การมาเยือนของอาคม

เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะใต้ฝ่าเท้า... ไม่ใช่เสียงของลมหนาวที่พัดโหมกระหน่ำเรือนไทยโบราณหลังนี้ และไม่ใช่เสียงของปลวกที่กัดกินเนื้อไม้สักทองอายุร่วมร้อยปี รินรดากำก้านธูปสามดอกในมือแน่นจนนิ้วเรียวขาวซีด ปลายธูปมอดไหม้จนเหลือเพียงเถ้าสีเทาคุแดงที่สั่นริกตามแรงลมหายใจเข้าออก หญิงสาวหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูห้องพระชั้นบน ซึ่งถูกปิดตายด้วยแม่กุญแจทองเหลืองขึ้นสนิมเขียวมานานนับทศวรรษ แต่ทว่า... บานประตูกลับแง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยแยกสีดำสนิทราวกับปากของความตายที่กำลังอ้ากว้างรอคอยเหยื่อ ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความระแวง สัญชาตญาณลึกๆ ในสายเลือดตระกูลเก่าแก่เตือนภัยว่า มีบางสิ่ง... หรือบางคนกำลังยุ่มย่ามกับเขตหวงห้าม "ใคร..." น้ำเสียงของรินรดาแห้งผาก หลุดลอดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ความเงียบงันของเรือนไทยยามวิกาลตอบกลับด้วยกลิ่นอับชื้นของกาลเวลา และกลิ่นธูปโบราณที่เจือจางด้วยกลิ่นสาปสรางประหลาด พรึบ! เงาดำสายหนึ่งไหววูบผ่านช่องประตูห้องพระอย่างรวดเร็ว รินรดาไม่รอช้า เธอพุ่งตัวเข้าไปผลักบานประตูไม้สักหนักอึ้งให้เปิดออกเต็มแรง แสงไฟจากคบเพลิงพกพาในมือสาดส่องกวาดไปทั่วห้องที่อัดแน่นไปด้วยหีบสมบัติโบราณ รูปถ่ายขาวดำของบรรพบุรุษ และแท่นบูชาที่ฝุ่นหนาเตอะ ทว่า... กลางห้องนั้น กลับมีร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขน กำลังยืนหันหลังให้อย่างถือวิสาสะ มือข้างหนึ่งถือสมุดบันทึกหนังสีดำเก่าคร่ำคร่า ซึ่งเป็นสมุดลับประจำตระกูลที่เธอเพิ่งวางไว้บนโต๊ะทำงานเมื่อช่วงหัวค่ำ "คุณกำลังทำอะไรในห้องนี้!" เสียงตวาดก้องของรินรดาทำให้เงาร่างนั้นสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างใจเย็น ชายหนุ่มแปลกหน้าผู้มีสันจมูกคมกริบและดวงตาพินิจพิเคราะห์ เขามีรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ราวกับไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านต่อความโกรธเกรี้ยวของเจ้าของบ้านเลยแม้แต่น้อย "ผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท... แต่สมุดเล่มนี้มันบอกเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจเกินกว่าจะปล่อยให้ฝุ่นจับตาย" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์แต่มั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว เขากวาดสายตามองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจใคร่รู้ "คุณคงเป็นทายาทรุ่นสุดท้าย... คุณรินรดา ใช่ไหมครับ? ผมชื่ออาคม" รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สัญชาตญาณเตือนว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่ 'ผู้บุกรุก' ธรรมดา อาคมก้าวเข้ามาในเรือนอาถรรพ์หลังนี้โดยไม่มีใครอนุญาตได้อย่างไร? รั้วรอบขอบชิดและโซ่ตรวนที่ลงกลอนไว้อย่างแน่นหนาไม่มีร่องรอยการงัดแงะเลยแม้แต่น้อย "คุณเข้ามาได้ยังไง และรู้ชื่อฉันได้ยังไง อาคม!" รินรดากระชับก้านธูปในมือมั่น ราวกับมันคืออาวุธชนิดเดียวที่จะป้องกันตัวจากชายแปลกหน้าที่แผ่รังสีความน่าสงสัยออกมาทุกอณูรูขุมขน อาคมหัวנסในลำคอเบาๆ เขายังคงถือสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้ในมือ ไม่ยอมคืนให้ "ประวัติศาสตร์มักมีวิธีเปิดประตูต้อนรับคนที่อยากค้นหาเสมอครับคุณรินรดา ผมเป็นนักประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และผู้เชี่ยวชาญด้าน... ไสยเวทย์โบราณ ผมรู้ว่าเรือนหลังนี้ซ่อนอะไรไว้ และที่สำคัญ ผมรู้ว่า 'คุณหลวง' กำลังมองเราอยู่" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิภายในห้องพระก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมกรรโชกแรงพัดเข้ามาจากหน้าต่างที่ปิดสนิทจนเปลวไฟในคบเพลิงไหววูบเกือบดับ ภาพถ่ายขาวดำบนผนังเริ่มสั่นกระเพื่อม เสียงกระซิบแหบพร่าของผู้ชายวัยกลางคนดังแว่วมาจากมุมมืดของห้อง—*“กู... สั่งว่าห้ามใครแตะต้องของของกู...”* รินรดาหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งตรงมายังแผ่นหลัง อาคมขยับตัวเข้ามาประชิดเธอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เพื่อดึงให้หลบพ้นจากวิถีของเงาดำที่พุ่งวาบมาจากมุมห้อง ทว่า ทันทีที่ปลายนิ้วของอาคมสัมผัสโดนผิวเนื้อของรินรดา สมุดบันทึกในมือของเขาหลุดร่วงลงกระแทกพื้น เสียงเปิดหน้ากระดาษดังพร่ำเพรื่อจนมาหยุดอยู่ที่หน้ากระดาษสีเหลืองกรอบ ที่ปรากฏภาพวาดหมึกจีนรูป 'ตารางอาถรรพ์' และชื่อของคนในตระกูลที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงสดราวกับหยดเลือดใหม่ๆ อาคมก้มลงมองภาพนั้น ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่ฉายชัดบนใบหน้า "แปลกจริง..." อาคมพึมพำเบาๆ ขมวดคิ้วมุ่น "ในบันทึกระบุว่ามีคนตายในห้องนี้แค่สามคน... แต่ทำไมรายชื่อหน้าสุดท้าย ถึงมีชื่อของ 'ฉัน' ถูกเขียนด้วยลายมือของคุณหลวงตั้งแต่เมื่อร้อยปีก่อน... ทั้งที่ฉันเพิ่งเหยียบย่างเข้ามาในเรือนหลังนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต?" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่ความมืดมิดด้วยกันครับ - ศาลาริมน้ำโบราณ