เสียงกระซิบจากผนังห้องสมุด

กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าคร่ำคร่าลอยอบอวลจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้ประสาทสัมผัสของผมตื่นตัวถึงขีดสุด ไม่ใช่กลิ่นอับของหอสมุดหลวงยามวิกาล—แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากเงาด้านหลัง "อาจารย์ไอรีนครับ... อย่าเพิ่งขยับตัว" ผมกระซิบเสียงลอดไรฟัน มือซ้ายที่ถือผ้าสะอาดค่อยๆ ลดระดับลงอย่างระมัดระวัง ขณะที่มือขวาขยับกุมด้ามดาบเหล็กไร้คมที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ความเงียบงันภายในห้องสมุดกว้างใหญ่ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองศึก ศาสตราจารย์ไอรีนไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองกระจก นางยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าชั้นหนังสือโบราณ นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังสีดำหยุดชะงักลงบนสันหนังสือปกหนังสีนิล แสงสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์วับแวมสะท้อนดวงตาสีเทาเข้มของอาจารย์ที่หรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็งในชั่วพริบตา "นายสัมผัสได้สินะ... คาร์ล" เสียงหวานเรียบเย็นเอ่ยขึ้นแผ่วเบา รา과สายลมหนาวที่พัดผ่านยอดหิมะ "พลังงานเวทมนตร์ระดับนี้ ไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนฝึกหัดทั่วไปจะรับรู้ได้... เธอเติบโตขึ้นเร็วกว่าที่บันทึกของฉันประเมินไว้เสียอีกนะ" *พรึ่บ!* เงาสีดำที่ทาบทับอยู่บนกระจกหน้าต่างเมื่อครู่ไม่ได้เป็นเพียงภาพสะท้อนอีกต่อไป มันบิดเบี้ยว ยืดขยาย และหลุดลอยออกมาจากผิวกระจก กลายเป็นกลุ่มควันสีม่วงเข้มที่ส่งเสียงกรีดแหลมเล็กบาดแก้วหู แรงโน้มถ่วงรอบตัวเรารู้สึกผิดเพี้ยนไปชั่วขณะ หนังสือโบราณนับร้อยเล่มบนชั้นลอยหวิดจะร่วงหล่นลงมาหากไม่มีอักขระเวทสีทองจางๆ ที่ไอรีนร่ายดักไว้ทันท่วงที ผมก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าครึ่งก้าวเพื่อบังร่างของอาจารย์ไว้โดยอัตโนมัติ ถึงแม้ผมจะเป็นเพียงอัศวินฝึกหัดที่ไร้ซึ่งพลังเวทโจมตีรุนแรงเหมือนคนอื่น แต่ทักษะการอ่านกระบวนท่าและการรับรู้ทางกายภาพที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง ทำให้ผมมองเห็นวิถีการเคลื่อนไหวของกลุ่มควันนั้นได้อย่างชัดเจน "คาร์ล ถอย-" "ไม่ครับอาจารย์... ผมดูแลตัวเองได้" ผมตัดบทด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดึงดาบเหล็กไร้คมออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบกับหนังดังขึ้นกังวานในความเงียบ ดวงตาหรี่มองกลุ่มควันสีม่วงที่ก่อร่างสร้างตัวเป็นรูปร่างคล้ายกรงเล็บขนาดมหึมาพุ่งตรงเข้ามาหาเรา นี่ไม่ใช่สัตว์อสูรเวทมนตร์ทั่วไป และไม่ใช่ภาพหลอนจากความเหนื่อยล้า... นี่คือ "อักขระต้องห้าม" ที่ถูกปลุกให้มีชีวิตขึ้นมาด้วยเจตนาอันมุ่งร้าย! ผมหมุนตัวหลบการจู่โจมแรกอย่างเฉียดฉิว แรงลมจากการพุ่งชนของมันทำให้ผมเผ้ากระเซิง ปลายกรงเล็บสีม่วงเข้มเฉียดหัวไหล่ซ้ายไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร จนเนื้อผ้าชุดเครื่องแบบนักเรียนขาดวิ่น ผมไม่รอช้า ใช้แรงเหวี่ยงจากการหลบหลีกตวัดดาบเหล็กไร้คมสวนกลับไปเต็มแรง แม้ดาบเล่มนี้จะไม่มีคมมีดสำหรับสังหาร แต่ด้วยน้ำหนักที่คำนวณมาอย่างแม่นยำและการถ่าย,น้ำหนักผ่านหัวไหล่ ทำให้มันทำหน้าที่เป็นกระบองเหล็กหนักอึ้งที่ทรงพลัง *ปัง!