คืนเดือนดับ

“วางมีดลงเสีย รินรดา... สิ่งที่เจ้าถืออยู่ในมือ มันมิใช่เหล็กกล้าธรรมดา แต่เป็นคำสาปที่รอวันกัดกินเจ้า!” อาคมตะโกนลั่น เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ มือหนาที่พยายามเอื้อมไปคว้าข้อมือหญิงสาวสั่นระริก ยามที่เห็นไอสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นรอบตัวของรินรดา มันมิใช่ไอร้อนจากไฟ แต่มันคือความเย็นเยือกที่แล่นเข้าสู่กระดูกสันหลังจนเขาแทบขยับตัวไม่ได้ รินรดานิ่งงัน ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีนิลสนิทไร้แววตาขาว เธอไม่ได้หันกลับมามองเขา ร่างบางสั่นสะท้านภายใต้ชุดไทยสีหม่นที่เปียกชื้นราวกับเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ เธอยืนอยู่บนชานเรือนไม้สักทองที่สั่นสะเทือนตามแรงลมพายุที่โหมกระหน่ำในยามค่ำคืนที่ไร้แสงจันทร์โดยสิ้นเชิง “ท่านคุณหลวง...” รินรดาเอ่ยออกมา เสียงของเธอแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด มันมิใช่เสียงของหญิงสาววัยรุ่นทั่วไป แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่กดทับหัวใจคนฟัง “ท่านกำลังรอให้ข้าทำสิ่งที่บรรพบุรุษขี้ขลาดของท่านไม่กล้าทำใช่หรือไม่” อาคมกัดฟันแน่น เขาควักเอาตลับว่านอาคมออกมาจากอกเสื้อ พยายามสะกดกลั้นพลังที่แผ่ออกมาจากเงามืดเบื้องหลังรินรดา บรรยากาศรอบเรือนไทยเริ่มผิดเพี้ยน บานหน้าต่างไม้แกะสลักกระแทกปิดเปิดเสียงดังสนั่นราวกับจะมีคนพังเข้ามาจริงๆ แต่ในเรือนนี้... มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น “รินรดา! ตั้งสติ! นั่นไม่ใช่เสียงของเจ้า! ท่านคุณหลวงมันกำลังใช้ร่างกายของเจ้าเป็นสะพานเชื่อมต่อมายังโลกนี้ คืนเดือนดับแบบนี้ พลังของมันสูงสุด... หากเจ้าไม่ปล่อยมีดเล่มนั้น ทุกอย่างจะจบสิ้น!” รินรดาหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่ทำให้เลือดในกายของอาคมเย็นเฉียบ เธอค่อยๆ หันกลับมา แสงจากตะเกียงน้ำมันที่ใกล้จะดับวูบทำให้ใบหน้าของเธอซีกหนึ่งมืดมิด อีกซีกหนึ่งฉายแววอาฆาตแค้นเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะมีได้ “ท่านอาคม... ท่านก็รู้ดีมิใช่หรือว่าความจริงมันเป็นอย่างไร” เธอขยับตัวเข้าหาเขาช้าๆ ปลายมีดโบราณในมือสั่นไหวแต่คมกริบ “ตระกูลของข้าไม่ได้ถูกสาปเพราะกรรมเก่า แต่มันถูกสาปเพราะ ‘ความรัก’ ที่ท่านหลวงมีต่อบรรพบุรุษของข้าต่างหาก และคืนนี้... ข้าจะทำให้ความรักที่เน่าเฟะนั้นกลายเป็นเลือดสังเวยคืนแด่สายน้ำ” “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว!” อาคมพุ่งตัวเข้าใส่ หวังจะแย่งมีดเล่มนั้น แต่ทันใดนั้น แรงกระแทกที่มองไม่เห็นก็ซัดเขาจนกระเด็นไปกระแทกกับเสาเรือนจนเลือดกบปาก ภายในความมืดมิดของคืนเดือนดับนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มเดินวนรอบเรือนไม้ เสียงผ้าซิ่นลากผ่านพื้นไม้กระดานดัง ‘ครืด... ครืด...’ สลับกับเสียงหัวเราะของบุรุษที่ก้องอยู่ในโสตประสาทของอาคม มันเป็นความกดดันที่มากกว่าไสยเวทย์ใดๆ ที่เขาเคยเจอมา อาคมพยุงตัวขึ้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง เขาหยิบยันต์เกราะเพชรที่ลงอาคมไว้เตรียมจะแปะลงบนพื้นเรือนเพื่อสร้างอาณาเขต แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก... มือของเขาสั่นสะท้านเมื่อเห็นเงาดำขนาดยักษ์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนผนังไม้ เงานั้นเป็นร่างของชายผู้หนึ่งที่มีลักษณะสูงใหญ่ แต่งกายแบบโบราณ มือข้างหนึ่งวางอยู่บนบ่าของรินรดา มันคือร่างของหลวงวิจิตรอาสา... ต้นตระกูลที่ควรจะตายไปนับร้อยปี! “รินรดา... เจ้าอย่าไปฟังมัน!” อาคมแผดเสียงเตือนรินรดาที่กำลังยืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน รินรดาเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสายเลือด เธอหันมามองอาคมด้วยแววตาที่เจ็บปวดที่สุด “ท่านอาคม... หากท่านรักข้าจริง... ขอท่านได้โปรด... ปิดฉากชีวิตข้าเสียก่อนที่ท่านคุณหลวงจะควบคุมข้าได้สมบูรณ์ หากข้าหลุดออกไปจากเรือนนี้... จะไม่มีใครหยุดความแค้นนี้ได้อีกตลอดกาล” คำขอนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจอาคม มือที่กำยันต์ไว้แน่นเริ่มสั่นไหว เขาเผชิญหน้ากับทางเลือกที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต... จะช่วยหญิงสาวที่เขารักด้วยชีวิต หรือจะสังหารเธอเพื่อหยุดยั้งปีศาจร้ายที่กำลังจะตื่นขึ้นมาทำลายล้างทุกสิ่ง ทว่า ในขณะที่เขากำลังตัดสินใจ บานประตูเรือนด้านหลังก็เปิดผางออกอย่างรุนแรง ลมพายุพัดกรรโชกเข้ามาจนตะเกียงดับสนิท เหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามา... ไม่ใช่ผีคุณหลวง ไม่ใช่รินรดา และไม่ใช่ตัวเขาเอง “ใคร!” อาคมตะโกนถาม เสียงของเขาดูอ้างว้างและโดดเดี่ยวในความมืด มีเพียงเสียงกระซิบเบาๆ จากเงามืดที่อยู่ด้านหลังอาคม... เสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เสียงของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในตอนที่ 38... “ไม่ต้องรีบตัดสินใจหรอกอาคม... เพราะคืนนี้... ไม่ได้มีแค่เราที่รอคอยการกลับมาของเขา” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างที่สามปรากฏขึ้นข้างๆ อาคม พร้อมกับใบหน้าของ ‘คนตาย’ ที่คลี่รอยยิ้มเยือกเย็นที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต! หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความสยองขวัญในค่ำคืนนี้อย่างเต็มที่นะครับ ศาลาริมน้ำโบราณครับ