ความมืดมิดในใจคน

"แกจะขังฉันไว้กับผีร้ายเพียงลำพัง เพื่อสมบัติพรรค์นั้นน่ะหรือ คุณลุง!" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมเรือนไทยหลังใหญ่ เสียงกลอนประตูไม้สักที่ถูกเลื่อนปิดจากด้านนอกด้วยน้ำมือของคนที่เธอเคารพดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท เธอพยายามดึงประตูสุดแรงเกิด แต่มันกลับแน่นหนาราวกับถูกธรณีสูบไว้ด้วยอาคมดำที่ใครบางคนซ่อนเร้นมานาน กลิ่นสาบสางของไม้เก่าและกลิ่นอายดินชื้นแฉะเริ่มคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวบนโต๊ะหมู่บูชาไหววูบคล้ายจะดับลงเต็มที และที่ปลายสุดของระเบียงทางเดิน ร่างสูงใหญ่ในชุดราชปะแตนสีหม่นกำลังก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคงและเชื่องช้า... เสียงส้นเท้ากระทบพื้นไม้ดัง 'ตึก... ตึก...' ทุกก้าวย่างคือความตายที่คืบคลานเข้าหา "สมบัติไม่ได้มีไว้ให้ผู้หญิงอย่างแกมาขวางทางหรอก รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่าของ 'คุณลุงวิวัฒน์' ดังแทรกผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา น้ำเสียงนั้นเย็นชาและไร้ซึ่งความเมตตาอย่างที่เคยแสดงออก "ที่ดินผืนนี้ เรือนหลังนี้ และทองคำที่บรรพบุรุษฝังไว้ใต้ถุนเรือน... มันเป็นของตระกูลที่ต้องสืบทอดโดยสายเลือดที่ 'คู่ควร' ไม่ใช่แกที่จ้องจะปลดปล่อยวิญญาณพวกนั้นให้สูญสิ้นไปพร้อมกับโฉนดที่ดิน" รินรดาหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับเงามืดที่ขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็น 'คุณหลวง' ผู้ซึ่งใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ปากของเขาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นถึงเหงือกสีคล้ำ เลือดไหลซึมออกมาจากดวงตาคู่นั้นราวกับน้ำตาแห่งความอาฆาต "อาคม! คุณอยู่ที่ไหน!" เธอแผดเสียงเรียกคู่คิดคนสำคัญที่จู่ๆ ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังมาจากทางทิศของห้องใต้ดิน คุณลุงวิวัฒน์ที่อยู่อีกฟากของประตูแค่นเสียงหัวเราะ "อย่าเรียกหาคนนอกเลยรินรดา อาคมถูกจัดการไปตั้งแต่ก่อนที่แกจะก้าวขึ้นมาบนเรือนนี้แล้ว พลังของเขามันก็แค่เศษเสี้ยวของมนุษย์ธรรมดา เทียบไม่ได้เลยกับความมั่งคั่งที่จะตกเป็นของฉันเพียงผู้เดียว ขอให้แกโชคดีกับการเป็นเหยื่อสังเวยวิญญาณคุณหลวง เพื่อที่เรือนนี้จะได้เป็นของฉันอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่มีคำสาปใดๆ มาขวางกั้นอีก" รินรดารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูกสันหลัง เธอกำสร้อยประคำไม้จันทน์ในมือแน่นจนนิ้วซีดขาว เธอสัมผัสได้ว่าในใจคนนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าผีร้ายในเรือนเสียอีก คุณลุงของเธอไม่ได้กลัวคำสาป เขากลับเห็นมันเป็นเครื่องมือในการกำจัดเสี้ยนหนามเพื่อฮุบสมบัติมหาศาลที่ถูกซ่อนไว้ใต้เงาของความตาย "คุณลุงลืมไปแล้วหรือว่า... ผีไม่ได้สนใจว่าใครเป็นสายเลือด ใครเป็นคนขโมย" รินรดาแค่นยิ้มทั้งน้ำตา เธอเริ่มร่ายมนตร์บทสุดท้ายที่อาคมเคยถ่ายทอดให้ "ถ้าคุณอยากได้นัก ก็จงเข้ามาเผชิญหน้ากับสิ่งที่ลุงปรารถนาด้วยตัวเองเถิด!" ทันใดนั้น เงาดำของคุณหลวงที่เคยคืบคลานเข้าหาเธอกลับหยุดชะงัก มันหันขวับไปทางบานประตูที่ถูกปิดตาย ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นเปลี่ยนเป้าหมายจากรินรดาไปสู่เสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโลภของวิวัฒน์ที่อยู่นอกเรือน แรงอาฆาตมหาศาลพุ่งกระแทกประตูดังสนั่นจนไม้สักแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ วิวัฒน์นอกประตูชะงักงัน เสียงกรีดร้องด้วยความตระหนกดังขึ้นทันทีเมื่อเงาดำพุ่งผ่านรอยแยกของประตูเข้าไปพันธนาการร่างของเขาไว้ รินรดามองดูเหตุการณ์นั้นด้วยใจที่เต้นระทึก เธอไม่ได้ช่วยเขา แต่เธอกำลังใช้โอกาสนี้ควานหา 'ตลับอาคม' ที่ถูกซ่อนไว้ใต้กระดานพื้นไม้ตรงที่เธอเหยียบอยู่ แต่ทว่า ในจังหวะที่มือของเธอแตะลงบนตลับไม้เก่าแก่ บานประตูอีกฝั่งของห้องที่ควรจะปิดตายกลับถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของใครบางคนที่โชกไปด้วยเลือดและกลิ่นอายของไสยเวทย์ดำ เขาเดินเข้ามาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า... ร่างนั้นคือ 'อาคม' ทว่าดวงตาของเขากลับกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา และมือที่เขายื่นมานั้นไม่ได้หมายจะช่วยเธอ แต่มันกำลังถือมีดอาคมจ่อตรงมาที่ลำคอของเธอเอง "อาคม... คุณ?" รินรดาชะงักค้าง "ฉันไม่ได้มาเพื่อช่วยเธอ รินรดา" เสียงของอาคมเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงที่ทับซ้อนกันราวกับมีคนหลายคนพูดพร้อมกัน "แต่ฉันมาเพื่อ 'ทวงคืน' ร่างกายนี้... หลังจากที่รอกันมานานนับร้อยปี" รินรดาสัมผัสได้ว่าความมืดมิดในใจคนนั้นยังไม่จบสิ้น แต่มันกลับกำลังเริ่มต้นขึ้นในจุดที่เลวร้ายที่สุด เมื่อเธอค้นพบว่าคู่คิดที่ไว้ใจที่สุด แท้จริงแล้วคือภาชนะที่วิญญาณคุณหลวงต้องการใช้เพื่อคืนชีพอย่างสมบูรณ์ และเธอ... คือเหยื่อรายสุดท้ายที่จะต้องสังเวยให้แก่เงาในอดีตที่ไม่มีวันตาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผมในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ศาลาริมน้ำโบราณ