สายใยที่เริ่มถักทอ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและเศษซากอิฐหักที่คละคลุ้งในห้องทำงานใต้ดินของหอคอยโบราณ ไม่ได้ทำให้คาร์ลสูญเสียสมาธิแม้แต่น้อย ปลายดาบไร้คมในมือของเขาปักยันพื้นศิลาไว้เพื่อพยุงร่างที่เต็มไปด้วยรอยแผลถลอก ขณะที่เบื้องหน้าของเขามีเงาดำทะมึนสามร่างนอนแน่นิ่ง จิตสังหารอันเย็นเยียบเมื่อครู่เพิ่งจะจางหายไปพร้อมกับเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเขาเอง "คุณเด็กใหม่... ยืนไหวไหมครับ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกังวลระคนทึ่งดังขึ้นจากมุมห้อง ไอรีน ดราคูล ศาสตราจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชา กำลังใช้มือเรียวยาวกดปากแผลบริเวณหัวไหล่ของตนเอง ชุดคลุมสีเข้มขาดวิ่นจนเห็นรอยไหม้จากเวทมนตร์ธาตุไฟขั้นสูง เลือดสีแดงสดซึมผ่านปลายนิ้วของเธอ แต่นัยน์ตาสีเทาคู่สวยคู่นั้นไม่ได้มองแผลของตัวเองเลย มันกำลังจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คาร์ลปาดเหงื่อที่ผสมกับฝุ่นควันบนหน้าผากออกด้วยหลังมือ เขายืดตัวขึ้นช้าๆ แม้กล้ามเนื้อทุกมัดจะประท้วงด้วยความปวดร้าว "ผมยังไหวครับ อาจารย์... แต่ดูท่าทางพวกมันจะไม่ใช่แค่นักฆ่ารับจ้างธรรมดา รอยสักรูปงูพันกุญแจที่ต้นคอ... นั่นคือตราสัญลักษณ์ของกลุ่มนอกกฎหมายที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสิบปีก่อนไม่ใช่หรือครับ" ไอรีนขยับตัวเล็กน้อยเพื่อพิงชั้นหนังสือโบราณ เปลือกตาของเธอกะพริบถี่เพื่อขับไล่ความอ่อนเพลีย "เธอสังเกตเห็นแม้กระทั่งตอนที่พวกมันกำลังจะโจมตีรอบสองสินะ... สมแล้วที่เป็นลูกชายของศาสตราจารย์วอล์กเกอร์ ไหวพริบในสถานการณ์คับขันแบบนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นสิ่งที่เด็กปีสองอย่างเธอจะมี" คำชมที่เจือความยอมรับจากปากของอาจารย์สาว ทำให้บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย คาร์ลไม่ได้ยิ้มรับ แต่เขากลับก้าวเข้าไปใกล้เธออย่างระแวดระวัง พร้อมทั้งฉีกชายเสื้อผ้าของตัวเองออกเป็นแถบยาวเพื่อใช้ทำผ้าพันแผลเบื้องต้น "อยู่นิ่งๆ ครับ อาจารย์ แผลนั่นโดนเวทมนตร์สลายเกราะป้องกัน ถ้าปล่อยให้พิษเวทซึมลึกกว่านี้ แขนข้างนั้นอาจจะใช้งานไม่ได้ตลอดไปนะครับ" คาร์ลเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด มือของเขาจับข้อมือเรียวของเธอไว้เบื้องต้นก่อนจะเริ่มบรรจงพันแผลให้อย่างคล่องแคล่วและเบามือที่สุด ไอรีนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ ของเด็กหนุ่มสัมผัสโดนผิวเนื้อ แต่เธอก็ไม่ได้ดึงมือกลับ ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ปรากฏร่องรอยความซับซ้อนบางอย่างในแววตา ความโดดเดี่ยวและภาระหน้าที่อันหนักอึ้งที่เธอแบกรับไว้คนเดียวมาตลอดนับแรมปี ราวกับเริ่มมีรอยร้าวให้ความอบอุ่นสายหนึ่งเล็ดลอดเข้ามา "ทำไมเธอถึงไม่หนีไปล่ะ?" ไอรีนถามเสียงแผ่ว ขณะมองดวงตาคมกริบของคาร์ลที่กำลังตั้งใจพันแผลให้เธอ "ตอนที่เวทระเบิดทำงาน ฉันบอกให้เธอวิ่งออกไปทางประตูลับแล้วแท้ๆ" คาร์ลหยุดมือชั่วครู่ เงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวตรงๆ แววตาของเขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ถ้าผมหนี... อาจารย์ก็คงกลายเป็นศพเฝ้าห้องใต้ดินนี่ไปแล้วสิครับ และอีกอย่าง... ผมยังมีเรื่องที่ต้องถามอาจารย์เกี่ยวกับบันทึกของพ่ออีกตั้งหลายเรื่อง ถ้าอาจารย์ตายตอนนี้ ผมคงไม่มีทางรู้ความจริงที่ถูกปิดตายไว้แน่ๆ ครับ" คำตอบที่ตรงไปตรงมาและเปี่ยมด้วยความจริงใจ ทำให้ไอรีนเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกที่คาร์ลได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของศาสตราจารย์สาว แม้จะเป็นเพียงรอยยิ้มจางๆ แต่มันก็งดงามจนทำให้บรรยากาศหม่นหมองในห้องใต้ดินสว่างไสวขึ้นมาทันตา "เธอนี่มัน... เกินความคาดหมายจริงๆ คาร์ล วอล์กเกอร์" ไอรีนส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะใช้มืออีกข้างหยิบสมุดบันทึกหนังสีดำเล่มคุ้นเคยออกมาจากกระเป๋ามิติ ส่งให้กับเขา "รับไปสิ... นี่คือบันทึกของพ่อเธอ แต่อย่าเพิ่งเปิดอ่านตอนนี้ เพราะความลับข้างในมันอันตรายเกินกว่าที่คนนอกจะรู้" คาร์ลรับสมุดบันทึกเล่มนั้นมาด้วยสองมือ สัมผัสเย็นเฉียบของหนังปกสมุดทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว มันไม่ใช่แค่ความตื่นเต้นที่จะได้รู้ความจริง แต่เป็นน้ำหนักของความไว้ใจที่หญิงสาวตรงหน้ามอบให้เขาอย่างแท้จริง ทันใดนั้นเอง ระบบสนับสนุนที่เงียบงันไปนานในห้วงความคิดของคาร์ลก็สั่นสะเทือนขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนในโสตประสาท [ติ๊ง! เงื่อนไขลับสำเร็จ: ได้รับความไว้วางใจระดับสูงจาก 'ไอรีน ดราคูล'] [ปลดล็อกสกิลติดตัว: 'สายสัมพันธ์แห่งศาสตรา' (เพิ่มพลังป้องกันเมื่อต่อสู้เคียงข้างพันธมิตร)] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบัน 3 จุด ด้วยความเร็วสูง...] คาร์ลหุบยิ้มฉับพลัน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เขาดึงดาบไร้คมขึ้นมาตั้งรับอีกครั้งพร้อมกับก้าวไปยืนบังหน้าไอรีนโดยสัญชาตญาณ "มีบางอย่างกำลังมาครับ อาจารย์... และพวกมันไม่ได้มากันแค่สามคนเหมือนเมื่อครู่" ไอรีนขมวดคิ้วแน่น เธอพยายามฝืนยันกายลุกขึ้นยืนโดยใช้ไหล่พิงกำแพง ดวงตาสีเทากวาดมองไปที่ประตูทางเข้าที่พังทลาย ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะก้าวทะลุผ่านม่านควันเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาท "แหมๆ ดูเหมือนเราจะมาขัดจังหวะเวลาอันแสนหวานของอาจารย์คนสวยกับลูกศิษย์ตัวน้อยสินะครับ..." เสียงนั้นกล่าวพร้อมกับประกายแสงสีม่วงวาบจากไม้เท้าในมือของชายสวมหน้ากากเหล็กที่ก้าวเข้ามาขวางทางออกสุดท้ายไว้ทั้งหมด "นั่นมัน... ผู้อำนวยการฝ่ายวินัยไม่ใช่หรือ..." คาร์ลพึมพำเบาๆ เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่อกเสื้อของอีกฝ่ายชัดเจน และในวินาทีนั้นเอง ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวก็กระจ่างชัดขึ้นมาทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับอัศวินหนุ่มของเราในตอนนี้นะครับ