วิญญาณเด็กน้อย

"อย่าเข้าไป... คุณริน อย่าเข้าไปข้างในนั้นเด็ดขาด!" เสียงเล็กแหลมที่สั่นเครือดังสะท้อนก้องอยู่ในความว่างเปล่า รินรดาชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูไม้สักแกะสลักเก่าแก่ของเรือนรับรองหลังท้ายสุด มือของเธอสั่นเทาจนต้องกำชายเสื้อของอาคมไว้แน่น ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าไม่ใช่ไอเย็นจากลมหนาว แต่มันคือความอ้างว้างที่หนักอึ้งจนหน้าอกแทบแตกสลาย อาคมขยับเข้ามาประชิดตัวรินรดา สายตาของเขาคมกริบดั่งใบมีด กวาดมองไปรอบโถงทางเดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยหยากไย่ "คุณได้ยินใช่ไหม?" เขาถามกระซิบ น้ำเสียงเรียบสนิทแต่แฝงไว้ด้วยความระแวดระวัง รินรดาไม่ตอบ เธอเพ่งมองไปยังมุมมืดข้างเสาต้นใหญ่ที่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ที่นั่น... เด็กชายร่างผอมโซในชุดราชปะแตนเก่าคร่ำคร่า ผิวพรรณของเขามีรอยช้ำเขียวคล้ำคล้ายถูกทุบตีด้วยของแข็ง ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนเห็นตาดำเล็กนิดเดียวในเบ้าตาที่กลวงโบ๋ "ถ้าเข้าไป... คุณจะกลายเป็นเหมือนหนู..." เด็กน้อยพูดซ้ำพลางกอดเข่าตัวเองแน่น ร่างของเขาเลือนรางจนแทบจะกลืนไปกับความมืด "ท่านหลวง... ท่านขังพวกเราไว้ในกรงกระจกที่มองไม่เห็น" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ทั้งหมด "หนู... ชื่ออะไร" เธอถามเสียงเบา พยายามกดดันความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินใจไม่ให้แสดงออกมา เด็กคนนั้นไม่ตอบ แต่กลับชี้มือเล็กๆ ที่มีรอยแผลเป็นเหวอะหวะไปยังกระดานไม้ใต้ถุนเรือน "ใต้ร่างของผม... คือความลับที่ท่านหลวงไม่อยากให้ใครพบ หากรื้อออก... คำสาปจะพุ่งหาผู้ที่กล้าทรยศต่อสายเลือด" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างพลันบิดเบี้ยว กลิ่นสาบสางของเลือดสดๆ โชยเข้าแตะจมูกอย่างรุนแรงจนรินรดาแทบอาเจียน เงาร่างของชายชราในชุดไทยเต็มยศปรากฏขึ้นที่ปลายสุดของโถงทางเดิน แววตาของมันดุร้ายและเปี่ยมไปด้วยโทสะที่ไม่มีวันมอดดับ อาคมชักยันต์ตะกรุดที่คอขึ้นมาเตรียมรับมือ แต่ความกดดันมหาศาลกลับทำให้ทุกคนในที่นั้นขยับตัวได้ยากลำบาก "พวกเจ้า... ช่างอวดดีนัก" เสียงทุ้มต่ำและกังวานดุจภูเขาทับอกดังสะท้อนมาจากทุกทิศทาง "คิดจะขุดคุ้ยความตายของข้า เพื่อแลกกับความจริงที่เน่าเฟะงั้นหรือ!" รินรดารู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอ ลมหายใจขาดห้วง ดวงตาเริ่มพร่ามัว แต่ในจังหวะที่ความตายกำลังจะมาเยือน เด็กน้อยคนเดิมก็พุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าเงาร่างนั้นไว้ ร่างเล็กๆ ของเขาเรืองแสงสีขาวหม่นที่ดูเปราะบาง แต่กลับแข็งแกร่งดั่งปราการที่ปกป้องรินรดาจากอำนาจมืด "หนีไป... คุณริน! รื้อกระดานนั่น... นั่นคือวิธีเดียวที่จะทำลายโซ่ตรวนของตระกูลเรา!" สิ้นเสียงเด็กน้อย ร่างของเขาก็ถูกเงาร่างของคุณหลวงกระชากหายไปในความมืดพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่แหลมสูงบาดลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ รินรดาตั้งสติได้เพียงชั่วครู่ เธอกัดฟันกรอดพุ่งตัวไปที่พื้นไม้ใต้เสาต้นใหญ่ทันที เธอหยิบชะแลงเหล็กที่อาคมเตรียมไว้ให้ขึ้นมา กระแทกลงบนรอยต่อของไม้จนเสียงไม้ลั่นสนั่นหวั่นไหว "อาคม! ช่วยกันเร็ว!" รินรดาร้องตะโกน ทั้งคู่ช่วยกันงัดแผ่นไม้ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ภายใต้ความมืดมิดที่กำลังถูกพายุไสยเวทย์โหมกระหน่ำใส่เรือนทั้งหลังจนแทบถล่มลงมา เมื่อแผ่นไม้หลุดออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ทองคำหรือสมบัติ แต่คือกล่องเหล็กสนิมเขรอะที่ถูกปิดผนึกด้วยสายสิญจน์อาคมชั้นครู รินรดาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบกล่องนั้นขึ้นมา ทันใดนั้น ความเงียบสงัดก็เข้าครอบงำเรือนทั้งหลัง ราวกับว่าแม้แต่ความตายยังต้องหยุดชะงักเพื่อดูสิ่งที่อยู่ในมือเธอ อาคมมองกล่องนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาไม่ได้มองด้วยความสงสัย แต่มองด้วยความหวาดกลัว "รินรดา... อย่าเพิ่งเปิด" "ทำไม... อาคม... นี่คือคำตอบไม่ใช่หรือ?" เธอถามพลางมองไปที่กล่อง อาคมขยับปากจะพูดบางอย่าง แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นสิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังรินรดา... บนเพดานที่มืดมิด เงาร่างของคุณหลวงไม่ได้หายไปไหน แต่กำลังก้มลงมากระซิบข้างหูของเธอด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก "เจ้าเปิดมันเองนะ... แม่หญิง" กล่องเหล็กในมือของรินรดาเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง และทันใดนั้น... ฝากล่องก็ดีดตัวเปิดออกเองต่อหน้าต่อตาเธอ สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ มันไม่ใช่สิ่งของ... แต่เป็นนัยน์ตาคู่หนึ่งที่ยังคงมีชีวิตและจ้องมองตรงมาที่เธออย่างเคียดแค้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความลวงและเปิดรับความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงไปพร้อมกับผมนะครับ ศาลาริมน้ำโบราณ