตาย... ก็ขอให้ตายในฐานะคนที่ได้รู้ความจริงเถอะครับ" เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดุจเสียงกระดูกหักเมื่อรินรดาตัดสินใจถีบแผ่นไม้ที่ผุพังจนหลุดกระเด็น บานประตูห้องลับขนาดเล็กใต้หลังคาปรากฏแก่สายตา มันไม่ได้ใหญ่โต แต่ภายในกลับมืดมิดสนิทจนดูคล้ายกับปากถ้ำที่ไร้ก้นบึ้ง ทั้งคู่จุดไฟฉาย แสงสีขาวนวลกวาดผ่านมวลความมืด เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า เบื้องหลังประตูนั้นคือโต๊ะหมู่บูชาขนาดจิ๋วที่วางซ้อนอยู่บนกองกระดูกสัตว์ที่ถูกมัดด้วยสายสิญจน์เปื้อนเลือดแห้งกรัง ใจกลางห้องมี 'หุ่นพยนต์' ร่างหนึ่งนั่งพับเพียบอยู่ ผิวหนังของมันทำจากหนังมนุษย์ที่ถูกเย็บติดกันอย่างประณีต แต่สิ่งที่ทำให้อาคมถึงกับหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด คือ 'ตลับยาหม่องทองเหลือง' ที่วางอยู่บนตักของหุ่นตัวนั้น ฝาตลับถูกเปิดอ้าทิ้งไว้ ราวกับว่าเพิ่งจะมีใครบางคนหยิบอะไรบางอย่างออกจากมันไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน "ริน... ออกไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้" อาคมกระซิบเสียงต่ำจนสั่นเครือ "หุ่นตัวนี้... มันไม่ใช่หุ่นอาคมธรรมดา แต่มันคือที่สถิตของ 'เงาสะท้อน' ของคุณหลวง มันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเฝ้าของ แต่ถูกสร้างมาเพื่อ 'คัดลอก' วิญญาณ" รินรดาขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นโดยไม่ฟังคำเตือน จิตสัมผัสของเธอแรงกล้าขึ้นจนเกิดเสียงหวีดหวิวในโสตประสาท เธอเห็นภาพนิมิตวาบขึ้นมา—ภาพคุณหลวงในชุดขุนนางเต็มยศ กำลังใช้มีดกรีดข้อมือตัวเองแล้วหยดเลือดลงไปในตลับทองเหลืองนั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อแลกกับความเยาว์วัยและอำนาจเหนือความตาย "คุณอาคมดูนี่..." เธอยื่นมือไปที่ผนังด้านหลังหุ่นพยนต์ มันมีรอยจารึกอักขระเลขยันต์ที่ขยับเขยื้อนได้เหมือนตัวแมลง "มันไม่ใช่แค่ของสะสม แต่มันคือแผนผัง... แผนผังการส่งผ่านคำสาปไปยังทายาทสายตรง" ทันใดนั้น แสงไฟฉายในมืออาคมก็ดับวูบลง ความมืดเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็วดั่งถูกม่านสีดำกระชากมาปิดทับ อากาศในห้องลับเริ่มเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก มีเสียงลมหายใจฟืดฟาดดังมาจากมุมห้องที่มืดสนิท ราวกับว่าหุ่นพยนต์ที่ควรจะไร้ชีวิต กำลังขยับกรามขบเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่ "ริน... จับมือผมไว้" อาคมคว้าข้อมือเธอได้สำเร็จ แต่ความรู้สึกที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่ผิวเนื้อนุ่มของหญิงสาว แต่มันกลับเป็นผิวที่แห้งกรังและเย็นเยียบเหมือนศพที่แช่น้ำมานาน "ริน... ผมบอกให้จับมือผมไว้ไง!" อาคมตะโกนขึ้นด้วยความตระหนก ทว่าเสียงตอบรับที่ดังกลับมาไม่ใช่เสียงของรินรดา แต่เป็นเสียงหัวเราะแหบแห้งที่คุ้นเคย เสียงของชายชราที่มีอำนาจล้นฟ้าที่ควรจะตายไปนานแล้ว "เจ้าหาข้าเจอแล้วรึ... แม่หญิงสายเลือดบริสุทธิ์ของตระกูล" ทันใดนั้น ไฟจากปลายประตูก็ถูกจุดขึ้นด้วยแรงอธิษฐานบางอย่าง แสงสว่างนั้นเผยให้เห็นบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องลับ ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'รินรดา' อีกคนหนึ่งที่กำลังยืนยิ้มกริ่ม มือของเธอถือมีดอาคมเล่มเดียวกับที่อยู่ในนิมิต และสายตาที่เธอมองมายังอาคมนั้น... มิใช่แววตาของหญิงสาวที่เขาเฝ้าปกป้อง แต่มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือดของเจ้าของเรือนคนเก่า รินรดาตัวจริงที่อยู่ข้างกายอาคมค่อยๆ ทรุดตัวลงดั่งไร้เรี่ยวแรง เมื่อเธอหันมามองอาคมด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เธอก็พบว่าเงาของเธอที่ทอดอยู่บนพื้นนั้น ไม่ได้เป็นร่างหญิงสาวอีกต่อไป แต่เป็นเงาของชายร่างใหญ่ที่กำลังง้างกรงเล็บใส่คอหอยของเขา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความลวงที่ไร้ทางออกในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ศาลาริมน้ำโบราณ