อาคมกับพิธีกรรมแรก

“อย่าหันหลังกลับไปมองเด็ดขาด ไม่ว่าท่านจะได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนเองกี่ครั้งก็ตาม!” เสียงของอาคมตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับเรือนไทยไม้สักหลังเก่า แรงกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงจนหูอื้ออึง กลิ่นสาบสางของโคลนตมและกลิ่นธูปเก่าที่มอดไหม้ไปนานแล้วโชยปะทะจมูกจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ ร่างของเธอสั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อผ้า รินรดายืนอยู่กลางโถงเรือน พื้นไม้ขัดมันที่เคยดูสง่างามบัดนี้กลับกลายเป็นที่รองรับเงาดำมืดที่กำลังเลื้อยไหลออกมาจากใต้ถุนเรือน ราวกับว่าอดีตที่ถูกฝังกลบกำลังตะเกียกตะกายขึ้นมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของมัน “คุณอาคม... ฉันเห็น...” รินรดาพึมพำ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาสูงตระหง่านในชุดราชปะแตนยืนเด่นอยู่ตรงบันไดทางลง เงาร่างนั้นบิดเบี้ยว ไร้ใบหน้า มีเพียงดวงตาสีเลือดที่จ้องมองมายังเธอราวกับจะสูบเอาวิญญาณไปขังไว้ในกรงขังแห่งความอาฆาต อาคมไม่ตอบคำถาม เขาคว้าห่อผ้าสีดำข้างกายออกมาก่อนจะคลี่มันลงบนพื้น กระดาษยันต์ลงอาคมสีแดงฉานเขียนด้วยอักขระขอมโบราณถูกวางเรียงเป็นวงกลมล้อมรอบตัวรินรดาไว้ เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับของชายหนุ่ม เขาใช้มีดหมอเล่มคมกรีดลงที่ฝ่ามือตนเองอย่างไม่ลังเล เลือดสีแดงสดหยดลงบนยันต์แผ่นกลาง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตัดกับกลิ่นเหม็นเน่าของอาถรรพ์ที่กำลังคุกคามเข้ามา “ข้าพเจ้าขอประกาศศักดาแห่งครูบาอาจารย์ ปิดกั้นทางสัญจรของเจ้ากรรมนายเวรที่มิได้อยู่ในที่ของตน!” อาคมสวดบริกรรมคาถาเสียงต่ำลึก เสียงนั้นดังกังวานราวกับมาจากใต้พื้นพิภพ อากาศรอบข้างเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว เงาสีดำของ ‘คุณหลวง’ พุ่งเข้ามาปะทะกับม่านพลังที่อาคมสร้างขึ้น แรงปะทะมหาศาลทำให้รินรดากระเด็นไปติดผนังเรือน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่น่าหวาดหวั่นกว่าคือเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนกระดูกสันหลังร้าวราน *“เจ้าเด็กโง่... คิดว่าหมึกกากๆ กับเลือดเน่าๆ ของพวกเจ้าจะกักขังข้าได้หรือ?”* เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากภายนอก แต่มันดังก้องอยู่ในสมองของรินรดา “คุณอาคม! มันกำลังจะพังกำแพงยันต์เข้ามาแล้ว!” รินรดาตะโกนสุดเสียง เมื่อเห็นรอยร้าวสีดำปรากฏขึ้นบนอากาศที่ว่างเปล่า อาคมกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าลำพังพลังของเขาเพียงคนเดียวไม่สามารถต้านทานวิญญาณที่ยึดติดในอำนาจมืดมานับร้อยปีได้ แต่นี่คือหนทางเดียวที่จะปกป้องรินรดาจากชะตากรรมที่เธอต้องเผชิญ เขาคว้าสร้อยประคำไม้พยุงเก่าแก่ขึ้นมาพันรอบข้อมือแล้วประทับฝ่ามือลงบนแผ่นยันต์ที่สั่นไหวอย่างรุนแรง “ไม่ว่าเจ้าจะใหญ่มาจากไหน ในเรือนนี้ ข้าคือผู้คุมกฎ!” อาคมแผดเสียงก้อง พร้อมกับตบเท้าลงบนพื้นไม้จนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งเรือน พลังอาคมสีขาวนวลพุ่งกระจายออกจากวงยันต์ ผลักดันเงามืดนั้นให้ถอยร่นไปชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความสงบสุข แต่มันคือความเงียบก่อนพายุใหญ่จะพัดผ่าน รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนแรง เธอหันไปมองอาคมที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย เลือดจากมือของเขายังคงไหลไม่หยุดย้อยลงตามข้อมือ “เราปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ?” รินรดาเอ่ยถามด้วยเสียงอันสั่นเครือ อาคมไม่หันมาตอบ เขายังคงจ้องมองไปยังความมืดที่ปลายบันได ดวงตาของเขาฉายแวววิตกกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาค่อยๆ หันมาหาเธอ ช้าๆ ราวกับเครื่องจักรที่กำลังจะพังทลาย “รินรดา... ฟังผมให้ดีนะ” น้ำเสียงของอาคมราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด “เราไม่ได้แค่ปิดกั้นมันออกไป... แต่เราเพิ่งจะ ‘ปลุก’ บางอย่างที่ควรจะหลับใหลไปตลอดกาลให้ตื่นขึ้นมา” เขายกมือที่สั่นเทาขึ้นชี้ไปยังใต้พื้นเรือน ที่ซึ่งยันต์แผ่นสุดท้ายของเขาไม่ได้มอดไหม้ไปกับเปลวไฟ แต่กลับถูกใครบางคน... หรือสิ่งใดบางอย่าง... ฉีกกระชากจนขาดวิ่นจากด้านล่าง! ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากถาม ความเย็นเยียบที่หาที่มาไม่ได้ก็โอบรัดรอบข้อเท้าของเธอไว้แน่น มันไม่ใช่สัมผัสจากมือคน แต่เป็นสัมผัสจากเส้นผมสีดำยาวเหยียดที่งอกออกมาจากรอยแตกของพื้นไม้ที่ถูกฉีกขาด รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากใต้ถุนเรือน ไม่ใช่คุณหลวงอย่างที่พวกเขาคาดคิด แต่เป็นหญิงสาวในชุดสไบสีขาวที่ดูคุ้นตาจนหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น หญิงสาวคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เน่าเปื่อยจนมองไม่เห็นเค้าโครงเดิม ก่อนจะแสยะยิ้มที่กว้างจนมุมปากฉีกถึงใบหู แล้วกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า “ในที่สุด... ก็มีคนมาเปลี่ยนตัวกับข้าเสียที” ศาลาริมน้ำโบราณขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปกับนิยายเรื่องนี้ครับ