สายใยกรรม

"ปล่อยมือเสียทีอาคม... ผมบอกให้คุณปล่อย!" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอกระชากข้อมือออกจากมือของชายหนุ่มที่พยายามฉุดรั้งเธอไว้หน้าบันไดเรือนไทยไม้สักเก่าคร่ำที่บัดนี้ดูราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังหายใจรวยริน ความมืดมิดของยามค่ำคืนไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อดวงตาของเธออีกต่อไป ในวินาทีนี้นัยน์ตาของหญิงสาวสะท้อนภาพโคมไฟกระดาษที่แกว่งไกวไร้ลม แสงสีส้มสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าของอาคมที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล "คุณกำลังจะก้าวเข้าสู่กรงขังนะรินรดา พลังที่คุณมีตอนนี้มันยังไม่แข็งแกร่งพอจะต่อกรกับจิตพยาบาทของท่านหลวง! ถ้าคุณเข้าไปตอนนี้ เราอาจจะไม่ได้ออกมากำเนิดในร่างมนุษย์อีกเลย" อาคมกล่าว เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เขายกมือขึ้นลูบยันต์ที่ต้นคอซึ่งเริ่มร้อนผ่าวจนเกิดควันจางๆ รินรดาไม่ได้ตอบในทันที เธอค่อยๆ หันไปมองเสาเรือนต้นเอกที่ถูกพันธนาการด้วยสายสิญจน์ที่ขาดสะบั้นเหมือนถูกของมีคมตัดจนขาดกระจุย กลิ่นสาบสางของเลือดเก่าเก็บปนกับกลิ่นธูปอบอวลจนน่าคลื่นไส้ เธอสูดลมหายใจลึก แววตาของเธอเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความกลัวอีกต่อไป แต่มันคือความ "จำนน" ต่อโชคชะตาที่กัดกินสายเลือดเธอมานับร้อยปี "อาคม... คุณถามผมเสมอใช่ไหมว่าทำไมต้องเป็นผม ทำไมคนในตระกูลตั้งมากมายถึงรอดพ้น แต่ทำไมวิญญาณพวกนั้นถึงเลือกที่จะตามจองล้างจองผลาญผมเพียงคนเดียว" เธอแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบพื้นกระดานดัง 'เปาะ' เธอเดินถอยหลังกลับไปทางเรือนไม้ อาคมพยายามคว้าชายเสื้อเธอไว้ แต่เธอกลับเบี่ยงตัวหลบด้วยท่วงท่าที่ประหลาด... ท่วงท่าที่เหมือนกับรำฟ้อนของหญิงโบราณที่เขาเคยเห็นในภาพจิตรกรรมฝาผนังหน้าอุโบสถเก่า "เพราะผมไม่ใช่แค่คนในตระกูล... แต่ผมคือ 'ภาชนะ'" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันดูราบเรียบ ทรงอำนาจ และเย็นเยียบจนอาคมรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง "เมื่อร้อยปีก่อน หลวงวิจิตรฯ ไม่ได้สาปตระกูลของผมเพียงเพราะความโกรธแค้น แต่มันคือการวางหมากเพื่อคืนชีพให้กับบางสิ่งที่เขาเก็บงำไว้ใต้เรือนนี้ และตราบใดที่เลือดสายตรงยังไหลเวียนอยู่ การคืนชีพนั้นก็จะไม่มีวันสมบูรณ์... จนกว่าผมจะยอมเป็นส่วนหนึ่งของมัน" เธอก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น ทุกย่างก้าวมีเสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับเสียงกระดูกแตกหัก อาคมยืนนิ่งงันอยู่เบื้องล่าง ความรู้ที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตดูเหมือนจะไร้ค่าในชั่วพริบตา เมื่อเขาเห็นเงาของรินรดาทาบลงบนผนังเรือน... แต่เงาที่ทาบอยู่นั้นไม่ใช่เงาของหญิงสาวชุดสมัยใหม่ แต่มันกลับเป็นเงาของหญิงสาวในชุดสไบแพรที่กำลังก้มกราบใครบางคนที่นั่งอยู่บนตั่งไม้ "อย่าเข้าไปนะรินรดา!" อาคมแผดเสียง เขารวบรวมสมาธิคว้ามีดหมออาคมขึ้นมา ชักออกจากฝักจนเกิดเสียงดังเฉียบ แสงสีฟ้าหม่นวาบขึ้นจากตัวมีด ทว่า... กรงขังที่มองไม่เห็นกระแทกเขาจนลอยกระเด็นไปกระแทกกับต้นไทรใหญ่ข้างเรือน เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา อาคมพยายามยันกายลุกขึ้น ทว่าแรงกดทับมหาศาลจากอาถรรพ์ที่หนาแน่นจนอากาศแทบไม่มีเหลือทำให้เขาขยับตัวไม่ได้ รินรดาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูบานเฟี้ยมที่สลักลวดลายดอกพุดตานวิจิตร เธอเอื้อมมือไปแตะที่กลอนประตูไม้ที่ขึ้นราดำเป็นปื้น เธอหันกลับมามองอาคมเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเธอไม่ได้เป็นรอยยิ้มของหญิงสาวที่เขารู้จัก แต่เป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยของใครอีกคน "จงกลับไปเสียอาคม... อย่าได้ย้อนกลับมาที่นี่อีก เพราะต่อจากนี้ สิ่งที่คุณจะพบในเรือนนี้ จะไม่ใช่รินรดาที่คุยกับคุณด้วยความรู้สึกอีกต่อไป" เธอผลักประตูบานเฟี้ยมนั้นออกเบาๆ กลิ่นอายของความตายพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกของประตูราวกับเขื่อนที่แตกทะลัก อาคมเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในห้องโถงนั้น ไม่ใช่ความมืด... แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดราชปะแตนสีดำสนิทที่นั่งอยู่บนตั่งไม้กลางห้อง ดวงตาของชายผู้นั้นโบ๋กลวงและเต็มไปด้วยไฟอาฆาต ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของอาคมแทบหยุดเต้น คือร่างของหญิงสาวอีกร่างหนึ่งที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นไม้เบื้องหน้าท่านหลวง ร่างนั้น... ร่างนั้นมีใบหน้าเหมือนกับรินรดาราวกับพิมพ์เดียวกัน หากแต่ไร้ซึ่งลมหายใจและซีดขาวราวกับหุ่นขี้ผึ้ง "รินรดา... ถ้าข้างในนั้นคือเธอ แล้วคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือใครกัน!" อาคมตะโกนสุดเสียง ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องมาจากมุมมืดของเรือนไม้ที่เริ่มบิดเบี้ยวไปมาเหมือนภาพวาดที่ถูกไฟเผา รินรดายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของตัวเองก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "ถึงเวลาทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของเราแล้ว... ท่านพี่" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติลี้ลับไปพร้อมกับ "ศาลาริมน้ำโบราณ" นะครับ