เสียงสวดมนต์ไล่ผี

“หยุดมือเดี๋ยวนี้ รินรดา! อย่าให้ความโกรธแค้นของมันนำทางเจ้าจนเสียสติ!” เสียงคำรามของอาคมดังกึกก้องท่ามกลางความมืดมิดของเรือนไทยไม้สักเก่าแก่ กลิ่นธูปหอมฉุนกึกผสมกับกลิ่นสาบสางของความตายลอยอบอวลจนน่าคลื่นไส้ รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องโถง มือขวากำกริชลงอาคมแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาของเธอไม่ได้มองไปที่อาคม แต่จับจ้องไปยังเงามืดที่กำลังก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของชายร่างสูงใหญ่ในชุดราชปะแตนบนเรือนไม้ชั้นบน เสียงสวดมนต์ภาษาบาลีโบราณที่อาคมพยายามบริกรรมดังกังวานสู้กับเสียงหัวเราะเยาะที่แหบพร่าและเย็นเยียบของวิญญาณร้าย บรรยากาศภายในเรือนสั่นไหวเหมือนก้นบึ้งของมหาสมุทรที่กำลังเดือดพล่าน รินรดาหอบหายใจถี่ เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง มันคืออาถรรพ์จาก ‘คุณหลวง’ ที่พยายามจะแทรกซึมเข้าสู่จิตใต้สำนึกของเธอ “มันไม่ได้อยากให้เราทำพิธีไล่หรอก ริน... มันต้องการให้เจ้าแตกสลายเพื่อที่มันจะได้สิงร่างเจ้าโดยสมบูรณ์!” อาคมตะโกนบอก พลางโรยผงอาคมลงบนพื้นไม้เป็นวงกลมล้อมตัวพวกเขาไว้ “เขาไม่ได้อยากแค่สิงร่าง...” รินรดาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด “เขาต้องการเลือด... เลือดของคนตระกูลข้า เพื่อต่ออายุคำสาปที่เขาสร้างขึ้นไว้เมื่อร้อยปีก่อน!” ทันใดนั้น บานหน้าต่างไม้สักทุกบานก็ปิดกระแทกลงพร้อมกันจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ดั่งเสียงฟ้าร้องที่มาเยือนในยามวิกาล เปลวเทียนเล่มเดียวที่วางอยู่บนพานครูดับวูบลงทันที ความมืดมิดกลืนกินทุกสรรพสิ่ง แต่ทว่าในความมืดนั้น ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งกลับปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งเป้ามาที่รินรดาโดยตรง อาคมกระชากข้อมือหญิงสาวให้ถอยหลังไปชิดมุมห้อง ก่อนจะตวัดดาบเหล็กน้ำพี้ขึ้นเหนือหัว “หากคิดจะลองดี ก็เข้ามา!” “คนรุ่นหลังที่ไร้น้ำยา... อวดอ้างจะมาขับไล่ข้าด้วยมนตรากระจอกๆ อย่างนั้นรึ?” เสียงของคุณหลวงดังก้องสะท้อนไปมาอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในใจจนทำให้ศีรษะของรินรดาปวดร้าวราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ รินรดาหลับตาลงแน่น พยายามรวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว เธอไม่ใช่คนเดิมที่อ่อนแออีกต่อไป แม้ความกลัวจะกัดกินหัวใจ แต่หน้าที่ในฐานะสายเลือดเดียวที่หลงเหลืออยู่ของตระกูลบังคับให้เธอต้องเข้มแข็ง “ข้าไม่ได้มาเพื่อขับไล่ท่านด้วยคำสาป... แต่ข้ามาเพื่อตัดกรรมที่ท่านสร้างไว้กับตระกูลข้าต่างหาก!” เธอตัดสินใจปล่อยกริชในมือ ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิแล้วเริ่มสวดบทมหาเมตตาใหญ่ด้วยเสียงอันมั่นคง ท่ามกลางเสียงหวีดร้องโหยหวนของดวงวิญญาณที่สถิตอยู่รอบเรือน ยิ่งรินรดาสวดมนต์ เสียงหัวเราะของคุณหลวงก็ยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความทรมาน พื้นเรือนไม้เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับเรือนทั้งหลังกำลังจะพังทลายลงมาทับคนทั้งสอง อาคมยืนปักหลักอยู่ข้างๆ ไม่ยอมห่าง เขาใช้ด้ายสายสิญจน์พันรอบเรือนไม้ทั้งสี่ทิศ เพื่อกั้นเขตแดนไม่ให้พลังงานชั่วร้ายหลุดรอดออกไปได้ แต่ทว่า... สิ่งที่พวกเขาไม่ทันคาดคิดคือ แรงกดดันจากวิญญาณคุณหลวงนั้นมหาศาลเกินกว่าที่ใครจะคาดถึง เงาดำทะมึนเริ่มขยายตัวเป็นปีกปีศาจครอบคลุมไปทั่วเพดานเรือน “ริน! หยุดสวดเดี๋ยวนี้! จิตของเจ้ากำลังจะถูกดึงออกไป!” อาคมตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นร่างของหญิงสาวเริ่มโปร่งแสงขึ้นทีละน้อย รินรดาไม่ได้ยินเสียงนั้นแล้ว เธอตกอยู่ในภวังค์แห่งอดีต ภาพเหตุการณ์ในวันสังหารหมู่เมื่อร้อยปีก่อนปรากฏขึ้นเบื้องหน้า คุณหลวงกำลังยืนถือดาบอาบเลือดอยู่กลางเรือน หลังกำจัดคนในครอบครัวตัวเองเพื่อแลกกับอำนาจลึกลับบางอย่างที่เขาศรัทธา และบัดนี้... เขากำลังหันคมดาบนั้นมาที่ตัวเธอ “เจ้าเลือกทางเดินนี้เอง... รินรดา” เสียงของคุณหลวงกระซิบอยู่ข้างหู พร้อมกับความรู้สึกเย็นเยียบที่ปลายดาบซึ่งจ่ออยู่ที่คอหอยของเธอ รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตา เธอเงยหน้าขึ้นมองเงาดำที่กำลังยื่นมือมาหมายจะคว้าวิญญาณของเธอ “ข้าไม่ได้มาคนเดียว... และท่านก็ไม่ได้อยู่คนเดียว” ทันใดนั้น มือปริศนาคู่หนึ่งโผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลังคุณหลวง มันเป็นมือที่เหี่ยวแห้งและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ราวกับถูกไฟคลอก แต่มันกลับแข็งแกร่งจนสามารถพันธนาการวิญญาณคุณหลวงไว้ได้ในชั่วพริบตา ร่างของคุณหลวงชะงักกึก สีหน้าของวิญญาณร้ายแปรเปลี่ยนจากความหยิ่งผยองเป็นความหวาดกลัวอย่างขีดสุดเมื่อหันไปเห็นว่าใครคือคนที่กำลังล็อกตัวเขาไว้ อาคมเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้าเมื่อเห็นเงาร่างของหญิงชราคนหนึ่งที่เขาคุ้นเคยดีในตำนานของตระกูลปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า นั่นคือแม่มดพราย... บรรพบุรุษนอกคอกที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลเมื่อร้อยปีก่อน “แม่ไม่ได้กลับมาเพื่อช่วยเจ้าหรอกรินรดา... แต่แม่กลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่มันขโมยไปจากแม่ในวันนั้น!” เงาร่างหญิงชราแสยะยิ้มก่อนจะเริ่มสูบกลืนไอวิญญาณของคุณหลวงเข้าไปในตัวอย่างบ้าคลั่ง ทว่าในจังหวะนั้นเอง พื้นเรือนไม้ตรงที่รินรดานั่งอยู่กลับแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของเธอกำลังจะร่วงหล่นลงไปในหลุมมืดมิดที่ก้นบึ้งของเรือน ซึ่งไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ และก่อนที่อาคมจะเอื้อมมือไปคว้าเธอไว้ได้ทัน ร่างของรินรดาก็ถูกดึงหายลงไปใต้ดิน โดยมีเสียงหัวเราะสุดท้ายของคุณหลวงที่ดูเหมือนจะสลับที่กับเธอไปเสียแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความลวงและเปิดรับความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงไปพร้อมกับผมนะครับ ศาลาริมน้ำโบราณ