รอยร้าวในสถาบัน

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนภายในหอคอยอักขระโบราณไม่ได้ดังก้องกังวานอย่างที่ควรจะเป็น มันถูกกลืนหายไปด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านมาจากร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทคลุมยาวสีเทาเข้ม ปักตราสัญลักษณ์รูปกางเขนไขว้ทับวงจักรเวทมนตร์—ตราประจำตำแหน่ง "ผู้อำนวยการฝ่ายวินัย" แห่งสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเมีย "นั่นมัน... ผู้อำนวยการฝ่ายวินัยไม่ใช่หรือ..." คาร์ลพึมพำเบาๆ เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่อกเสื้อของอีกฝ่ายชัดเจน และในวินาทีนั้นเอง ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวก็กระจ่างชัดขึ้นมาทันที เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี ไม่ใช่บุคคลที่จะเดินลัดเลาะมายังตึกเก่าแก่และถูกลดความสำคัญลงอย่างหอคอยอักขระโบราณด้วยเหตุผลเรื่องความบังเอิญ สายตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดโกน กวาดมองกองหนังสือพับเก็บไม่เรียบร้อยบนโต๊ะทำงาน และแผ่นกระดาษคำนวณวงแหวนเวทมนตร์ที่ยังคงมีร่องรอยความร้อนจากมานาหลงเหลืออยู่ "ดึกดื่นคื่นดื่นป่านนี้แล้ว ศาสตราจารย์ดราคูล... และดูเหมือนว่าท่านจะมีแขกผู้มีเกียรติเป็นนักเรียนฝึกหัดระดับล่างเสียด้วยสินะครับ" เสียงของเบอร์นาร์ดทุ้มต่ำและเย็นเยียบ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแต่ไม่ถึงดวงตา เขาไม่ได้มองมาที่คาร์ลด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือสายตาของ "ผู้ล่า" ที่กำลังประเมินคุณค่าของเหยื่อในกรงขัง ไอรีน ดราคูล ก้าวเท้าขยับมาบังร่างของคาร์ลไว้ครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แม้ใบหน้าของเธอจะยังคงเรียบเฉยราตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ แต่ปลายนิ้วเรียวยาวที่ซ่อนอยู่ใต้ชายแขนเสื้อกลับกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "กฎของสถาบันไม่ได้ระบุว่าห้ามไขข้อข้องใจให้ศิษย์นอกเวลาเรียนครับ ท่านมอนต์โกเมอรี" ไอรีนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แต่คาร์ลซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังกลับสังเกตเห็นหยดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมอยู่ตรงขมับของเธอ "กฎเหรอครับ..." เบอร์นาร์ดหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนให้ขนลุก "กฎมันถูกเขียนขึ้นโดยผู้บริหาร และบัดนี้ คณะกรรมการบริหารโรงเรียนเริ่มมีความเห็นตรงกันว่า... รากฐานของสถาบันเรากำลังสั่นคลอนจากสิ่งที่เรียกว่า 'ความนอกคอก' โดยเฉพาะงานวิจัยที่ถูกปิดตายเกี่ยวกับอักขระยุคที่ศูนย์ของท่าน" คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที คาร์ลสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ สมองของเขาทำงานด้วยความรวดเร็วราציกับฟันเฟืองจักรกลที่ขบกันอย่างแม่นยำ สถานการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ฝ่ายวินัยเดินตรวจตึกผิดเวลา แต่เป็นการ "จงใจ" มาตรวจสอบและหาข้ออ้างในการปลดหรือสอบสวนศาสตราจารย์ไอรีนอย่างแน่นอน และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน