ภัยเงียบจากเมืองหลวง

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของหมึกเวทมนตร์และคราบโลหิตจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของศาสตราจารย์ไอรีน ตารางอักขระโบราณบนโต๊ะไม้โอ๊กหนาหนักกำลังสั่นระริก แสงสีฟ้าครามที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่กระชั้น ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้สถาบันแห่งนี้ทุกที "มันมาเร็วกว่าที่เราคำนวณไว้สามวัน..." เสียงหวานเย็นของไอรีนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นเงินจับจ้องไปยังหน้าต่างกระจกสีที่สะท้อนภาพท้องยามราตรี คาร์ล วอล์คเกอร์ ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานนั้น มือขวาของเขาเผลอกำด้ามจับดาบไร้คมที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณอัศวินฝึกหัดกรีดร้องเตือนภัย สัมผัสรอบตัวบอกชัดเจนว่าม่านพลังเวทป้องกันเขตอาคมของโรงเรียนกำลังถูกกัดกร่อนทีละน้อยอย่างเงียบเชียบ "ท่านหมายถึง ผู้พิทักษ์เงาแห่งบันทึกที่สูญหาย หรือครับ อาจารย์" คาร์ลถามด้วยน้ำเสียงสุขุม แม้ในใจจะเริ่มตระหนักถึงความรุนแรงของสถานการณ์แล้วก็ตาม ไอรีนไม่ตอบทันที เธอหันกลับมา แววตาซ่อนความกังวลไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นตามวิสัย เธอยื่นม้วนกระดาษหนังแกะเก่าคร่ำคร่าที่มีรอยไหม้เกรียมตรงข้ามให้เขา "ไม่ใช่แค่คนเดียว... ทางเมืองหลวงส่งหน่วยสืบสวนพิเศษ 'ราชสำนักเงา' เข้ามาแทรกซึมแล้ว พวกมันไม่ได้มาเพื่อตรวจสอบความลับของพ่อเธอ แต่พวกมันมาเพื่อกวาดล้างทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับบันทึกเล่มนั้น... รวมทั้งตัวเธอด้วย คาร์ล" ในฐานะนักเรียนปีสองผู้แบกรับปมความลับการตายของพ่อที่เป็นอารย์เก่า คาร์ลรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ระบบสนับสนุนในห้วงความคิดของเขาปรากฏหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบเตือนไม่หยุด *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภัยคุกคามระดับ SSS - 'ผู้พิทักษ์เงาแห่งบันทึกที่สูญหาย' ปรากฏตัว โปรดเตรียมพร้อมรับมือทันที]* คาร์ลสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ดาบไร้คมของเขาอาจไม่มีคมเหล็กเพื่อปลิดชีพใคร แต่มันถูกหล่อหลอมขึ้นด้วยเจตจำนงและการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงเพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญ เขาสบตาอาจารย์สาวนิ่ง แน่วแน่ และไร้ความหวาดกลัว "ถ้าพวกมันต้องการความลับนั้น พวกมันก็ต้องก้าวผ่านคมดาบ... อ่า ไม่สี้ ผ่านสันดาบของผมไปให้ได้ก่อนครับ" คาร์ลแย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อย เผยให้เห็นไหวพริบและความกล้าหาญที่เติบโตขึ้นทุกวันจนไอรีนต้องเผลออมยิ้มบางๆ ออกมาอย่างโล่งใจในความเด็ดเดี่ยวของลูกศิษย์คนโปรด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับจนอากาศรอบตัวแทบกลายเป็นของแข็ง เปร้ง! บานประตูไม้สักทองหนาหนักระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้กระจายว่อน ทว่าไม่มีแม้แต่ฝุ่นละอองที่แตะต้องตัวของคาร์ลและไอรีน เนื่องจากม่านบาตรเวทป้องกันที่ไอรีนกางไว้ทันท่วงที ท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ ร่างของชายสวมหน้ากากโลหะสีเงินวาววับก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ดวงตาสดสีอำพันใต้หน้ากากจ้องมองตรงมาที่คาร์ลราวกับพญามัจจุราชที่กำลังเลือกเหยื่อ "พบเป้าหมายแล้ว... คำสั่งสูงสุดจากเมืองหลวง คือการนำตัวทายาทตระกูลวอล์คเกอร์กลับไปสอบสวนทั้งเป็น... หรือถ้าขัดขืน ก็ให้ตัดหัวเสียบประจานหน้าประตูสถาบัน" น้ำเสียงแหบพร่าดั่งเสียงกระซิบจากยมโลกดังลอดออกมาจากหน้ากาก คาร์ลชักดาบไร้คมออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบอากาศดังกังวานใส เขาก้าวออกไปยืนบังหน้าไอรีนไว้ครึ่งก้าว ร่างกายผ่อนคลายแต่พร้อมปะทะทุกเมื่อ แต่ก่อนที่คาร์ลจะได้ตวัดดาบสวนกลับ แรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นห้องใต้เท้าของพวกเขา พื้นหินแกรนิตสลักอักขระโบราณแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับมือสีดำสนิทนับร้อยที่พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดินคว้าข้อเท้าของคาร์ลไว้แน่น และเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยอย่างประหลาดก็กระซิบข้างหูของเขาจากความว่างเปล่า "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายของข้า" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของคาร์ลและอาจารย์ไอรีนมาจนถึงบทนี้นะครับ