ก้าวแรกของพันธมิตร

"ถ้าเธอตวัดดาบด้วยมุมองศานั้นอีกครั้ง ฉันจะถือว่าเธอตั้งใจทำลายข้าวของในห้องทำงานของฉันเพื่อหาเรื่องโดนทำโทษ คาร์ล" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือแววเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ในห้องสมุดลับใต้ดิน ศาสตราจารย์ไอรีน ดราคูล ปิดสมุดบันทึกปกหนังสีเข้มลงช้าๆ สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นทรง The Lenses of Truth มองตรงมายังเด็กหนุ่มผมดำที่ยืนหอบหายใจเล็กน้อยอยู่กลางห้อง คาร์ล วอล์คเกอร์ ลดปลายดาบฝึกซ้อมลงครึ่งนิ้ว เขาไม่ได้รีบร้อนแก้ตัว แต่ใช้ดวงตาสสีเทานิ่งสงบสำรวจรอยขีดข่วนบนพื้นหินอ่อนรอบตัว รอยเหล่านั้นเกิดจากการเคลื่อนไหวของเขาเอง เมื่อครู่เขาพยายามผสาน "วิชาดาบไร้คม" เข้ากับหลักการไหลเวียนของมานาที่ไอรีนเพิ่งอธิบายให้ฟัง ผลลัพธ์ที่ได้คือพลังทำลายล้างที่เพิ่มขึ้นสามเท่า แต่มันก็แลกมาด้วยความควบคุมที่ยากจนเกือบหลุดมือ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำลายชั้นหนังสือของคุณหรอกครับ ศาสตราจารย์ แค่กำลังทดสมมติฐานว่า... ถ้าพลังเวทสายอัคคีถูกบีบอัดให้อยู่ในรูปแบบกายภาพแบบที่พ่อของผมเคยบันทึกไว้ มันจะสร้างแรงกระแทกในจุดอับสายตาได้จริงไหม" คาร์ลตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ นัยน์ตาฉายแววครุ่นคิดอย่างจริงจัง ไอรีนถอนหายใจเบาๆ เปลวเทียนสีฟ้าบนโต๊ะทำงานสั่นไหวตามจังหวะลมหายใจของเธอ หญิงสาวลุกขึ้นยืน ร่างระหงภายใต้ชุดคลุมศาสตราจารย์สีดำสนิทก้าวเดินมาช้าๆ ปลายรองเท้าหนังกระทบพื้นหินเกิดเสียงก้องกังวาน เธอหยุดยืนตรงหน้าคาร์ล ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ช่วงแขน กลิ่นหอมจางๆ คล้ายสมุนไพรโบราณและกระดาษเก่าลอยแตะจมูก "พ่อของเธอ... โจเซฟ วอล์คเกอร์ มักจะคิดค้นอะไรที่มันบ้าบิ่นแบบนี้เสมอ" ไอรีนเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่ม ดวงตาคู่สวยฉายความรำลึกความหลังบางอย่างที่ซ่อนไว้ลึกซึ้ง "เขาเชื่อว่าอักขระโบราณไม่ได้มีไว้แค่ร่ายเวท แต่มีไว้เพื่อ 'ตีความ' ความเป็นจริงใหม่ การที่เธอเอาวิชาดาบกายภาพที่ไร้มานามาผสานกับโครงสร้างอักขระ มันไม่ใช่เรื่องง่าย คาร์ล... มันคือการฝืนกฎของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้โดยตรง" "แต่กฎที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปิดกั้นความจริง ก็สมควรถูกตั้งคำถามไม่ใช่หรือครับ" คาร์ลสบตากับเธอตรงๆ ไม่มีท่าทีหวาดหวั่น ความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุภาพของเด็กหนุ่มทำให้ไอรีนมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มหายากที่นานๆ ครั้งเธอจะแสดงออกมา "เธอนี่มัน... เหมือนเขาไม่มีผิด" ไอรีนพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินไปยังกระดานชนวนขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง บนกระดานนั้นเต็มไปด้วยผังอักขระซับซ้อนที่เธอกำลังถอดรหัสค้างไว้ "เอาล่ะ ในเมื่อเธออยากรู้นักว่าทฤษฎีบ้าๆ ของพ่อเธอมันใช้งานได้จริงไหม งั้นเรามาลองทดสอบแบบมีระบบกัน" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นการเรียนการสอนแบบตัวต่อตัวที่เข้มข้น ไอรีนหยิบช็อกเวทมนตร์ขึ้นมาขีดเขียนสัญลักษณ์เรขาคณิตลงบนกระดานอย่างรวดเร็ว เสียงช็อกฝนกับกระดานดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คาร์ลขยับเข้าไปใกล้เพื่อสังเกตการเคลื่อนไหวของข้อมือเธออย่างตั้งใจ ทุกเส้นสายที่ไอรีนลากผ่านมีความหมายเชิงโครงสร้างเวทมนตร์ที่ลึกซึ้ง "มองดูเส้นนี้ให้ดี คาร์ล" ไอรีนชี้ไปที่อักขระรูปวงแหวนซ้อนสาม "นี่คืออักขระสะท้อนแรงกระแทก พ่อของเธอใช้มันเป็นฐานในการลดแรงต้านของอากาศเวลาใช้ดาบ แต่ปัญหาของคนรุ่นเธอก็คือ... พวกเธอมีปริมาณมานาในร่างกายไม่เสถียรพอที่จะรักษาวงแหวนนี้ให้คงอยู่เกินสามวินาที" "ถ้าเราไม่ต้องพึ่งพามานาในร่างกายล่ะครับ?" คาร์ลแทรกขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้ไอรีนชะงักมือที่กำลังเขียน "หมายความว่ายังไง?" "ถ้าเราใช้ 'แรงเสียดทาน' จากการเคลื่อนไหวของดาบและสภาพแวดล้อมรอบตัว