ความตายที่ไร้สาเหตุ

"ฉันเตือนแกแล้ว... ว่าอย่าก้าวล่วงเข้าไปในเขตเรือนชั้นในยามวิกาล" เสียงแหบพร่าของยายเที่ยงดังลอดไรฟัน ขณะที่มือเหี่ยวย่นกำลังพยายามปิดเปลือกตาของร่างไร้วิญญาณที่นอนแข็งทื่ออยู่บนพื้นเรือนไม้สักทอง บรรยากาศรอบตัวในยามเช้าตรู่ของเรือนโบราณหลังนี้ไม่ได้ถูกปลุกด้วยแสงแดดอันสดใส หากแต่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยกลิ่นอายความตายที่ยังลอยวนคละคลุ้ง ปะปนกับกลิ่นคาวสนิมจางๆ ที่ชวนให้คลื่นไส้ รินรดาก้าวถอยหลังด้วยความตกใจจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาเรือน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองร่างของ 'ไอ้คำ' เด็กรับใช้หนุ่มที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงเดือน สภาพของเขาน่าสยดสยองเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะรับไหว ใบหน้าเขียวคล้ำ ดวงตาเบิกโพลงค้างราวกับเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ลำคอมีรอยเขียวช้ำเป็นวงกว้างคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างเหี้ยมโหด ทั้งที่ประตูและหน้าต่างห้องโถงถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาจากด้านในตั้งแต่ยามค่ำคืน ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ หรือการต่อสู้แม้แต่น้อย "เขาไม่ได้ล่วงเกินอะไรเลยครับคุณยาย... ผมเห็นเขาแค่เดินถือตะเกียงผ่านมาทางนี้ตอนตีสอง" อาคมก้าวเข้ามาขนาบข้างรินรดา พร้อมกับยื่นมือไปแตะไหล่หญิงสาวเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและดึงสติ ร่างสูงของชายหนุ่มคุมสติได้ดีกว่า แต่แววตาที่มองร่างไร้ลมหายใจนั้นเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและระแวดระวัง "เจ้าของเรือน... ท่านไม่ชอบให้ใครเดินพล่านยามวิกาล โดยเฉพาะไอ้เด็กคนนี้ มันไปกวาดเช็ดถูแถวหน้าห้องนอนของคุณหลวงเมื่อวานนี้ ข้าเห็นกับตาว่ามันปัดกวาดถูกรอบกรอบรูปเก่าแก่นั่น" ยายเที่ยงพึมพำเสียงสั่น มือเหี่ยวย่นผละออกจากร่างไร้วิญญาณอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าความตายจะติดมือมาด้วย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สัมผัสพิเศษที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดกำลังร่ำร้องเตือนภัย อากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจางๆ จากลมหายใจ กลิ่นธูปเก่าและกลิ่นสาปสางของเรือนโบราณตีรวนขึ้นมาในจมูก ภาพในหัวของเธอกำลังฉายซ้ำถึงคำเตือนของอาคมและบันทึกโบราณที่เพิ่งค้นพบเมื่อวันก่อน ตระกูลของเธอไม่ได้แค่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน แต่กำลังแบกรับคำสาปแช่งที่ฝังรากลึกจากความอาฆาตมาดร้ายของ 'ผีคุณหลวง' บรรพบุรุษผู้โหดเหี้ยมที่ปฏิเสธความตาย และสิง "ชันสูตรคร่าวๆ ไม่มีร่องรอยอาวุธครับริน..." อาคมกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของรินรดา ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถง "แต่กระดูกต้นคอหักผิดรูป... แรงมหาศาลขนาดนี้ไม่ใช่ฝีมือคนแน่นอน" "เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้วนะอาคม..." รินรดาหันมามองหน้าชายหนุ่ม แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวผสมผสานกับความโกรธขึง "ถ้าเรายังปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ จะต้องมีคนตายอีกกี่คน? คนในเรือนนี้ไม่ใช่เครื่องสังเวยความแค้นของใครนะ!" "ใจเย็นก่อนครับริน การที่เราจะต่อกรกับแรงอาฆาตระดับนี้ แค่ความโกรธมันไม่พอ..." อาคมดึงรินรดาให้ถอยห่างจากศพมากขึ้น เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่พื้นไม้ รอยเท้าเปียกชื้น ปรากฏขึ้นบนพื้นไม้แห้งสนิท ค่อยๆ เคลื่อนตัวจากมุมมืดของห้องโถง ตรงมาหยุดอยู่ที่ร่างของไอ้คำ รอยเท้านั้นมีขนาดใหญ่ ผิดรูป และหยดน้ำที่เจิ่งนองกลับกลายเป็นสีแดงฉานคล้ายเลือดสดๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ลากพื้นดัง "ครูด... ครูด..." ก้องมาจากชั้นสองของเรือน ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามเด็ดขาด—ห้องนอนของคุณหลวง ยายเที่ยงทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ยกมือไหว้ท่วมหัว ปากพึมพำคาถาโบราณรัวเร็วด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่อาคมเอื้อมมือไปหยิบแผ่นยันต์สีแดงฉานออกจากกระเป๋าเสื้ออัดแน่นด้วยพลังจิต พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะก้าวพ้นบันไดลงมา ทว่า สิ่งที่ปรากฏตรงเชิงบันได ไม่ใช่เงาดำทะมึนของภูตผีปีศาจอย่างที่ทั้งคู่คาดคิด... แต่เป็นร่างของเด็กรับหญิงอีกคนหนึ่ง ที่เดินละเมอลงมาด้วยดวงตาเบิกโพลงไร้แวว ในมือถือมีดทำครัวเปื้อนเลือดเล่มใหญ่ และรอยยิ้มฉีกกว้างจนถึงใบหู ส่งเสียงหัวเราะคิกคักเย็นเยียบออกมาจากลำคอ "คุณหลวง... ฝากบอกว่า... คนต่อไป... คือผู้ที่ถือครองสายเลือดแท้จริงของเรือนหลังนี้ครับ" ศาลาริมน้ำโบราณขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปกับนิยายเรื่องนี้ครับ