เสียงร่ำไห้กลางดึก

“อย่าดับไฟ… ผมขอร้องล่ะริน อย่าดับตะเกียงดวงนั้นเด็ดขาด” อาคมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับเรือนไทยไม้สักเก่าแก่จนแทบหายใจไม่ออก เสียงของเขาสั่นพร่าขณะกุมด้ามมีดหมอแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน นัยน์ตาคมกริบของเขามิได้จ้องมองรินรดา แต่มันตรึงอยู่กับมุมมืดของเพดานสูงที่เงาของคานไม้ทอดตัวลงมาประหนึ่งงูยักษ์ที่กำลังขดตัวรอเหยื่อ รินรดานิ่งงัน มือที่เอื้อมไปหาไส้ตะเกียงชะงักค้าง เธอรับรู้ได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากรอยแตกของพื้นไม้กระดาน กลิ่นดอกจำปีเน่าอวลอยู่ในอากาศ ราวกับมีคนนำช่อดอกไม้ร่วงโรยมาวางไว้ข้างหมอนเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ “อาคม… คุณได้ยินไหม” รินรดาถามเบาหวิว แม้จะพยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคง แต่นิ้วมือที่สั่นเทากลับฟ้องถึงความหวาดกลัวที่เกาะกินหัวใจ “ได้ยิน… มันเริ่มแล้ว” ไม่ใช่เสียงลมหวีดหวิว ไม่ใช่เสียงหนูวิ่งบนฝ้าเพดาน แต่มันคือเสียงสะอื้นไห้ที่ดังก้องขึ้นจากใต้พื้นเรือน เสียงนั้นแหลมสูง บาดลึก ราวกับถูกเค้นออกมาจากลำคอที่เต็มไปด้วยเลือด มันสลับกับการคร่ำครวญเรียกชื่อคนคนหนึ่ง... ชื่อที่ทำให้เลือดในกายรินรดาเย็นเฉียบ *“รินรดา… ออกมาหาข้า… ลูกรักของข้า…”* “มันไม่ใช่คุณหลวง” อาคมลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกำยำขยับขวางหน้าหญิงสาวไว้ “นี่เป็นเสียงของนางรำที่ถูกกักขัง ริน... อย่าขานรับ ไม่ว่าจะได้ยินอะไร ห้ามขานรับเด็ดขาด!” รินรดาพยักหน้าพลางถอยหลังไปชิดผนัง แผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของไม้ที่เหมือนกับมีใครบางคนวางมือทาบไว้อยู่ฝั่งตรงข้าม เธอหลับตาแน่น พยายามเรียกสติและสัมผัสพิเศษที่ติดตัวมา แต่น่าแปลก... ยิ่งเธอพยายามเพ่งมองเท่าไหร่ ภาพที่เห็นกลับกลายเป็นเพียงความมืดมิดที่หนาแน่นจนน่าประหลาด *โครม!* เสียงเหมือนข้าวของเครื่องใช้ในครัวถูกปัดลงพื้นดังกังวานไปทั่วเรือนตามด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดูสมเพชเวทนา รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอตัดสินใจลืมตาขึ้น และสิ่งที่เห็นตรงหน้าทำเอาหัวใจเธอแทบหยุดเต้น ที่มุมห้อง... ปลายเตียงนอนที่เคยว่างเปล่า บัดนี้ปรากฏเงาตะคุ่มของหญิงสาวในชุดสไบขาดวิ่น ผมเผ้าปิดบังใบหน้าจนมิดชิด เลือดสีดำข้นค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากชายสไบ หยดลงบนพื้นไม้จนเกิดเสียงดัง *แปะ... แปะ...