ความจริงที่ถูกฝัง

“หยุดมือเดี๋ยวนี้ คาร์ล... ถ้าไม่อยากให้หอจดหมายเหตุแห่งนี้กลายเป็นเศษซากในชั่วพริบตา” เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจากไอรีน ดราคูล หยุดการเคลื่อนไหวของผมเอาไว้ได้ทันท่วงที ปลายนิ้วของผมสั่นระริกอยู่ห่างจากแผ่นจารึกรูนสีครามเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายเวทมนตร์อันตรายโชยออกมาจากรอยแยกของชั้นวางหนังสือราวกับงูพิษที่รอจังหวะฉกกัด ผมค่อยๆ ถอนมือกลับมา ดวงตาสีเทาเข้มของอาจารย์ไอรีนในยามนี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนแบบที่เธอมีให้ในห้องเรียน แต่มันคือสายตาของคนที่เพิ่งเห็นความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกเปิดออกโดยไม่ตั้งใจ “อาจารย์ครับ... นี่มันไม่ใช่บันทึกประวัติศาสตร์ธรรมดา” ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของผมแห้งผาก “ตราประทับนี้ ตราประทับรูปเข็มทิศหักกลางนั่น... มันเป็นของพ่อผม” ไอรีนขยับตัวเข้ามาใกล้ เธอไม่ตอบในทันที แต่ตวัดมือเพียงครั้งเดียว อักขระโบราณสีทองก็พุ่งออกจากปลายเรียวนิ้วของเธอ ปิดผนึกความลับที่กำลังรั่วไหลนั้นไว้ในพริบตา เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาสบตาผมด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย “เธอรู้ใช่ไหมคาร์ล ว่าทำไมฉันถึงห้ามไม่ให้ใครยุ่งกับโซนหวงห้ามชั้นล่างสุด” “เพราะมันคือจุดศูนย์กลางของพลังงานที่หล่อเลี้ยงโรงเรียน...” ผมตอบตามข้อมูลที่ร่ำเรียนมา แต่สายตาของผมยังคงจดจ้องที่ตราประทับนั้น “แต่ท่านไม่เคยบอกว่า พ่อของผม—อาเธอร์ วอล์คเกอร์—คือคนที่ออกแบบแกนกลางระบบป้องกันนี้ร่วมกับสภาจอมเวทเมื่อยี่สิบปีก่อน” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง ผมเห็นไอรีนเม้มริมฝีปากแน่น มือของเธอที่กำไม้เท้าเวทมนตร์สั่นระริกเพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้ผมรู้ว่า ความจริงที่ผมตามหามาตลอด มันไม่ได้สวยหรูเหมือนตำนานที่โรงเรียนพยายามสร้างขึ้น “เขาไม่ได้เป็นแค่คนออกแบบหรอกนะ คาร์ล” ไอรีนพึมพำ น้ำเสียงของเธอแปรเปลี่ยนเป็นแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เขาคือ 'ผู้สละ'... คนที่ผนึกเศษเสี้ยววิญญาณของตัวเองลงไปในระบบป้องกันนี้ เพื่อไม่ให้มันล่มสลายลงในคืนที่โศกนาฏกรรมเกิดขึ้น” ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ขาของผมแทบจะยืนไม่อยู่ หากพ่อของผมไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุตามที่เคยได้รับแจ้ง แต่เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบป้องกันนี้... แล้ววิญญาณของเขาล่ะ? แล้วความผิดพลาดที่ทำให้เขาต้องสละชีวิตล่ะ? “อาจารย์ครับ...” ผมพยายามคุมเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะเหมือนมีไฟแผดเผา “บอกผมมาเถอะ ใครเป็นคนสั่งให้เขาทำแบบนี้? ใครเป็นคนขีดเขียนชะตากรรมที่โหดร้ายนี้ลงในบันทึกที่ปิดตาย?” ไอรีนมองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นใจ แต่ขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูด เสียงก้องกังวานประหลาดก็ดังขึ้นจากกำแพงหินเบื้องหลัง มันไม่ใช่เสียงกลไก แต่มันเป็นเสียงหึ่งๆ ที่น่ารำคาญใจที่ผมคุ้นเคยดี *ติ๊ง!* [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ปลดล็อกความทรงจำที่สาบสูญจากแกนกลางระบบป้องกัน] [เงื่อนไข: ท่านต้องถ่ายทอดพลังอัศวินไร้คมลงในตราประทับแห่งอาเธอร์ เพื่อดึงกระแสจิตที่ตกค้างออกมา] [คำเตือน: หากจิตของท่านไม่แกร่งพอ... ร่างกายจะถูกกลืนกินโดยระบบป้องกันทันที!] ก่อนที่ผมจะได้ตั้งสติ ไอรีนก็คว้าแขนผมไว้แน่น “คาร์ล! ถอยออกมา! ระบบกำลังตอบสนองต่อเลือดในกายเธอ มันไม่ได้จำแค่รหัสผ่าน แต่มันจำ 'ตัวตน' ของพ่อเธอได้!” พื้นห้องใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือน แผ่นหินรอบตัวผมเริ่มแตกออก เผยให้เห็นแสงสีแดงฉานที่แผ่พุ่งออกมาจากเบื้องลึก มันไม่ใช่แสงของเวทมนตร์ปกป้อง แต่มันเป็นแสงของสิ่งที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยความแค้น “อาจารย์... ผมหยุดมันไม่ได้แล้ว” ผมบอกพลางมองมือตัวเองที่กำลังถูกดูดกลืนเข้าหาแผ่นจารึก เงาของใครบางคนค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดที่แผ่นจารึกนั้นฉีกออก ร่างนั้นสวมชุดเกราะอัศวินที่คุ้นตา เกราะที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบเลือดเก่าเก็บและไอเวทมนตร์มืดมิดที่กดทับจนผมแทบหายใจไม่ออก ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากผมทุกประการ... ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าและไร้ซึ่งแสงสว่างของความเป็นมนุษย์ “คาร์ล... ลูกพ่อ...” เสียงนั้นแหบแห้งเหมือนเสียงกระดาษทรายที่เสียดสีกัน “ถึงเวลาจ่ายหนี้สินที่ตระกูลวอล์คเกอร์ติดค้างไว้กับสถาบันนี้แล้ว” ร่างเงาของพ่อผมเงื้อดาบไร้คมที่ทำจากผลึกสีดำมืดขึ้นเหนือหัว ขณะที่ระบบในหัวของผมส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร้าด้วยระดับอันตรายขั้นสูงสุดที่ผมไม่เคยพบเจอมาก่อน! หวังว่าตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการค้นพบความจริงที่บิดเบี้ยวของคาร์ลและอาจารย์ไอรีนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ วาเลนเทียอัศวินมืด