การผจญภัยในแดนเหนือ

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายของข้า" ประโยคสั้น ๆ ที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคาร์ล วอล์คเกอร์ ไม่ได้มาจากปากของมนุษย์มีชีวิต แต่มันสลักอยู่บนแผ่นศิลาโบราณที่เคลือบด้วยน้ำแข็งหนาเตอะใจกลางวิหารรกร้างแห่งแดนเหนือ ลมหายใจของเขาพ่นไอสีขาวออกทางจมูกท่ามกลางอุณหภูมิติดลบหลายสิบองศา ความหนาวเหน็บระดับที่สามารถแช่แข็งเลือดในกายให้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งได้ในพริบตา ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความจริงที่ว่า... ลายมือบนแผ่นศิลานี้ คือลายมือเดียวกับบันทึกของพ่อผู้ล่วงลับ ศาสตราจารย์ผู้ปิดตายความลับทั้งหมดของสถาบันเวทมนตร์ "ตั้งสติไว้, คาร์ล" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของไอรีนดังขึ้นจากด้านหลัง นางก้าวเท้าเหยียบพื้นน้ำแข็งอย่างระมัดระวัง ผ้าคลุมสีเข้มของศาสตราจารย์สาวถูกปกคลุมด้วยเกล็ดหิมะบางเบา ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องโถงใต้ดินที่เต็มไปด้วยเสาน้ำแข็งยักษ์ คทาเวทในมือของนางเรืองแสงสีฟ้าอ่อนเพื่อขับไล่ความมืดมิดและพลังงานอันชั่วร้ายที่กดทับบรรยากาศบริเวณนี้ คาร์ลพยักหน้ารับช้า ๆ เขาละสายตาจากแผ่นศิลา แล้วกระชับด้ามดาบกายภาพในมือแน่น น้ำหนักของเหล็กกล้าไร้เวทมนตร์นี้คือสิ่งเดียวที่เขายึดเหนี่ยวมาตลอดการเดินทาง ข้อมูลจากระบบสนับสนุนในหัวของเขาเริ่มทำงานทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับกลไกโบราณ [ ตรวจพบพลังงานเวทมนตร์ตกค้างระดับสูง: ธาตุน้ำแข็งบริสุทธิ์ ] [ คำเตือน: อุณหภูมิลดลงต่อเนื่อง อัตราการใช้พลังงานกายภาพเพิ่มขึ้น 15% ] [ เป้าหมายภารกิจ: ตามหาอักขระชิ้นสุดท้ายเพื่อปลดล็อกผนึกประตูมิติ ] "อักขระชิ้นสุดท้ายไม่ได้อยู่บนผนัง แต่มันอยู่ข้างล่างนั้น" ไอรีนชี้ไปยังพื้นเบื้องหน้า ซึ่งเป็นลานน้ำแข็งใสแจ๋วที่สะท้อนเงาของพวกเขาคล้ายกระจกเงา แต่หากมองลึกลงไปใต้ชั้นน้ำแข็งหนาหลายเมตร กลับมีเงาดำมหึมาบางอย่างกำลังขยับตัวราวกับมันหลับใหลมานับพันปี คาร์ลรี่ตามองภาพนั้นอย่างใช้ความคิด สมองของอัศวินหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว "ถ้าเราใช้วิธีทำลายน้ำแข็งตรง ๆ แรงสั่นสะเทือนอาจปลุกสิ่งที่อยู่ข้างล่างให้ตื่นขึ้นก่อนที่เราจะเก็บอักขระได้ทัน... อาจารย์ครับ ผมว่าเราต้องใช้หลักการสะท้อนอักขระที่ศาสตราจารย์เคยเขียนไว้ในบันทึกเล่มที่สาม" ไอรีนหันมามองลูกศิษย์หนุ่มด้วยแววตาที่ฉายแววภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด แม้ในสถานการณ์ที่กดดันและอันตรายถึงชีวิต คาร์ลไม่เคยสูญเสียความเยือกเย็นและความรอบคอบไปเลย สมกับที่เป็นลูกชายของคนผู้นั้นจริง ๆ "ฉลาดมาก คาร์ล" ไอรีนขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงของอัศวินหนุ่ม กลิ่นอายจาง ๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ นางยื่นแผ่นศิลาพกพาออกมา "นี่คืออักขระชิ้นที่สี่ที่เราหามาได้จากการเดินทางผ่านภูเขาหิมะ... เมื่อนำมันมาประสานเข้ากับจุดศูนย์กลางตรงนี้ พลังงานจะสร้างทางเดินจำกัดเวลาขึ้นมา" "ผมจะเป็นคนลงไปเองครับ" คาร์ลกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยของความลังเล "ไม่ได้ เจ้าบ้า..." ไอรีนเอ่ยแย้งทันควัน น้ำเสียงของนางมีความร้อนรนเจืออยู่เล็กน้อยอย่างที่หา ดูได้ยาก "การลงไปในเขตแดนของอัคนีน้ำแข็งบรรพกาลลำพัง มันอันตรายเกินกว่าที่อัศวินฝึกหัดอย่างเจ้าจะรับไหว ต่อให้เจ้ามีทักษะดาบกายภาพที่ยอดเยี่ยมแค่ไหนก็ตาม!" คาร์ลหันกลับมาสบตากับอาจารย์สาว