* ทุกครั้งที่หยดเลือดกระทบพื้น เสียงสะอื้นจะยิ่งดังขึ้น “อาคม!” เธอเรียกชายหนุ่ม แต่เมื่อหันไปข้างกาย เธอกลับพบเพียงความว่างเปล่า ความตระหนกแล่นพล่านทั่วร่าง รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้อง เรือนไม้ที่ควรจะมีอาคมอยู่ด้วยกลับกลายเป็นห้องว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและกลิ่นสาบสาง เธอกำลังถูกแยกจากเขา... เธอรู้ตัวในทันทีว่านี่คืออาคมันต์ที่ผีร้ายในเรือนนี้จงใจสร้างขึ้นเพื่อต้อนเธอให้จนมุม เงาสีดำค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นผิวหนังที่เน่าเปื่อยจนเห็นกระดูก ดวงตาที่เคยมีแววตาของผู้คนบัดนี้กลับกลายเป็นเบ้าตาที่กลวงโบ๋ มีเพียงแสงสีแดงวาวโรจน์เต้นเร่าอยู่ภายใน “เจ้ากลับมาแล้ว... รินรดา” เสียงนั้นไม่ได้มาจากปาก แต่มันดังก้องอยู่ในหัวของเธอโดยตรง “เจ้ากลับมาเพื่อเป็นเครื่องสังเวย... แทนแม่ของเจ้า” รินรดาพยายามหยิบสร้อยประคำที่ห้อยคอออกมา แต่ข้อมือของเธอถูกมือที่เย็นดั่งน้ำแข็งคว้าหมับไว้แรงจนกระดูกแทบหัก แรงมหาศาลนั้นลากเธอให้ถลาไปหาเงาสีดำที่อยู่ตรงหน้า กลิ่นเน่าของศพโชยเข้าจมูกจนเธอเกือบอาเจียน ทันใดนั้น ประตูห้องนอนก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนบานไม้เกือบหลุดจากวงกบ! อาคมก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เกรี้ยวกราด มือของเขาถือเทียนอาคมที่จุดติดเปลวไฟสีน้ำเงิน เขาสะบัดน้ำมนต์ลงบนพื้นไม้จนเกิดเสียงดังฉ่าราวกับเนื้อถูกย่าง เงาร้ายนั้นกรีดร้องโหยหวนและจางหายไปในทันที รินรดาทรุดลงกับพื้น หอบหายใจรุนแรง “ผมบอกแล้วอย่าขานรับ! คุณเกือบจะถูกดึงเข้าไปในกระแสเวทของมันแล้วนะ!” อาคมตวาดเสียงสั่น เขาไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้มาก่อน แต่นัยน์ตาที่เขามองเธอกลับมีความห่วงใยเจืออยู่เต็มเปี่ยม รินรดาน้ำตาคลอ เธอพยายามจะเอ่ยปากขอโทษ แต่สายตาเธอกลับไปสะดุดเข้ากับบางอย่างที่อยู่ด้านหลังของอาคม ที่หน้าต่างบานหนึ่งที่ควรจะปิดสนิท บัดนี้มันเปิดอ้าออก เผยให้เห็นชายชราในชุดขุนนางโบราณยืนยิ้มกว้างจนถึงใบหู แววตาของเขาไม่ได้จ้องมาที่เธอ แต่มันจ้องไปที่ด้ามมีดหมอในมืออาคม... มีดเล่มที่สลักชื่อตระกูลของเธอไว้ชัดเจน ชายชราผู้นั้นขยับริมฝีปากเป็นคำพูดที่ไร้เสียง แต่รินรดากลับอ่านออกได้อย่างแม่นยำ *“ขอบใจที่หา... ภาชนะใหม่มาให้... อาคม”* อาคมชะงักกึก ร่างของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้มลงมองมือตัวเองที่กำลังกำมีดหมอแน่น... แต่มีดในมือของเขาเริ่มเปลี่ยนสภาพจากเหล็กกล้ากลายเป็นลิ่มไม้ที่เปื้อนเลือดสดๆ ของใครบางคน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่ความมืดมิดด้วยกันครับ - ศาลาริมน้ำโบราณ