เป็นตัวกระตุ้นอักขระแทนการใช้มานาโดยตรงล่ะครับ?" คาร์ลหยิบช็อกอีกอันขึ้นมา แล้วลากเส้นตรงพาดผ่านวงแหวนสามวงที่ไอรีนเพิ่งวาดไปอย่างแม่นยำ "เหมือนกับการจุดไฟด้วยการเสียดสีไม้สองท่อน เราไม่ได้ใช้เวทมนตร์ไฟ แต่เราใช้พลังงานกลเปลี่ยนเป็นพลังงานเวท" ไอรีนเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอก้มลงมองรอยช็อกที่เด็กหนุ่มเพิ่งเติมลงไป สมองอันชาญฉลาดของศาสตราจารย์ภาควิชาอักขระโบราณประมวลผลสมการนั้นภายในเสี้ยววินาที รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยอย่างปิดไม่มิด "เด็กโง่... เธอคิดเรื่องนี้ได้ยังไง" ไอรีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทึ่ง "นั่นมันหลักการเดียวกับศิลาจารึกแห่งปฐพีที่สูญหายไปเมื่อสามร้อยปีก่อน!" "พ่อเคยเล่าให้ฟังตอนที่ผมยังเด็กครับ... ท่านบอกว่าบางครั้งคำตอบที่ยากที่สุด มักจะซ่อนอยู่ในการกระทำที่ง่ายที่สุด" คาร์ลลดเสียงลงเล็กน้อย ความทรงจำในวัยเด็กแวบเข้ามาในหัว ภาพของชายผู้เป็นพ่อที่นั่งสลักไม้ริมหน้าต่างในยามเย็นทำให้เขามีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไปในสถาบันที่เต็มไปด้วยสายตารังเกียจนี้ ไอรีนสังเกตเห็นความไหววูบในแววตาของเด็กหนุ่ม เธอวางช็อกในมือลง แล้วเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่กว้างของคาร์ลเบาๆ สัมผัสผ่านเนื้อผ้าชุดฝึกซ้อมนั้นอบอุ่นและมั่นคงกว่าที่เคย "พ่อของเธอคงภูมิใจในตัวเธอนะ คาร์ล... และฉันเองก็..." ไอรีนชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเกือบจะพูดคำที่เกินเลยฐานะอาจารย์ออกไป เธอกระแอมเบาๆ แล้วชักมือกลับอย่างรวดเร็ว "เอô— หมายถึง... สถาบันนี้ต้องการนักเรียนที่มีความคิดนอกกรอบแบบนี้แหละ ถึงเวลาฝึกภาคสนามกันแล้ว หยิบดาบขึ้นมา" ทั้งคู่กลับมาตั้งท่าอีกครั้ง คาร์ลสูดหายใจเข้าลึก ฃจัดความฟุ้งซ่านในAจิตใจออกไปจนหมดสิ้น ตอนนี้ในหัวของเขามีเพียงภาพของอักขระบนกระดานและน้ำหนักของดาบในมือ ท "เริ่ม!" ไอรีนออกคำสั่ง คาร์ลพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม ร่างกายเคลื่อนไหวราวกับเงาพาดผ่านแสงเทียน ดาบในมือไม่ได้ถูกเหวี่ยงด้วยพละกำลังดิบเถื่อนอีกต่อไป แต่มันถูกควบคุมด้วยหลักการคำนวณที่แม่นยำ ทุกย่างก้าวสอดประสานกับวงแหวนอักขระที่เขาจดจำไว้ในหัว เมื่อคมดาบปะทะกับอากาศ เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นคล้ายเสียงฟ้าผ่าขนาดย่อม แรงลมจากการตวัดดาบถูกบีบอัดจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกสีฟ้าครามพุ่งทะยานไปชนเป้าไม้ซ้อมจนแหลقเป็นจุลในพริบตา *ตึง!* เศษไม้กระจายไปทั่วห้อง ไอรีนยืนมองผลงานตรงหน้าด้วยความอึ้งเล็กน้อย แม้เธอจะคาดหวังว่าเขาจะทำได้ดี แต่ผลลัพธ์ที่ออกมามันเกินกว่ามาตรฐานของอัศวินฝึกหัดปีหนึ่งไปไกลลิบลับ คาร์ลยืนนิ่งอยู่ในท่าปิดฉาก ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ เขาทำสำเร็จ... การผสานระหว่างวิชาดาบกายภาพและอักขระโบราณไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป แต่ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานใต้ดิน เสียงแจ้งเตือนบางอย่างที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของคาร์ล—ไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอก แต่เป็นเสียงระบบสนับสนุนลึกลับที่เคยเงียบหายไปนาน [ ตรวจพบการปลุกพลังงานระดับสูง: "วิชาดาบอักขระปฐมบท" สมบูรณ์ 100% ] [ ระบบกำลังทำการอัปเดตข้อมูลผู้ใช้... ] [ แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่ต้องห้ามจากบุคคลภายนอก ] [ คำเตือนระดับ SSS: มีร่องรอยการปลดผนึก "บันทึกสีชาด" ที่ชั้นใต้ดินระดับสาม กำลังเริ่มต้นการนับถอยหลัง— ] ก่อนที่คาร์ลจะทันได้ทวนสัญญาณเตือนในหัวจนจบ พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เปลวเทียนสีฟ้าทั่วห้องดับวูบลงพร้อมกันในเสี้ยววินาที ความมืดมิดเข้าปกคลุม และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงจำนวนมากกำลังเร่งรีบมุ่งตรงมายังห้องทำงานลับของไอรีนอย่างรวดเร็ว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับอัศวินไร้คมคนนี้นะครับ