หน้ากากวิญญาณ

“ถอยออกไปรินรดา อย่ามองมัน... ผมบอกให้หลับตา!” เสียงของอาคมตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับเรือนไทยไม้สักหลังเก่า แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือที่เขาคว้าข้อมือของหญิงสาวไว้แน่นจนขึ้นรอยแดงนั้น ทำให้รินรดาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ประหลาด เบื้องหน้าของทั้งคู่ไม่ใช่ความมืดมิดว่างเปล่าอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่หลังฉากกั้นไม้ฉลุลายโบราณ กลิ่นกำยานที่เคยหอมหวนกลับเปลี่ยนเป็นกลิ่นดินปืนและคาวเลือดเน่าคลุ้งไปทั่วบริเวณ รินรดาไม่ฟังคำทัดทาน นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างสั่นระริก มือเรียวสั่นเทาพยายามดึงมือตัวเองออกจากการกุมของอาคม “เขาไม่ได้มาเพื่อทำร้ายเราอาคม... แต่เขามาเพื่อ ‘ทวงคืน’ อะไรบางอย่าง” “นั่นไม่ใช่คน และไม่ใช่บรรพบุรุษที่เจ้าเคยเคารพ!” อาคมคำรามในลำคอ พลางหยิบยันต์เกราะเพชรที่ลงอาคมด้วยเลือดนกกระจอกเทศออกมาเตรียมพร้อม แววตาของเขาฉายความกังวลอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน มืออีกข้างของเขาคว้าสร้อยประคำไม้พยุงขึ้นมาพนมไว้เหนืออก ร่างนั้นเริ่มก้าวออกมาจากเงามืด ช้าๆ... ท่วงท่าสง่างามดั่งขุนนางผู้สูงศักดิ์ทว่ากลับแฝงด้วยความเย็นเยียบที่กัดกินหัวใจ กระทั่งแสงเทียนที่ริบหรี่อยู่บนหิ้งพระยังดับวูบลงพร้อมกัน ราวกับถูกแรงกดดันมหาศาลบีบอัดจนมอดไหม้ “ท่านอาคม... ดูนั่น” รินรดาชี้ไปยังใบหน้าของวิญญาณตนนั้น สิ่งที่เรียกว่า ‘หน้ากาก’ ในคำร่ำลือไม่ใช่เครื่องประดับ แต่มันคือผิวหนังที่ถูกเย็บติดเข้ากับใบหน้าด้วยเส้นด้ายสีแดงชาด รอยแผลเป็นที่ขรุขระราวกับถูกไฟคลอกแสดงถึงความเจ็บปวดที่ไม่มีวันสิ้นสุด ดวงตาที่ควรจะเป็นมนุษย์กลับว่างเปล่าลึกโบ๋ แต่เมื่อเธอมองลึกลงไปกลับเห็นภาพความทรงจำที่แตกสลายไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว—ภาพของการทรยศ ภาพของการถูกเผาทั้งเป็นในเรือนหลังนี้เมื่อร้อยปีที่แล้ว “มึง... มึงคือคนที่ทรยศกู” เสียงกระซิบที่ดังออกมาจากหน้ากากนั้นไม่ได้ผ่านลำคอ แต่ดังมาจากทุกทิศทางในเรือน เป็นเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความแค้นจนน่าขนลุก อาคมถอยหลังกรูดไปชนกับเสาเรือน เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แล่นพล่านขึ้นมาตามสันหลัง “รินรดา หลบหลังผมเร็วเข้า!” “เขาไม่ได้พูดกับคุณอาคม” รินรดาก้าวออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ราวกับถูกมนต์สะกด ความกลัวที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในอก “ท่านคุณหลวง... ที่ท่านต้องสวมหน้ากากนี้ เพราะท่านไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ผู้ที่ปลิดชีพท่านไม่ใช่ศัตรูที่ไหน แต่เป็นคนที่ท่านรักที่สุดไม่ใช่หรือครับ?” วิญญาณคุณหลวงชะงัก ร่างที่โปร่งแสงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ด้ายสีแดงที่เย็บหน้ากากเริ่มขาดสะบั้นทีละปม เลือดสีดำเหนียวข้นหยดลงบนพื้นไม้กระดานเสียงดังแปะ... แปะ... “อย่าได้สามหาว!” วิญญาณร้ายแผดเสียงก้องจนกระจกหน้าต่างแตกละเอียดเศษแก้วกระจายว่อนราวกับห่าฝน อาคมรีบคว้าตัวรินรดาลงไปหลบใต้โต๊ะหมู่บูชาพลางร่ายคาถาอาคมคุ้มภัยเกราะเพชรจนเกิดแสงสีส้มทองล้อมรอบตัวทั้งคู่ไว้ ทว่าในจังหวะที่วิญญาณนั้นก้าวเข้ามาใกล้ระยะประชิด ความจริงที่แสนโหดร้ายก็ถูกกระชากออกมาจากรอยแยกของหน้ากากที่หลุดลุ่ย... ภายใต้แผ่นหนังที่เน่าเปื่อยนั้น ไม่มีใบหน้าของชายผู้สูงศักดิ์อย่างที่ใครคาดคิด แต่กลับเป็นใบหน้าของ 'รินรดา' ในวัยที่ร่วงโรยและเต็มไปด้วยรอยเย็บแบบเดียวกันเป๊ะ รินรดาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอแทบหยุดหายใจเมื่อพบว่าวิญญาณตรงหน้าไม่ได้กำลังตามล่าตระกูลของเธอ แต่มันกำลังรอคอยที่จะ ‘สวมทับ’ ร่างกายของเธอเพื่อให้การเวียนว่ายตายเกิดในนรกขุมนี้สิ้นสุดลง “เจ้าคือข้า... และข้าคือเจ้า... ถึงเวลาเสียสละแล้ว รินรดา” วิญญาณนั้นยื่นมือที่มีเล็บยาวแหลมคมมาสัมผัสที่ใบหน้าของรินรดา ขณะที่อาคมกำลังจะเงื้อดาบไม้ศักดิ์สิทธิ์เข้าขัดขวาง เสียงประหลาดดังขึ้นจากใต้ถุนเรือน... มันเป็นเสียงสวดอ้อนวอนที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด เสียงนั้นคือเสียงของรินรดาเองที่กำลังท่องบทสวดเดียวกันนั้นอยู่ในอีกมิติหนึ่ง ทว่าในวินาทีที่วิญญาณคุณหลวงกำลังจะเข้าสิงสู่ร่างของเธอ มือปริศนาอีกข้างหนึ่งกลับเอื้อมออกมาจากเงามืดหลังพนักพิง และคว้าข้อมือของวิญญาณร้ายนั้นไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของอาคมแทบหยุดเต้น “อย่าแตะต้องลูกสาวของข้า... เจ้าคนบาป” แสงไฟสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วเรือน ร่างของหญิงสาวอีกคนในชุดไทยสีสไบขาดวิ่นปรากฏกายขึ้น เธอคือเจ้าของใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากนั้น... และเธอคนนี้แหละที่ถือมีดเล่มเดียวกับที่รินรดาพกติดตัวมาตลอดทางไว้ในมือ ศาลาริมน้ำโบราณขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและร่วมเผชิญชะตากรรมไปกับรินรดาในบทนี้ด้วยกันนะครับ