เงามืดที่ติดตาม

“อย่าหันหลัง... ริน อย่าหันไปเด็ดขาด!” เสียงของอาคมที่กดต่ำจนแทบเป็นเสียงกระซิบข้างหูของรินรดา ทำให้หญิงสาวชะงักฝีเท้าอยู่กลางทางเดินแคบๆ ของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองที่ผู้คนพลุกพล่าน แสงไฟนีออนที่สว่างจ้าดูเหมือนจะริบหรี่ลงในความรู้สึกของเธอ เสียงดนตรีคลอเบาๆ จากร้านค้าข้างทางกลายเป็นเสียงหวีดหวิวที่บาดลึกโสตประสาท รินรดากำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลัง ไม่ใช่ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันคือความหนาวเหน็บที่เหมือนมีมือที่เปียกชื้นและเต็มไปด้วยกลิ่นสาบดินพยายามจะแตะลงบนท้ายทอย “เขาตามมาใช่ไหมคะ อาคม...” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า พยายามบังคับไม่ให้ตัวเองหันกลับไปมองเงาตะคุ่มที่ทอดผ่านกระจกเงาของร้านเสื้อผ้าด้านหลัง “ไม่ใช่แค่ตามมา แต่มันกำลังรอจังหวะ” อาคมตอบสั้นๆ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบกายอย่างระแวดระวัง มือที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำยันต์อาคมที่เตรียมไว้แน่น “มันรู้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่เขตอาถรรพ์ของเรือนไทย แต่มันกำลังใช้ ‘สายสัมพันธ์ทางเลือด’ ของคุณเป็นสะพานเชื่อม ริน... คุณต้องตั้งสติ อย่าให้ความกลัวเป็นประตูเปิดทางให้มัน” รินรดาพยักหน้าเบาๆ พยายามข่มใจให้สงบ แต่ในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าร้านจัดแสดงสินค้า เธอเห็นชัดเจน... เงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดราชปะแตนแบบโบราณ ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่เดินผ่านไปมาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น ใบหน้าของคุณหลวงที่เคยหล่อเหลาบัดนี้บิดเบี้ยว ดวงตาที่ลึกโหลจ้องมองมาที่เธอด้วยความอาฆาตมาดร้ายที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม “เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่คนจะแตกตื่น เพราะไออาถรรพ์เริ่มทำให้อุปกรณ์ไฟฟ้าในรัศมีนี้รวนแล้วครับ” อาคมกล่าวพลางจับข้อศอกรินรดาแน่นแล้วพาเดินกึ่งวิ่งหลบเข้าสู่ทางออกฉุกเฉิน ขณะที่พวกเขาก้าวผ่านประตูเหล็กบานใหญ่ ความรู้สึกกดทับเหมือนมีใครมาบีบเค้นที่หัวใจก็ทวีความรุนแรงขึ้น รินรดาเห็นภาพนิมิตวาบขึ้นมาในหัว เป็นภาพเรือนไทยไม้สักที่พังทลายลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของหญิงสาวในอดีต และเสียงหัวเราะเยือกเย็นของคุณหลวงที่ดังก้องอยู่ในมโนภาพ “ริน มองหน้าผม!” อาคมกระชากเสียงเรียกสติเมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มโซเซ “มันพยายามดึงคุณเข้าสู่ห้วงนิมิต อย่าไปตอบรับมัน ถ้าคุณขานรับในมิตินั้น คุณจะไม่ได้กลับออกมาอีกเลย!” รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอหอบหายใจรัว กลิ่นธูปเก่าๆ ที่ไม่ได้จุดจริงโชยเข้าจมูกแรงขึ้นเรื่อยๆ จนน่าเวียนหัว เธอพยายามตั้งสมาธิ นึกถึงภาพยันต์ที่อาคมเคยให้ไว้ แต่ทันใดนั้น ไฟในทางเดินฉุกเฉินก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดสนิท เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากป้ายทางออกสีเขียวที่ส่องกระทบใบหน้าของใครบางคนที่ยืนขวางทางอยู่ ไม่ใช่ผีคุณหลวง... แต่เป็นชายชราในชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐานผิดสังเกต เขาถือไม้เท้าหัวทองเหลือง และที่น่าตกใจที่สุดคือ... เขามีใบหน้าที่เหมือนกับอาคมราวกับแกะพิมพ์! “คุณหลวงไม่ได้ต้องการชีวิตของหลานสาวคนเดียวหรอกครับรินรดา” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเยือกเย็น “เขาก็แค่ต้องการ ‘ภาชนะ’ ที่เหมาะสม เพื่อที่เขาจะได้กลับมาครองอำนาจที่เขาสูญเสียไป... และดูเหมือนว่าวันนี้ เขาจะเจอทางลัดที่เร็วกว่าการรอคอยเสียอีก” อาคมยืนตัวแข็งทื่อ เขาจ้องมองชายชราตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธเกลียว “ท่านลุง... ท่านกลับมาที่นี่ทำไม ในเมื่อตระกูลเราตัดขาดจากกันไปนานแล้ว!” ชายชราเหยียดยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่เรียงตัวผิดปกติ “ตระกูลเราไม่เคยตัดขาดกันหรอกอาคม... เราแค่รอดูว่า ใครจะเป็นฝ่ายล่มสลายก่อนกัน และดูเหมือนวันนี้... รินรดา จะเป็นคนเลือกจุดจบนั้นเอง” รินรดารู้สึกเหมือนมีสายใยบางอย่างรัดแน่นที่ลำคอ เสียงของคุณหลวงดังแทรกเข้ามาในหัวราวกับจะระเบิดออก “มาหาข้า... มาเป็นส่วนหนึ่งของเรือนนี้เสียดีๆ ก่อนที่เลือดทุกหยดในตัวเจ้าจะถูกสูบจนเหือดแห้ง!” รินรดาเซถอยหลังไปพิงกำแพง แต่ทว่า... แผ่นหลังของเธอกลับไม่ได้สัมผัสกับผนังปูนที่เย็นเฉียบ แต่มันกลับสัมผัสได้ถึงผิวไม้กระดานเรือนที่เก่าคร่ำและมีความชื้นแฉะราวกับฝนเพิ่งตกผ่านไปเมื่อครู่ เธอหันกลับไปมองรอบตัวด้วยความหวาดผวา สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ทางเดินฉุกเฉินในห้างสรรพสินค้าอีกต่อไป แต่มันคือโถงทางเดินไม้ของเรือนไทยอาถรรพ์ที่เธอพยายามหนีมาตลอด อาคมหายไปไหน? ทำไมที่นี่ถึงมีเพียงเธอและเงาของคุณหลวงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เสียงประตูก็ถูกปิดตายจากด้านนอกอย่างไร้ทางหนี ขอขอบคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่เต็มไปด้วยความลี้ลับครั้งนี้ไปกับผมนะครับ