การหักหลัง

กลิ่นอับชื้นของเรือนไม้สักทองเก่าแก่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นธูปสาบสางและคาวโลหิตจางๆ ทว่าสิ่งที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของรินรดาเวลานี้ หาใช่กลิ่นอายแห่งความตายรอบกายไม่ หากแต่เป็นเสียงหัวเราะคิกคักอันผิดมนุษย์นาคมนาคมที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากของ 'พิมพ์' เพื่อนสนิทผู้ร่วมเดินทางมายังเรือนอาถรรพ์แห่งนี้ด้วยกัน "ริน... เจ้ามองหาผู้ใดอยู่หรือ? สามีเจ้า... หรือว่าวิญญาณบรรพบุรุษที่เจ้ากราบไหว้บูชานักหนาเล่า?" น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นไม่ใช่เสียงของพิมพ์ หญิงสาวผู้ร่าเริงและอ่อนโยนที่เธอรู้จักมาค่อนชีวิต หากแต่เป็นน้ำเสียงแหบพร่า เยียบเย็น และเปี่ยมไปด้วยอำนาจมืดของบุรุษเพศ—เสียงของผีคุณหลวงผู้เป็นใหญ่ในเรือนหลังนี้ อาคมที่ยืนอยู่เบื้องหน้าชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ปลายคมดาบสะท้อนแสงตะเกียงวับวาม ขวางกั้นระหว่างร่างระหงของหญิงสาวที่ถูกสิงสู่กับความมืดมิดเบื้องหลัง "ถอยออกไป อาคม! อย่าทำร้ายนางนะ นั่นพิมพ์เพื่อนฉัน!" รินรดาร้องห้ามด้วยความตกใจระคนหวาดผวา มือเรียวสั่นเทาคว้าชายเสื้อของชายหนุ่มผู้เป็นที่ปรึกษาไว้แน่น "ตื่นเสียเถอะรินรดา นางไม่ได้เป็นเพื่อนเจ้าอีกต่อไปแล้ว" อาคมกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างของพิมพ์ที่บิดเร้าผิดรูป เงาตะคุ่มสีดำทมิฬแผ่ขยายซ้อนทับร่างบางนั้นจนแทบมองไม่เห็นเค้าเดิม พิมพ์ในยามนี้ ดวงตากลับกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตาขาว ริมฝีปากแย้มยิ้มกว้างจนถึงใบหู ร่างกายที่เคยบอบบางกลับมีพละกำลังมหาศาล นางก้าวเท้าเข้ามาหาทั้งสองช้าๆ เสียงไม้กระดานลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะทานน้ำหนักไม่ไหว เครื่องแต่งกายร่วมสมัยที่เพื่อนสาวสวมใส่ดูแปลกแยกและน่าขนลุกเมื่อถูกครอบงำด้วยจิตวิญญาณแห่งอดีตกาล ผ้านุ่งและสอางค์นางในสมัยโบราณราวกับกำลังทับซ้อนขึ้นมาในมิติที่มองไม่เห็น "ความไว้วางใจช่างเป็นสิ่งงดงาม และเปราะบางยิ่งนัก... เจ้ามิคาดคิดใช่ไหมล่ะ ว่าคนที่เจ้าไว้ใจที่สุด จะเป็นประตูบานแรกที่ข้าใช้ก้าวเข้ามาสู่โลกภายนอก?" เสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้นอีกครั้งจากลำคอของพิมพ์ รินรดารู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ภาพความทรงจำเมื่อครั้งที่พิมพ์คะยั้นคะยอให้เดินทางมายังเรือนหลังนี้ด้วยกัน ภาพรอยยิ้ม คำพูดห่วงใย และแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังดี บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นคมมีดที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเธอเอง การหักหลังไม่ได้มาจากศัตรูที่เปิดเผยตัว แต่มาจากคนที่เธอรักและไว้ใจที่สุด—นี่คือแผนการอันแยบคายของผีคุณหลวง ที่ใช้จิตใจของมนุษย์เป็นสะพานข้ามภพ "ทำไม... ทำไมต้องเป็นนาง ทำไมต้องใช้เพื่อนฉันเป็นเครื่องมือ!" รินรดาตะโกนถาม น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวดและคับแค้นใจ "เพราะความโลภและความอิจฉาริษยาในจิตใจมนุษย์นั้น หอมหวานยิ่งกว่ากลิ่นกำยานใดๆ ในเรือนนี้อย่างไรเล่า" วิญญาณชั่วร้ายในร่างพิมพ์แสยะยิ้ม "นังเด็กนี่มีความลับที่ซ่อนไว้ เจ้าคิดว่านางพาเจ้ามาที่นี่ด้วยความบริสุทธิ์ใจจริงหรือ? หึ... ลองถามความจริงจากปากมันดูสิ" อาคมหันมามองรินรดาแวบหนึ่ง ก่อนจะใช้มืออีกข้างดึงยันต์กระดาษสีเหลืองฉานชุ่มหมึกชาดขึ้นมาเตรียมพร้อม "อย่าไปฟังคำลวงของมัน ริน! มันจงใจสร้างความร้าวฉานในจิตใจเจ้า เพื่อทำลายสมาธิและเปิดช่องว่างให้พลังวิญญาณเข้าครอบงำเราทั้งคู่" ทว่า คำพูดของอาคมยังไม่ทันขาดคำ พิมพ์ที่ยืนนิ่งอยู่ก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ กรงเล็บที่ยาวเฟื้อยราวกับสัตว์ป่าพุ่งตรงไปยังลำคอของรินรดา อาคมไม่รอช้า เขาใช้วิชาอาคมซัดยันต์ในมือออกไปปะทะเข้ากับร่างของพิมพ์อย่างจัง เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะทำให้ร่างของพิมพ์กระเด็นไปกระแทกกับเสาเรือนไม้สักจนฝุ่นตลบอบอวล ทว่า วิญญาณร้ายหาได้เกรงกลัวอาคมไม่ พิมพ์ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ บาดแผลจากการขับไล่กลับสมานตัวอย่างรวดเร็วด้วยไอหมอกสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากพื้นเรือน นางจ้องมองอาคมด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะหันมาส่งยิ้มเย็นเยียบให้รินรดา "เจ้าปกป้องมันได้วันนี้ แล้วพรุ่งนี้เล่า... เมื่อความจริงเปิดเผย ว่าตระกูลของเจ้าและตระกูลของมันเกี่ยวพันกันอย่างไรในคืนวันเลือดสาดเมื่อร้อยปีก่อน เจ้ายังจะกล้าเคียงข้างชายผู้นี้อยู่หรือไม่?" รินรดาสะ้านเฮือก หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมาจากอก สายตาของเธอหันไปมองอาคมโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มหลบสายตาเธอเพียงเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีอันสั้นกุดนั้น ชัดเจนยิ่งกว่าคำอธิบายใดๆ ว่าอาคมรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรือนหลังนี้มาโดยตลอด และเขาจงใจปกปิดมันไว้จากเธอ ความมืดมิดในเรือนอาถรรพ์ค่อยๆ คืบคลานเข้าประชิดตัว ทั้งความหวาดกลัวจากภายนอกและความระแวงสงสัยที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ รินรดารู้สึกราวกับว่าเธอกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความวิบัติ ที่เบื้องล่างคือหุบเหวแห่งความตายและคำสาปข้ามชาติภพที่ไม่มีวันหลุดพ้น ในวินาทีที่ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่บันไดเรือนด้านนอก—ฝีเท้าที่ไม่ได้มาคนเดียว และไม่ใช่เสียงของวิญญาณ แต่เป็นเสียงก้าวเดินของคนเป็น ที่มาพร้อมกับความลับสะเทือนขวัญบทใหม่... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ศาลาริมน้ำโบราณ