อาจเป็นการยึดครองบันทึกอักขระโบราณที่พ่อของเขาเคยร่วมศึกษาเมื่อสิบปีก่อน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในห้วงความคิดของคาร์ล พร้อมกับหน้าต่างระบบโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา [ระบบแจ้งเตือนภารกิจพิเศษ: วิกฤตการณ์แห่งหอคอยอักขระ] - รายละเอียด: ศาสตราจารย์ไอรีน ดราคูล กำลังเผชิญหน้ากับการตรวจสอบทางการเมืองจากคณะกรรมการบริหารโรงเรียน คุณในฐานะอัศวินฝึกหัดผู้ถือครองเจตจำนงแห่งดาบไร้คม จะต้องหาทางคลี่คลายสถานการณ์นี้โดยไม่ใช้กำลังปะทะโดยตรง - เงื่อนไขความสำเร็จ: ปกป้องหลักฐานงานวิจัยและรักษาตำแหน่งของศาสตราจารย์ไอรีนเอาไว้ - บทลงโทษหากล้มเหลว: ความลับของอักขระโบราณถูกยึดครอง / ความสัมพันธ์กับตัวละครหลักลดลงสู่ระดับติดลบ - รางวัล: ปลดล็อกทักษะติดตัว "สายตานักยุทธศาสตร์" และเพิ่มแต้มค่าประสบการณ์ดาบกายภาพ +500 คาร์ลเหลือบมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่งก่อนจะก้าวพ้นเงาร่างของอาจารย์สาวออกมาเผชิญหน้ากับผู้อำนวยการฝ่ายวินัยด้วยท่าทีที่สุขุมเกินกว่าวัย "ท่านผู้อำนวยการครับ" คาร์ลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ นอบน้อม แต่หนักแน่น ชนิดที่ทำให้เบอร์นาร์ดต้องหันมาเลิกคิ้วมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างสนอกสนใจเป็นครั้งแรก "หืม? เด็กฝึกหัดห้องสาม... คาร์ล วอล์คเกอร์สินะครับ เจ้าลูกชายของอาจารย์ผู้ล่วงลับ... มีธุระอะไรจะแก้ตัวแทนอาจารย์ของเธออย่างนั้นหรือ" เบอร์นาร์ดเหยียดยิ้ม "ผมไม่ได้มาแก้ตัวครับ แต่ผมมาในฐานะ 'ผู้ช่วยวิจัยฝึกหัด' ตามคำสั่งแต่งตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อสัปดาห์ก่อน" คาร์ลโกหกคำโตได้อย่างแนบเนียนและลื่นไหลที่สุด พร้อมกับหยิบกระดาษรายงานการซ่อมแซมคลังตำราที่ไอรีนเคยเซ็นอนุมัติไว้ขึ้นมาโบกเบาๆ ในมือ "และตามบันทึกการเบิก102 ของสถาบัน การตรวจสอบพื้นที่วิจัยส่วนบุคคลยามวิกาลโดยไม่มีหมายคำสั่งจากสภาสูง ถือเป็นการละเมิดสิทธิ์ตามมาตราที่สี่สิบแปด... ท่านผู้อำนวยการกำลังทำผิดระเบียบเสียเองหรือเปล่าครับ?" ดวงตาของเบอร์นาร์ดหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนคาร์ลรู้สึกเหมือนมีหินผาก้อนใหญ่มาทับอยู่บนบ่า ทว่า ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งสูงถึงขีดสุดจนแทบจะระเบิดออก เสียงฝีเท้าฝེპหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่บันไดวนด้านนอก "หยุดมือก่อน! เบอร์นาร์ด!" เสียงทรงอำนาจที่คุ้นเคยตะโกนก้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะก้าวเข้ามาเหยียบหอคอยแห่งนี้ในยามวิกาล... ผู้อำนวยการใหญ่แห่งสถาบันอาร์เคเมียเอง เบอร์นาร์ดหันขวับไปมองด้วยความตกใจ ขณะที่ไอรีนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ และในวินาทีนั้นเอง ผู้อำนวยการใหญ่ไม่ได้มองมาที่เบอร์นาร์ด แต่กลับจ้องตรงมาที่คาร์ล พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเด็กหนุ่มเย็นเฉียบ "เด็กน้อย... เจ้าไปเอาตราสัญลักษณ์ประจำตัวของ 'อัศวินสีชาด' ผู้ทรยศนั่นมาจากไหน..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับอัศวินไร้คมในค่ำคืนนี้นะครับ