ความพยาบาทข้ามภพ

“ถ้าคุณยังคิดจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อไป รินรดา… คุณก็ไม่ต่างอะไรกับพวกที่เดินเอาหัวไปซุกใต้คมดาบรอวันถูกฟัน!” เสียงของอาคมดังก้องขึ้นในโถงมืดของเรือนไม้สักเก่าแก่ เขาไม่ได้ตะคอก แต่สุ้มเสียงที่สั่นพร่าด้วยความกังวลนั้นบาดลึกยิ่งกว่าการตวาด รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปอบร่ำและกลิ่นอับของกาลเวลา มือของเธอสั่นเทาขณะถือชิ้นส่วนผืนผ้าไหมสีหม่นที่เปรอะเปื้อนคราบสีน้ำตาลเข้ม ซึ่งบัดนี้แห้งกรังจนกลายเป็นรอยด่างดวงประวัติศาสตร์ “อาคม… ดูนี่” รินรดาแทรกขึ้น เสียงของเธอแผ่วเบาแต่กังวานด้วยความตระหนก เธอใช้นิ้วชี้ที่ยังสั่นระริกชี้ไปยังรอยเย็บชายผ้าที่หลุดลุ่ย “คุณจำลายปักรูปดอกบัวหลวงที่มุมผ้านี้ได้ไหม ลายที่ใช้ด้ายทองคำโบราณเดินเส้นเพียงด้านเดียว... ลายแบบเดียวกันนี้ ปู่ของฉันเคยบอกว่ามันเป็นเครื่องหมายการค้าของ ‘ช่างปักหลวง’ ในสมัยรัชกาลที่ ๕ ซึ่งคนที่จะครอบครองงานฝีมือชิ้นนี้ได้ ต้องเป็นบุคคลในสายเลือดตระกูลขุนนางระดับสูงเท่านั้น” อาคมขยับเข้ามาใกล้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวสะท้อนดวงตาที่ฉายแววครุ่นคิด เขาหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูรายละเอียดนั้นอย่างละเอียด ก่อนจะชะงักงัน ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปครู่หนึ่ง “ไม่จริง… เป็นไปไม่ได้” เขาพึมพำ ก่อนจะหันมาสบตารินรดา “ริน คุณกำลังจะบอกผมว่า…” “ใช่” รินรดาตอบ สายตาของเธอเลื่อนลอยไปไกลราวกับกำลังมองเห็นภาพอดีตที่ซ้อนทับอยู่ “ผ้าผืนนี้ไม่ได้เป็นเพียงหลักฐานของคดีฆาตกรรม แต่มันเป็นผ้าห่มของทารกที่ถูกพรากไปในคืนนั้น คืนที่ ‘คุณหลวง’ สั่งการให้ปิดปากทุกคนที่รู้ความลับเรื่องสายเลือดที่แปดเปื้อน… รอยเลือดพวกนี้ มันไม่ใช่เลือดของคนอื่นหรอกอาคม มันเป็นเลือดของย่าทวดของฉันเอง” ความเงียบงันแผ่เข้าปกคลุมทั่วทั้งเรือน บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนเป็นหนักอึ้งราวกับมีแรงกดทับมหาศาล เสียงหวีดหวิวของลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างฟังดูคล้ายเสียงครวญครางของหญิงสาวที่ถูกฝังทับอยู่ใต้ถุนเรือน รินรดาใจสั่นรัว ความจริงที่เพิ่งค้นพบมันตบหน้าเธออย่างจัง ตระกูลที่เธอพยายามจะกู้ชื่อเสียง กลับกลายเป็นผู้สืบทอดสายเลือดของทั้ง ‘ฆาตกร’ และ ‘เหยื่อ’ ในเวลาเดียวกัน “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อปลดปล่อยวิญญาณรินรดา” อาคมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คุณถูกเรียกมาเพื่อชดใช้… เพราะวิญญาณของคุณหลวงไม่เคยจากไปไหน เขาเฝ้ามองสายเลือดที่เหลืออยู่เพื่อให้แน่ใจว่า ความลับเรื่อง ‘เลือดข้น’ นี้จะถูกฝังกลบตลอดไป” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากชั้นบนของเรือน มันเป็นเสียงเดินที่มั่นคง เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นไม้ที่ดัง ‘ตึก… ตึก…’ เป็นจังหวะที่จงใจให้คนข้างล่างได้ยินชัดเจน รินรดาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าเรือนหลังนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขาสองคน “คุณหลวง…” เธออุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว อาคมคว้าแขนเธอไว้แน่นก่อนจะดึงตัวหลบเข้ามุมมืด “เงียบก่อน!” เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงที่หน้าบันได เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดจากการรับน้ำหนักของบางสิ่งที่มองไม่เห็นค่อยๆ เคลื่อนตัวลงมา สิ่งที่ปรากฏในความมืดไม่ใช่ร่างโปร่งแสงที่เคยเห็น แต่เป็นไอหมอกสีดำมืดทมิฬที่ควบแน่นเป็นรูปเป็นร่างของชายสูงศักดิ์ กลิ่นกำยานฉุนกึกปะทะเข้าจมูกจนรินรดาเกือบอาเจียน มันคือกลิ่นของความตายที่หมักหมมมานับร้อยปี “ลูกหลานที่ไร้ค่า…” เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกเสียดสีกันดังก้องขึ้นในหัวของรินรดา “กล้าดียังไงถึงได้กลับมาเปิดโปงความโสมมของกู... มึงคิดว่าสายเลือดเดียวกันจะช่วยให้มึงรอดพ้นจากเงื้อมมือของกูได้งั้นรึ?” รินรดารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจที่กดทับลงมาจนเธอแทบหายใจไม่ออก ทว่าในวินาทีที่วิญญาณร้ายก้าวเข้ามาในระยะห่างไม่ถึงสามก้าว เธอกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ติดอยู่ที่ข้อมือของเงาร่างนั้น มันคือ ‘กำไลทองคำหัวมังกร’ ที่ควรจะถูกฝังไปพร้อมกับร่างของย่าทวดของเธอ… แต่ทำไมมันถึงมาอยู่บนข้อมือของไอ้ฆาตกรนั่นได้? ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งคำถาม มือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งของใครบางคนก็เอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเธอจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิตดังขึ้นข้างใบหู “รินรดา… อย่าหันไปมองเด็ดขาด เพราะคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณตอนนี้ ไม่ใช่อาคมคนเดิมที่คุณรู้จักอีกต่อไป” รินรดาตัวแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอค่อยๆ เหลือบสายตาไปทางอาคมที่ยืนอยู่ข้างหน้า ทว่าเขากลับมีใบหน้าที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความตกใจใดๆ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้ตาดำขาว ก่อนจะคลี่ยิ้มเหยียดที่ทำให้รินรดารู้สึกถึงความตายที่คลืบคลานเข้ามาประชิดตัว ศาลาริมน้ำโบราณขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและร่วมเผชิญชะตากรรมไปกับรินรดาในบทนี้ด้วยกันนะครับ