* เสียงปะทะดังสนั่นราวกับเหล็กกระทบกับศิลาแกร่ง แรงสะท้อนแล่นแปลบขึ้นมาถึงข้อศอกของผมจนชาหนึบ แต่ผมกัดฟันกรอด ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว กลุ่มควันสีม่วงชะงักไปชั่วครู่ ราวกับมันไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มผู้ไร้พลังเวทจะสามารถต้านทานแรงกระแทกทางกายภาพของมันได้ "น่าสนใจ..." ไอรีนพึมพำเบาๆ ขณะที่มือข้างหนึ่งร่ายวงแหวนเวทสีครามขึ้นกลางอากาศ "อักขระที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือแถบนี้ ถูกผนึกไว้ตั้งแต่ยุคก่อ lậpสถาบันแล้ว... มันไม่ควรถูกปลุกขึ้นมาได้เอง เว้นเสียแต่ว่า..." อาจารย์เว้นวรรคไป ดวงตาคมกวาดมองไปตามสันหนังสือที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า ก่อนที่ประกายตาจะวูบไหวด้วยความตกใจ "...เวทมนตร์สะกดรอยถูกใช้งานโดยคนจากภายใน" ทันทีที่สิ้นคำพูดของอาจารย์ กลุ่มควันสีม่วงก็แปรเปลี่ยนรูปร่างอีกครั้ง มันแตกตัวออกเป็นเงาสีดำนับสิบสาย พุ่งกระจายไปทั่วห้องสมุดราวกับฝูงงูพิษที่กระหายเหยื่อ เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่การโจมตีเราโดยตรง แต่เป็นการพุ่งเข้าชนชั้นหนังสือโบราณที่เก็บรักษาบันทึกประวัติศาสตร์ของโรงเรียน! "มันต้องการทำลายหลักฐาน!" ผมอุทานขึ้นด้วยความตกใจ ไหวพริบทำงานอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลคำนวณระยะทางและความเร็วของเงาทั้งหมดในเสี้ยววินาที ถ้าปล่อยให้พวกมันทำลายบันทึกเหล่านั้น ความลับเกี่ยวกับการตายของพ่อผม และความลับที่สถาบันปกปิดไว้จะสูญหายไปตลอดกาล! [ระบบสนับสนุนอัศวิน: ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตระดับสูง] [เงื่อนไขพิเศษ: ปกป้องบันทึกประวัติศาสตร์ และค้นหาต้นตอของอักขระต้องห้าม] [กำลังประเมินขีดจำกัดทางกายภาพของโฮสต์... เสร็จสิ้น] [ปลดล็อกทักษะชั่วคราว: "ย่างก้าวอัศวินพเนจร" (Knight's Stray Step) เป็นเวลา 180 วินาที] เสียงแจ้งเตือนคุ้นเคยดังขึ้นในหัว พร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วกล้ามเนื้อทุกมัด ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา ร่างกายเบาสบายขึ้นราวกับติดปีก ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกยกระดับจนสามารถมองเห็นละอองฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศได้อย่างชัดเจน นี่คือพลังสนับสนุนจากระบบที่ผมได้รับมาตั้งแต่เหตุการณ์ในป่าต้องห้าม... และมันไม่เคยทำให้ผมผิดหวัง "อาจารย์ครับ ช่วยคุ้มกันด้านบนให้ผมด้วย!" ผมตะโกนบอกเสียงดังลั่น พร้อมกับพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ "ระวังตัวด้วยนะ คาร์ล!" เสียงของไอรีนตបรับกลับมาทันที พร้อมกับแสงเวทสีครามสว่างวาบขึ้นเหนือศีรษะ กลายเป็นม่านพลังงานโปร่งใสปกป้องชั้นหนังสือด้านบนไม่ให้ได้รับความเสียหายจากเงาส่วนที่เหลือ ร่างของผมพุ่งตัดผ่านความมืดราวกับลูกศรที่ถูกยิงออกจากแหล่ง แรงขับเคลื่อนจากทักษะใหม่ทำให้ผมสามารถย่นระยะทางไปยังเงาสายที่เร็วที่สุดที่กำลังพุ่งเข้าใส่ตู้เก็บเอกสารโบราณชิ้นสำคัญได้อย่างทันท่วงที ผมใช้เท้าขวากระทืบพื้นส่งแรงส่งหมุนตัวกลางอากาศ วาดดาบเหล็กไร้คมฟาดย้อนศรเข้าใส่กลางลำตัวของเงาสมิงสีม่วงนั้นเต็มแรง *เปรี้ยง!