เศษเสี้ยวแห่งอดีต

ฝุ่นควันและกลิ่นไอมรณะจากการปะทะยังคงลอยอวลอยู่เบื้องหน้า แรงสั่นสะเทือนจากพื้นห้องใต้ดินยังส่งผลให้เศษปูนร่วงกราวลงมาจากเพดานราวกับเม็ดฝน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของผมในวินาทีนี้ หาใช่เงาร่างมหึมาที่กำลังคำรามก้องอยู่ในความมืดไม่ หากแต่เป็นวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่ร่วงหล่นลงมาจากช่องลับใต้พื้นผิวหินที่เพิ่งพังทลายลงมา มันคือสมุดบันทึกปกหนังสีดำเข้ม สันปกสึกกร่อนตามกาลเวลา และที่มุมปกมีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลวอล์คเกอร์—ตราอัศวินไขว้กับปลายปากกาขนนก ซึ่งเป็นเครื่องหมายยืนยันตัวตนของพ่อผมอย่างไร้ข้อกังขา หัวใจของผมเต้นระรัวราวกับกลองศึก เสียงคำรามของอสูรกายเบื้องล่างถูกกลบด้วยเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของตัวเอง ผมก้าวเข้าไปใกล้ซากปรักหักพังอย่างระมัดระวัง ปลายดาบไร้คมในมือข้างขวายังคงปล่อยประจุเวทมนตร์สีครามจางๆ เพื่อขับไล่ไอหมอกสีดำที่พยายามเลื้อยเข้ามารุกล้ำ "คาร์ล ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอจะรับมือได้ลำพัง" เสียงหวานปนกังวลของศาสตราจารย์ไอรีนดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เธอปรากฏตัวขึ้นข้างกายอย่างรวดเร็ว เรี่ยวแรงเวทมนตร์ระดับสูงถูกปลดปล่อยออกมาเป็นบาตรวงแหวนอักขระสีเงินยวด เพื่อตรึงเงาร่างทมิฬที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากรอยแยก ผมไม่ได้ถอยตามคำสั่ง แต่สายตายังคงจ้องมองสมุดบันทึกเล่มนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวาดกลัว ความโหยหา และความจริงที่ถูกฝังกลบมานานนับปี "อาจารย์ครับ..." ผมเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตา "นี่คือบันทึกของพ่อผม... และมันมีกลิ่นอายเวทมนตร์เดียวกับอักขระที่คุณใช้ปกป้องหอคอยต้องห้าม" ดวงตาสีมรกตของไอรีนไหววูบไปชั่วขณะ ร่างเพรียวบางของเธอชะงักไปเสี้ยววินาที—ซึ่งเป็นช่องโหว่ที่อันตรายยิ่งท่ามกลางสนามรบ แต่มันก็ชัดเจนพอที่จะทำให้ผมมั่นใจว่า อาจารย์สาวผู้เย็นชาคนนี้มีความลับบางอย่างที่เกี่ยวพันกับพ่อของผมอย่างแน่นอน "อย่าเปิดมัน..." ไอรีนพยายามก้าวเข้ามาหาผม พร้อมกับยื่นมือเรียวบางออกหมายจะคว้าสมุดเล่มนั้น "โลกของเธอยังไม่พร้อมที่จะแบกรับความจริงเบื้องหลังรอยแยกนี้ คาร์ล เชื่อฉันสิ" "ถ้าผมไม่เปิด แล้วใครจะเป็นคนไขปริศนาการตายของพ่อล่ะครับ?" ผมถามกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น สายตาประสานเข้ากับนัยน์ตาของเธอโดยไม่มีการหลบเลี่ยง "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกคนบอกให้ผมลืมเรื่องนี้ บอกว่าพ่อเป็นแค่อัศวินที่สะเพร่าในสนามรบ แต่ร่องรอยอักขระโบราณในบันทึกเล่มนี้... มันบอกว่าพ่อกำลังสืบสวนเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับ 'ศาสตราจารย์' ที่ทรยศต่อสถาบัน" บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามต่ำๆ ของเงาทมิฬในหลุมลึกที่ยังคงคำรามขู่กรรโชก ไอรีนเม้มริมฝีปากแน่น มือของเธอที่ยื่นค้างไว้สั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นชาที่เธอใช้สร้างกำแพงกั้นผู้คนมาตลอด บัดนี้กำลังปริร้าวลงทีละน้อยภายใต้แสงสว่างวาบจากเวทมนตร์อักขระ ในจังหวะนั้นเอง ผมตัดสินใจย่อตัวลงแล้วใช้มือซ้ายคว้าสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาทันที *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือนภารกิจพิเศษ: ตรวจพบ "บันทึกแห่งพันธสัญญาโบราณ" (ระดับ SSS)] [เงื่อนไขการปลดล็อก: เจ้าของสายเลือดตระกูลวอล์คเกอร์สัมผัสสมุดบันทึกในเขตแดนต้องห้าม] [กำลังซิงโครไนซ์ข้อมูลความทรงจำ... 10%... 45%... 80%...] [คำเตือน: ข้อมูลความทรงจำบางส่วนอาจส่งผลกระทบทางจิตใจของผู้ใช้ โปรดเตรียมรับมือ] เสียงแจ้งเตือนของระบบในหัวดังขึ้นถี่ระรัว พร้อมกับภาพความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวสมองของผมราวกับเขื่อนแตก ภาพห้องทำงานเก่าๆ กลิ่นอายกระดาษและหมึกซึม และเสียงทุ้มต่ำของพ่อที่กำลังกระซิบเตือนใครบางคน—น้ำเสียงนั้น... ไม่ใช่เสียงของพ่อคนเดียว แต่มีเสียงของไอรีนผสมผสานอยู่ด้วย! "คาร์ล ระวัง!" เสียงกรีดร้องของไอรีนดังลั่น พร้อมกับที่ร่างของเธอพุ่งเข้ามาผลักผมออกไปสุดแรง แรงกระแทกทำให้ผมกลิ้งหลุดจากรัศมีของรอยแยกเวทมนตร์ ทว่าในวินาทีที่ผมเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า หัวใจของผมก็แทบหยุดเต้น เงาทมิฬที่ควรจะถูกตรึงไว้ด้วยอักขระเวท กลับระเบิดตัวออกเป็นกลุ่มหมอกสีดำทมิฬขนาดมหึมา และจากใจกลางหมอกนั้น ร่างของชายสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกกปิดด้วยหน้ากากอัศวินที่แตกสลาย กำลังก้าวเท้าเหยียบบนพื้นหินที่สั่นสะเทือน เขากวาดสายตาสีแดงฉานมองตรงมาที่เราทั้งสองคน ก่อนจะยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเย้ยหยัน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด—น้ำเสียงที่ผมไม่ได้ยินมาตั้งแต่คืนวันที่พ่อหายตัวไป "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ลูกชายของฉัน... หรือควรจะเรียกว่า 'ผู้สืบทอดคนต่อไป' ดีล่ะ?" *** ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคาร์ลและอาจารย์ไอรีนในตอนนี้นะครับ