นัยน์ตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเชื่อใจที่พวกเขาสั่งสมร่วมกันมาผ่านสนามรบและอุปสรรคมากมาย รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของอัศวินหนุ่ม เพื่อคลายความกังวลให้คนตรงหน้า "เชื่อใจผมสิครับ อาจารย์... ผมไม่ได้สู้เพื่อไขปริศนาของสถาบันเพียงอย่างเดียว แต่ผมสู้เพื่อปกป้องคนที่ผมสัญญาว่าจะพาเธอกลับไปพร้อมกัน" คำพูดนั้นทำเอาไอรีนถึงกับนิ่งงัน หัวใจที่เคยถูกปิดตายด้วยหน้าที่และความลับอันดำมืดมาเนิ่นนาน กลับไหววูบอย่างรุนแรง นางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างยอมจำนน "ก็ได้... แต่ถ้าสถานการณ์ไม่ไหว ข้าจะเป็นคนดึงเจ้าขึ้นมาเอง อย่าฝืนเด็ดขาด, คาร์ล" "รับทราบครับ" คาร์ลสูดลมหายใจเข้าลึก and ทิ้งตัวลงสู่ลานน้ำแข็งเบื้องล่างทันที ท่ามกลางเสียงแตกหักของผลึกน้ำแข็งที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายโบราณ! ร่างของคาร์ลร่วงหล่นลงมาสู่ห้องโถงใต้น้ำแข็งที่เย็นยะเยือกจนผิวหนังชาหนึบ แสงสีฟ้าจากคทาของไอรีนที่ส่องตามลงมาจากด้านบนช่วยให้เขามองเห็นแท่นหินโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางห้อง บนแท่นนั้น มีแผ่นศิลาเรืองแสงสีทองอร่ามวางอยู่... อักขระชิ้นสุดท้าย! [ ตรวจพบอักขระชิ้นที่ห้า: อักขระแห่งการเริ่มต้นและการสิ้นสุด ] [ คำเตือนพิเศษ: พลังงานป้องกันรอบแท่นศิลากำลังทำงาน ] คาร์ลไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปใกล้แท่นหินพร้อมกับยื่นมือออกไปหมายจะคว้าแผ่นศิลา ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับผิวศิลา พื้นน้ำแข็งรอบตัวก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า เสียงคำรามกึกก้องที่ไม่ได้มาจากมนุษย์ดังสะท้อนขึ้นมาจากใต้พื้นลึก *โฮกกกกกกกกกกกกกกก!* เงาดำมหึมาที่อยู่ใต้พื้นน้ำแข็งเมื่อครู่ ลืมตาขึ้น! ดวงตาสองข้างสีแดงฉานขนาดมหึมาส่องประกายอำมหิตทะลุชั้นน้ำแข็งขึ้นมาจ้องมองเขาโดยตรง ความกดดันระดับมหาศาลถาโถมใส่ร่างของคาร์ลจนเข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น แรงกดดันนี้ไม่ใช่แค่สัตว์อสูรธรรมดา แต่มันคือ "ผู้พิทักษ์โบราณ" ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อขัดขวางไม่ให้ใครก็ตามเข้าถึงความลับของสถาบัน! [ แจ้งเตือนระบบ: เผชิญหน้ากับบอสลับระดับ SSS - "อสุรกายน้ำแข็งบรรพกาล, วาลคิริอุส" ] [ สถานการณ์ฉุกเฉิน: พลังชีวิตของเป้าหมายอยู่ในขีดจำกัดวิกฤต! ] ด้านบนปากหลุม ไอรีนเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเงาขนาดยักษ์ผุดขึ้นมาจากพื้นน้ำแข็ง "คาร์ล! ถอยออกมาเรื่อย ๆ เดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทว่า คาร์ลกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบแน่น อีกมือหนึ่งคว้าแผ่นศิลาอักขระชิ้นสุดท้ายขึ้นมาแนบอก รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าของอัศวินหนุ่ม ท่ามกลางลมหายใจที่กลายเป็นไอสีขาว "อาจารย์ครับ..." คาร์ลพึมพำผ่านหูฟังเวทมนตร์ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทและทรงพลัง "ดูเหมือนว่า... บทเรียนสุดท้ายของพ่อผม กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วล่ะครับ" *ครืนนนนนนน!* ร่างสีดำมหึมาของอสุรกายพังทลายชั้นน้ำแข็งพุ่งขึ้นมาประจันหน้ากับคาร์ลในระยะประชิด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังรัวระรัวในหัวของอัศวินหนุ่มจนแทบระเบิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าความหนาวเหน็บมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