* แรงปะทะสร้างคลื่นกระแทกขนาดเล็กจนฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย เงาสายนั้นส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนก่อนจะสลายกลายเป็นละอองควันสีดำและมลายหายไปกับอากาศ ทว่าในวินาทีที่กลุ่มคายสลายตัวลง วัตถุชิ้นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาบนพื้นพรมสีแดงเข้ม ผมรีบพุ่งเข้าไปคว้าวัตถุนั้นขึ้นมาสำรวจอย่างรวดเร็วท่ามกลางแสงสลัว มันคือแผ่นกระดาษหนังโบราณที่ฉีกขาดครึ่งหนึ่ง บนนั้นมีคราบหมึกสีดำเขียนด้วยลายมือหวัดๆ เป็นสัญลักษณ์รูป "กางเขนไขว้ซ้อนทับด้วยดวงตาที่สาม" — สัญลักษณ์เดียวกับที่ผมเคยเห็นในสมุดบันทึกของพ่อเมื่อหลายปีก่อน สมุดบันทึกเล่มสุดท้ายก่อนที่พ่อจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยในเขตต้องห้ามของสถาบันแห่งนี้ หัวใจของผมเต้นรัวระรัว มือที่ถือแผ่นหนังกำแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ที่นี่... ภายในหอสมุดแห่งนี้ มีคนกำลังตามหาบันทึกชุดเดียวกันกับที่ผมกำลังตามหาอยู่ และคนๆ นั้นอาจจะอยู่ใกล้ตัวกว่าที่เราคิด "คาร์ล มาดูนี่สิ" เสียงของศาสตราจารย์ไอรีนดังขึ้นจากมุมมืดของแถวชั้นหนังสือลึกเข้าไปอีก นางกำลังคุกเข่าลงสำรวจพื้นผิวของชั้นหนังสือที่มีรอยไหม้สีดำเป็นวงกว้าง พร้อมกับหยิบวัตถุตกลงมาอีกชิ้นขึ้นมาพิจารณาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ผมรีบสาวเท้าเข้าไปหาอาจารย์ทันที แต่ก่อนที่เราจะได้เอ่ยปากสนทนาอะไรกัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเป็นจังหวะชัดเจนของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากบันไดวนที่เชื่อมต่อลงมาจากชั้นบนสุดของหอสมุด—ชั้นที่ถูกล็อกกุญแจเวทมนตร์เอาไว้ และไม่อนุญาตให้ใคร ไม่เว้นแม้แต่อาจารย์ เข้าไปเหยียบมานานกว่าสิบปี! [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับภัยคุกคามสูงกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ในระยะ 15 เมตร] [การเชื่อมต่อพลังงานลึกลับ: บันทึกของศาสตราจารย์ผู้ปิดตายกำลังถูกเปิดใช้งานจากระยะไกล] [ภารกิจลับระดับ SSS: เผชิญหน้ากับ "ผู้มาเยือนจากชั้นบนสุด" หรือหลบหนี?] เสียงฝีเท้าหยุดลงที่หน้าประตูทางเข้าโซนหนังสือโบราณพอดี... เงาร่างสูงใหญ่ทอดตัวยาวผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่เล็กน้อย พร้อมกับเสียงหัวเราะต่ำทุบที่ชวนให้ขนหัวลุกดังลอดออกมา "ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนที่แท้จริงนะ... ลูกชายของอดีตศาสตราจารย์ผู้ล่วงลับ" ...โปรดติดตามตอนต่อไปครับ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับอัศวินไร้คมคนนี้นะครับ